Dhoko


‘ઠ્ક…ઠક…ઠકાક…’
ત્રણ રુમ ધરાવતા ફ્લેટની રસોડાની બહાર આવેલી ચોકડીમાંથી અવાજ આવી રહ્યો હતો. રુપા – શહેરમાં સ્થાયી થવાના અરમાનો સાથે એના એક ના એક પુત્ર અને પતિ સાથે ગામડાંની તાજગીભર્યુ વાતાવરણ છોડીને આવેલી અને અહીં આવીને પતિ કાળુને પૈસા કમાવામાં મદદરુપ થવાના હેતુથી થોડા ઘરના વાસણ – ક્પડાં ધોવાનું કામ કરતી હતી. આ ત્રણ રુમની માલકિન પૂર્વી ફોન પર કોઇની સાથે વાત કરતાં કરતાં ઘરના બીજા કામ આટોપી રહી હતી. રુપા એના અસ્સલ લહેંકામાં કોઇ ગામઠી ગીત ગણગણતી હતી અને કપડાં ધોવાનું કામ કરી રહી હતી. કપડાં ધોકાવતી હતી અને ત્યાં જ એના કાને પૂર્વીનો અવાજ અથડાયો,
‘રુપા, જરા ધીમેથી ધોકા માર. આમ ને આમ તો કપડાં ફાટી જશે .’
અને રુપાની મસ્તીમાં ખલેલ પડી.
‘આ બેનને તો કાયમ દરેક વાતમાં કચકચ જ હોય. વળી હું ક્યાં એમના કપડાં રોજ ધોઉં છું ? એમણે ક્યાં આ કામ બંધાવ્યું છે? આ તો એમનું વોશિંગ મશીન બગડયું છે ને મને આજીજી કરી એટલે સમય ન હોવા છતાં મેં એમનું આ કામ કરી આપવાનું સ્વીકાર્યું હતું, પણ મૂઉ આ શહેર – અહીં કોઇને સમય સાચવ્યાંની કદર જ ક્યાં છે ? બધી વાતો પૈસાથી જ થાય છે.’ અને અચાનક રુપાના જમણાં હાથનો છેલ્લી આંગળીનો નખ ધોવાઈ રહેલ બ્લ્યુ જીન્સના કાપડમાં ફસાઇ ગયો. પાણીમાં પલળવાથી થોડો પોચો થઈ ગયેલ નખ તરત જ તૂટી ગયો અને રુપાના મોઢામાંથી એક ‘હાય’ નીકળી ગઈ. સાબુવાળું પાણી હોવાથી તરત બળવા લાગ્યું. એણે ફટાફટ હાથ ધોઇને નખને સાચવીને દાંત વડે કાપી નાંખ્યો અને ગેલેરીમાં થૂંકી દીધો. પૂર્વી પ્રત્યેની બધી કડવાશ પણ એમાં થૂંકાઈ ગઈ અને ફરી પાછી રુપા પોતાની મસ્તીમાં આવી ગઈ, પેન્ટ પર સાબુ લગાવવા લાગી. અચાનક એનો હાથ અટકી ગયો અને આ પેન્ટ પહેરનારા ઘરના માલિકનો ચહેરો એની નજર સમક્ષ તરવરવા લાગ્યો.
નાજુક નાક નકશાવાળો સ્વસ્તિક ! કાલે કામ કરવા આવતી જ હતી અને લિફ્ટમાં માલિક એની સાથે થઈ ગયા હતાં. આખી લિફટમાં સ્વસ્તિકના બોડીસ્પ્રેની સુગંધ તરતી હતી. રુપાએ નજરની કિનારીએથી જ સ્વસ્તિકની સામે જોયું તો એ એની મસ્તીમાં મસ્ત થઈને ઉભો હતો.વારે ઘડીએ એની નજર ઘડિયાળમાં જતી હતી. રુપાથી સભાનપણે એક અંતર જાળવેલું જેથી કરીને એના કપડાંને પણ ના અડકી જવાય. રુપા એના ગોરા ચિટ્ટા અને એમાં કાળી કાળી દાઢીથી ભરેલ પૌરુષથી ભરેલા ચહેરાંને જોતી જ રહી ગઈ. સ્વસ્તિકનું ઇસ્ત્રી ટાઈટ ફુલ સ્લીવનું વ્હાઈટ શર્ટ જોઇને એની ક્રીસ પર હાથ ફેરવવાનું મન થઈ ગયું. પોતાની આખી જીંદગીમાં રુપાએ આવા ઇસ્ત્રીટાઈટ્ કપડાં નહતાં જોયાં. સલૂકાઈથી શર્ટના કોલરના બટન પણ બંધ કરેલા હતાં અને છેક ઉપરનું બટન પણ બંધ કર્યું હતું , કદાચ એ ટાઈ પહેરવાનું વિચારતા હશે. ટાઈવાળા શર્ટના બટન છેક સુધી બંધ હોય એવું એને હમણાં હમણાંથી થોડું ખબર પડી રહી હતી. વ્હાઈટ શર્ટ અને નીચે લાઈટ સ્કાય બ્લ્યુનુ જીન્સ એ છ ફૂટના વ્યક્તિત્વને અદભુત ઓપ આપતો હતો. ત્યાં જ લિફ્ટ ખચાક દઈને ઉભી રહી ગઈ. બે ય જણ લિફ્ટમાંથી નીકળીને પોતપોતાની મંઝિલ તરફ વળી ગયાં. રુપાના મગજમાં હજી પેલી બોડીસ્પ્રેની સુગંધ તરી રહી હતી. આજી એ જ બ્લ્યુ ડેનિમનું જીન્સ એના હાથમાં હતુ. અચાનક રુપાના મગજના અમુક કીડાં સક્રિય થઈ ગયાં.
‘સ્વસ્તિક.’
કેટલું સરસ નામ અને સ્વભાવ પણ કેવો સરસ ! માલકિણ અને એમની દીકરીને કેવાં હાથમાં ને હાથમાં રાખે છે ! ક્યારેય એમના મોઢામાંથી ઉંચો કે ક્ડવો અવાજ નથી સાંભળ્યો. ગયા મહિને માલકિણ એની બે રજાનો પગાર કાપવા જતી હતી ત્યારે એમણે માલકિણને ટોકી હતી અને કહેલું કે,
‘જવા દે ને પૂર્વી, આ બિચારીએ બે રજા જ તો પાડી છે , બાકીન અઠ્ઠાવીસ દિવસ તારા એ કેવા પ્રેમથી સાચવી લે છે. વળી એ પણ માણસ છે ને, આખો મહિનો એકધારા કામના ઢસરડાં ..’
‘આ તમે પુરુષો શું સમજો ઘરની વાતો ? આમ ને આમ આ લોકોને માથે ચડાવીએ ને તો એક દિવસ આંગળી આપતાં પહોંચો પકડી લે. તમે કંઈ બોલશો નહીં’ અને પૂર્વીએ ધરાર એની બે દિવસના પૈસા કાપી લીધાં હતાં. રુપાનું મોં પડી ગયેલું. એ જ્યારે ઘરની બહાર નીકળી ત્યારે પૂર્વી બેડરુમમાં આડી પડીને કોઇ પુસ્તક વાંચી રહેલી. સ્વસ્તિક ધીરેથી ઉભો થઈને રુપાની પાસે ગયો અને ચૂપચાપ એને સો રુપિયાની નોટ પકડાવી દીધી હતી. મોઢા પર આંગળી મૂકીને ચૂપચાપ એને નીકળી જવા આંખથી જ આદેશ આપી દીધેલો. બે પળ શું કરું – શું ના કરું ની દ્વિધામાં અટવાયેલી રુપા તરત જ સભાન થઈ ગઈ અને આંખોથી જ સાહેબનો આભાર માનીને ત્યાંથી નીકળી ગઈ.
‘સાહેબ.’
અને રુપાનો હાથ જીન્સ પર ફરવા લાગ્યો. જીન્સના પાંયચા, ઢીંચણ આગળથી થોડું સફેદ થઈ ગયેલ કાપડ, કમરની બે બાજુના એક ખીસાની અંદર બીજું નાનું ખીસું, જાડી અને મોટી પિત્તળની મજબૂત ચેન..આ બધા પર સાબુવાળો હાથ હતો કે બીજુ કંઈક..રુપાનું મન લપસવા લાગ્યું. જાણે જીન્સ નહીં જીન્સનો માલિક સાક્ષાત ત્યાં હતો. આંખો ઘેરાવા લાગી હતી. મગજમાં બધું સૂન્ન થઈ જતું હતું. પોતાનો રુખ્ખો હાથ જીન્સને વાગી ના જાય એમ ધીમે ધીમે ફેરવતી હતી.અને
‘રુપા.’
અચાનક પૂર્વીના અવાજથી એની તંદ્રા તૂટી ગઈ.
‘જી..જી ભાભી..’
‘આ મારું વોશિંગ મશીન રીપેર થઈ ગયું છે. હવે કાલથી તું કપડાં ના ધોઇશ. ફકત કચરાં પોતાં અને વાસણ. તારા આટલા દિવસના કપડાં ધોવાના જે પૈસા થતા હોય એ લઈ જજે.’
અને રુપાના દિલમાં એક ધ્રાસકો પડ્યો.
‘બેન, આટલો મહિનો ધોવડાવી દો ને કપડાં.’
‘અરે, મારે શું કામ ખાલી ખાલી તને પૈસા આપવાના ? વળી બ્રશ અને ધોકા મારી મારીને તેં મારા કપડાંની જો હાલત કરી છે એ. ના બાબા ના..તું તારે આજનો છેલ્લો દિવસ કપડાં ધોઇ લે. તમારા લોકોની આ જ તકલીફ છે. કામ બંધાવો એટલે છોડાવીએ ત્યારે દાદાગીરી જ કરી ખાઓ…’ આગળ પણ કેટલું ય બોલી ગઈ પણ રુપાના કાને રોજની જેમ એની કચકચને કાનમાં ઘૂસવા જ ના દીધી અને કામે વળગી.
ડ્રોઇંગરુમમાં પૂર્વી ફોનમાંથી એનું ગમતું ગીત શોધીન કાનમાં ઇયરપ્લગ ભરાવીને આંખો બંધ કરીને સોફામાં આડી પડી ગઈ.
રુપાનો જીવ કળીએ ને કળીએ કપાતો જતો હતો. ચોકડીમાં સામે હજી પેલું જીન્સ પડ્યું હતું, એની સામે જાણે અટ્ટહાસ્ય કરીને એની મજાક ઉડાવી રહ્યું હતું.
‘મૂઆ આ વોશિંગ મશીનની શોધ કોણે કરી હશે ? આવા રુપાળા જીન્સને સ્પર્શવાનો આજે છેલ્લો દિવસ !’
અને રુપાની આંખમાં બોર બોર જેવડાં આંસુ ઉભરાઈ ગયાં. પાણી નાંખીને જીન્સમાંથી સાબુ કાઢ્યો અને વધારાનો સાબુ નીકળી જાય એ હેતુથી બીજું પાણી નાંખીને વધારાનો સાબુ કાઢવા હેતુ હળવા હાથે ધોકો મારવા લાગી.
‘ધબ..ધબ…ધબા..ધબ..’
‘અલી, કપડાં જરા ધીરેથી ધોકાવતી હો તો. આમ ને આમ મારા કપડાં ફાડી કાઢીશ.’
અને અચાનક રુપાના મગજમાં શું ભૂત ભરાયું ખબર નહીં એ ધોકો લઈને ઉભી થઈ . જોયું તો ઘરનો મુખ્ય દરવાજો બંધ હતો, મોઢા પર હિંમત વધી ગઈના ભાવ સ્પષ્ટ થયાં અને હતી એટલી બધી તાકાત ભેગી કરીને એણે સોફા પર આંખો બંધ કરીને ગીતો સાંભળતી પૂર્વીના માથામાં ઉપરા ઉપરી ચાર પાંચ ઘા કરી દીધા.

-sneha patel.

પ્રેમ : ત્યારે અને અત્યારે


આજના ‘દિવ્ય ભાસ્કર‘ માં મધુરિમા પૂર્તિમાં મારો ‘વેલેન્ટાઈન સ્પેશિયલ ‘  લેખ ..


દુનિયાના દરેક વ્યક્તિને  હંમેશા એવા એક પાત્રની જરુરીયાત નિર્વિવાદપણે રહી છે જે પૂરા  ધૈર્યપૂર્વક પોતાની એકે-એક વાત સાંભળે ,સારી રીતે સમજે.વળી એ પાત્ર વિજાતીય હોય તો સોનામાં સુગંધ ભળી. આવું કોઇ મળી જાય ત્યારે એના માટે દિલમાં આપોઆપ પ્રેમના પુષ્પો ખીલવા માંડે આ કોઇ જ નવાઇની વાત નથી ને પછી મનોમન મીઠી મૂંઝવણોની વણઝાર ઊભી થાયઃ ‘આ મારા મનમાં જે લાગણીઓ મહોરી રહી છે એની સુગંધ એ વ્યક્તિ સુધી કઇ રીતે પહોંચાડું..? એના મનમાં પણ મારા માટે આવી જ કૂંપળો ફૂટી રહી હશે કે પછી આ બધો મારા મનનો એક વ્હેમ જ હશે ?’ ક્યાંક વધુ નજીક જવાના ચક્કરમાં સાવ જ દૂર ના થઇ જવાય એવો છૂપો ભય પણ પાછો સતત મન પર એની છાયા પાથરતો રહે ..પોતાની વાત મનગમતા સાથીને કેવી રીતે, કયા સંજોગોમાં કહેવી એની ઊલઝનોમાં એ સતત અટવાતો રહે છે.

અંગ્રેજી કેલેન્ડરનો બીજો મહિનો, ફેબ્રુઆરી.. ૧૨ મહિનામાં આ માસ માટે કંઇક ખાસ જ જોગવાઇઓ છે. ઘણીવાર એમાં ૨૮ દિવસો આવે તો દર ચાર વર્ષે ‘લીપ ઇયરીયા’ ૨૯ દિવસ પણ આવે. વળી એની મધ્યમાં જ એક સદાબહાર, જુવાનીના અત્તરથી મઘમઘતો, લાગણીની ચાસણીમાં ડૂબાડેલો ૧૪મી ફેબ્રુઆરીનો સ્પેશિયલ દિવસ આવે જેને મીઠુ મધુરુ નામ અપાયું છે..’વેલેન્ટાઇન ડે’. વેલેન્ટાઇન ડે એટલે એક સીધા સાદા શબ્દોમાં કહીએ તો ‘મનગમતી યુવતી કે યુવાનને પોતાના મનની વાત કહી દેવાનો પર્વ..’

જે ક્રિયામાં ફુલ, કાર્ડ, ગિફટ્સ જેવી વસ્તુઓની મદદ લેવાય છે. જોકે આજકાલની સુપર-કૂલ અને સોશિયલ નેટવર્ક્સના જમાનાની મોર્ડન યુવા પેઢી  વર્ષોથી ચાલી આવતી ચોકલેટ્સ, જ્વેલરી , ટેડી બીયર્સ ,ફૂલો અને ચોકલેટના સ્થાને હવે સ્માર્ટફોન , આઇપોડ , ડિજિટલ કેમેરા અને લેપટોપ જેવા કૂલ ગેજેટ્સની ગિફ્ટને પ્રાધાન્ય આપી રહી છે. વળી મોબાઇલમાં પોતાના મનગમતા સોંગસ ડાઊનલોડ કરીને એ પોતાની વાત કહેવાનો પ્રયત્ન કરે છે. ઘણાં લોકો પોતાના મિત્રોને, મા બાપ ને તેમ જ પોતાના સંતાનોને પણ આવી ગિફ્ટસ આપીને પોતાના વેલેન્ટાઇન બનાવતા હોય છે.

વેલેન્ટાઇન દિવસ વિશે સાંભળવામાં આવ્યું છે કે, ‘લગભગ ૪૦૦ વર્ષ પહેલાં રોમમાં ‘વેલેન્ટાઇન’ નામના કેથલિક પાદરી થઇ ગયા હતા, જેમને ભગવાન ઇસુનો સાક્ષાત્કાર થયેલો. એમના જીવનમાં પ્રેમની રોશની ફેલાઇ ગઇ. જે પણ એમની નજીક આવતું એ અજવાસમાં નહાઇને પ્રેમમય બની જતું. એમના મૃત્યુ બાદ એમનો જન્મ ‘વેલેન્ટાઇન ડે’ તરીકે ઊજવવામાં આવે છે. ‘

વર્ષોથી ‘પ્રેમ’ પર ઢગલો કવિતાઓ, વાર્તાઓ લખાઇ ગઈ (કદાચ દરેક કવિનો જન્મ જ પ્રેમના વિષય સાથે થતો હશે), જાતજાતની અને ભાતભાતની વ્યાખ્યાઓ લખીને છેલ્લે બધાએ હાર માનીને સ્વીકારી લીધું કે ‘ભાઇ,આ પરેમ બરેમ એ કંઇ શબ્દોની સીમાઓમાં બંધાય એમાંનો નથી ..એટલે રહેવા દો.જેમ  છે એમ જ એને માણી લો, જેવો લાગે એવો જ સ્વીકારી લો’. વળી પાછો થોડો સમય થાય એટ્લે કોઇને ચળ ઉપડે અને ‘પરેમ’ નામના પ્રદેશ પર નવેસરના ખેડાણો ચાલુ થઇ જાય.આટઆટલી ખેડાતી રહેતી એ પ્રદેશની ધરતી તો પણ હજુ રહસ્યમય અને જાત જાતના અનુભવોના ખજાનાથી ભરપૂર જ મળે છે.

૧૯૪૦-૬૦ ની આસપાસની વાત કરીએ તો કોઇ છોકરાને કોઇ છોકરી પસંદ આવી જાય, વળી અંદરખાને એને ખબર હોય કે પેલી કન્યા પણ એને એટલો જ પસંદ કરે જ છે.પરંતુ વાત ‘કલીઅર’ તો કરવી પડે ને…!! એ સમયે તો એ બહુ અઘરું કામ.એકાદ દિવસ પ્રભુકૃપા થાય અને એ રુપાળી યૌવના એને રસ્તામાં કે ખેતરામાં જ ભટકાઈ જાય ને પછી ચાલુ થાય એક પ્રેમ કહાની..!! લીલીછમ હરિયાળી, ડાંગરોના ડુંડા..એની પાછળ પોતાનો લાલઘૂમ ચહેરો છુપાવતી કુંવારી છોકરી..એની એ રમતિયાળ અદાઓથી મંત્રમુગ્ધ થયેલો તલવારની ધાર જેવી મૂછો ધરાવતો તરવરીયો જુવાન..આંખોથી આંખો મળે..એકાદ બે ઇશારા થાય અને બસ.. શબ્દો કે કોઇ જ ભૌતિક ચીજવસ્તુઓની ધરાર અવગણના કરીને પ્રેમના ઇજનનો સ્વીકાર કરી લેવાય..’ઇશારો ઇશારો મેં દિલ લેને વાલે બતા યે હુન્નર તુને શીખા કહા સે…!!’ ના કોઇ પ્રશ્ન પૂછાય કે ના જવાબ બોલાય અને તોય આખી ય વાત એક્દમ ‘ક્લીઅર કટ’ સમજાઇ જાય,સ્વીકારાઈ જાય અને એક રાજા- એક રાણીની પ્રેમકહાણી ચાલુ.પછી વારો આવે મા બાપને સમજાવવાનો. જાતપાતના રિવાજો, જૂની પેઢીઓના વેર ઝેરની વાતોના..પોતાના લગ્નની બીજે ક્યાંય વાતચીત ચાલતી હોય તો ધીમા ધીમા સાદે એનો વિરોધ કરાય અને છેલ્લે…કાં તો છોકરો ને છોકરી ઝેર પીને આપઘાત કરી નાંખે કાં તો થૉડા ગવઢાઓ બાજીને સંભાળી લે ને થોડી ઉદારતા દાખવે તો એક બીજાને પરણાવી દે.કાં તો મા બાપ મક્ક્મ હોય ને પ્રેમીઓ થોડા ઢીલા પડે તો બેય ને જુદા જુદા ઠેકાણે પાડીને ‘લાકડે માંકડા’ વળગાડી દેવાય. પછી બધું ય ભૂલીને પ્રેમીજનો એ હાલતનો સ્વીકાર કરીને જીવનની પાટી પર નવેસરથી એક ડે એક માંડે.

* આ જમાનાના મા-બાપ શુધ્ધ આબોહવામાં શુધ્ધ દેશી ઘી ખાઇને, શારીરિક તાકાતથી એને પચાવી પણ જાણતા હતાં. માનસિક મનોબળ જબરદસ્ત.છોકરાંઓ એમના કહ્યાંમાં રહેતા હતા. એમને છોકરાઓના વિદ્રોહની ચિંતા બહુ નહોતી સતાવતી.

થોડા સમયકાળ પછી….

‘યાર પેલી ફટાકડી બહુ ગમે છે પણ ‘એને આઇ લવ યુ’ કેમનું કહેવું એ નથી સમજાતું..? કદાચ એનો ગુસ્સો જાય અને એની ગાળોનો તોપગાળો આપણી સામે ડામી દે તો સાલું ક્યાં જવું…?

પછી તો થોડી હિંમત કરીને યુવાન એ યુવતીને એક કાગળ લખે સાથે લાલ ગુલાબ અને હાર્ટ જેવી ડિઝાઇનો વાળા ‘આર્ચીઝ’ કે ‘હોલમાર્ક’ના કાર્ડ લઈ આવે અને હજુ હિંમતના છાંટા બચ્યા હોય તો  લાલ ગુલાબ અને આ બધી વસ્તુઓ લઈને ગમતી છોકરીની સામે અંદરથી થોડો થથરતો જઇને જાતે જ ઊભો રહે, હિંમત ના હોય તો એ છોકરીની ખાસ બહેનપણી કે પોતાના ખાસ મિત્રનો સહારો લઈને પેલા લેટર કે કાર્ડ અને ફૂલ બધું મનગમતી યુવતીને મોકલાવીને પોતે દૂર એક ઝાડની પાછળ ઊભો ઊભો એ યુવતીના ‘એક્સ્પ્રેશન’ જોયા કરે.

હવે પેલી છોકરી થોડી અવઢવમાં ફસાય..થોડો સમય માંગે…અને થોડા દિવસોમાં એની’હા’ કે’ના’ જણાવવાનો વાયદો કરે..કાં તો બે ચાર ગાળો દેતી’કને પેલું કાર્ડ, પત્ર ફાડી નાંખે ને ફૂલોને જમીન પર પટ્કી કાઢે..ઘણા નસીબદાર કેસમાં છોકરી શરમાઈને  ગુલાબ અને કાર્ડનો શરમાતા મુખે સ્વીકાર કરીને, આજુબાજુ નજર દોડાવીને પેલા ઝાડ પાછળના યુવાનને શોધી નાંખીને નજરથી એક મીઠો ઠપકો આપી દે કે, ‘તું જાતે કેમ ના આવ્યો આ બધું લઈને?’

પછી મા – બાપને સમજાવાય..મકકમતા આ સમયના પ્રેમીઓમાં ઠસોઠસ વર્તાતી હતી. મા-બાપ સમજે તો ઠીક નહીં તો ‘પરણું તો આને જ પરણું’, ‘અમે અમારી રીતે અમારું ફોડી લઇશું..’ અને બેય પ્રેમી પંખીડા વિદ્રોહની પાંખે ફરાર..ઘણી કહાનીઓ સફળ જાય અને ઘણી અધવચાળે જ હાંફીને દમ તોડી જાય.

* આ જમાનામાં પણ મા-બાપ મજબૂત તો હતાં જ, પણ  છોકરાઓ ભાગી જવાના કે રજીસ્ટર્ડ મેરેજીસની ઘટનાના ટેન્શન થોડા વત્તા અંશે સતાવતા હતાં

અત્યારે….

છોકરીઓ સાથે દોસ્તી કરવાની કેટલી સરળ.નેટ, સોશિયલ સર્વીસીસ તો આપણા જ બાપની ને..હવે ક્યાં પહેલાંની જેમ છોકરીઓ સાથે વાત કરવામાં પગ પાણી પાણી થાય..એની સામે ક્યાં બોલવાનું છે…જે બોલવું હોય એ મોબાઇલ કે ફેસબુક કે ઇમેઇલમાં મેસેજીસ કરીને લખી નાંખો..એ છોકરીના ફોટા અપલોડ કર્યા હોય ત્યાં થોડી સુંદર મજાની રોમાન્ટીક કવિતાઓની કોમેન્ટ્સ  લખી નાખો.( નેટ પર તો આવી કવિતાઓ અને મેસેજીસના ખડકલા છે..પતાસું ખાવા માટે મોઢું ખોલવાની પણ જરુર નહીં પેલો કવિ આવીને તમારી વોલ પર જાતે જ કવિતાઓ ચીપકાવી જાય..મતલબ કે મોઢું પણ ના ખોલો ને પતાસું ખોળામાં આવી જાય..જ્યારે મન થાય ત્યારે ખાઇ લેવાનું) હા, તો આ બધા કાર્યોથી છોકરી જલ્દીથી પટી જાય છે..એનું બીજું એક કારણ પણ કે આજ કાલ છોકરીઓ પણ સામેથી પટી જવા માટે તલપાપડ થતી હોય છે. કારણ..તો સિમ્પલ.અરે ..પેલીએ અત્યાર સુધીમાં ‘૭-૮’ બોય ફ્રેન્ડબદલી કાઢ્યા તો મારે તો હજી એ આંકડો ‘૪’ પર જ પહોચ્યો છે, આવી બેઇજજ્તી તો કેમની ચલાવી લેવાય? હા, જોકે સામે છોકરા પાસે કેવું વ્હીકલ છે, કયા બ્રાન્ડના જૂતા,ચશ્મા,ઘડિયાળ પહેરે છે કે કયા મૉડલનો મોબાઇલ છે એના પર એક ઝીણવટભર્યુ અવલોકન ચોકકસ કરી નખાય..  એ બધું ય જો પોતાના સ્ટેટસ પ્રમાણે, ગણત્રી પ્રમાણેનું હોય તો પછી ભલે ને છોકરો દેખાવે લલ્લુ જેવો લાગતો હોય ચાલે..અને એમની પ્રેમકહાણી ચાલુ.  આજકાલના ડર્ટીપિકચરો, હુકકા-  રેવ – ફાર્મહાઉસ પાર્ટીના કલ્ચરમાં મન કરતાં તનના ચળકાટને વધારે મહત્વ અપાય છે.(એમાં ને એમાં તો કોસ્મેટીક કંપનીઓ, જીમવાળાઓની લોટરી નીકળી ગઈ છે ને..!!). અમુક સંબંધો તો શરુ જ તનથી થાય છે..ભગવાન જાણે એ બધું મન સુધી ક્યારે પહોચતું હશે..? પ્રેમનું  ડિસેકશન કરી કરીને બિચારાને અધમૂઓ કરી કરીને પોતાની રીતે મારી મચડીને રો…જ નવી વ્યાખ્યાઓ બનાવવાની. રોજ નવા-નવા મતલબી, મનફાવતા અર્થઘટનો કરી દેવાના.

* આ સમયના મા-બાપ  ગ્લોબલ વોર્મિંગથી અધમૂઆ, મોંઘી મોંઘી ટયુશન ફી ભરીને બેવડ વળી ગયેલી કમરો વાળા અને બે છેડા ભેગા કરવાના પ્રયાસોમાં બે ય પક્ષ નોકરીયાત.. એથી બહારના પીઝા -બરગર – પંજાબી લંચ ડીનર ખાઇ ખાઇને, માનસિક ક્સરતોમાં નોંતરાતા ટેન્શનો , બેફામ મોટાપાને પહોંચી વળવા જીમના, યોગા ઇનસ્ટ્રકટરના ખરચા કરનારા..!! વળી ખાટલે મોટી ખોટ કે ‘સંતાનો કહ્યામાં જ ક્યાં.. આજે આ છોકરો તમારો ‘ભાવિ જમાઇ’ ને કાલે આ છોકરી તમારી ‘ભાવિ વહુ’ના સ્ટેટમેન્ટ સાંભળે, જાતને એ સંબંધોના ચોકઠામાં સેટ્ કરે, માંડ માંડ એ વહુ ને જમાઇના મોઢા યાદ રહે ત્યાં તો એ બધું બદલાઇ ગયું હોય..નવી ઘોડી નવો દાવ..બધું નવેસરથી ચાલુ.. એ બધું ભૂલી જાઓ હવે..હવેથી મને આ છોકરી કે છોકરો ગમે છે…!!!  (આ પેઢી એમના ‘બ્રાન્ડેડ જીન્સ’ કરતા એમના ભાવિ જીવનસાથી જલ્દી બદલી  કાઢે છે…!!)જૂની આંખે નવા કૌતુકો નિહાળતા મા બાપ પાસે થાકીને છેલ્લે એક જ વાક્ય કહેવાનુ બાકી રહે કે, ‘સારું ત્યારે…છોકરાઓ..કરો તમારી મનમાની જાઓ..બસ..થોડી સાવધાની રાખતા રહેજો હોંકે બીજુ તો વધારે શું કહીએ અમે .!!

* આમાં એક બીજા ટાઇપના મા-બાપ પણ ઊમેરી શકાય.

અમે અમારુ જીવન જીવીએ છીએ તમે તમારું જીવો..એમાં પતિને બીજી કોઇ સ્ત્રી સાથે અફેયર ચાલતું હોય તો પત્ની બીજા બે પુરુષોને એકસાથે પોતાની આંગળી પર નચાવતી હોય…અને એમના સંતાનો…’લીવ ઇન રીલેશનશીપ’ કાં તો ‘દોસ્તાના’  જેવા મુક્ત સંબંધોમાં બંધાયેલા હોય..(.!!! ) આદતથી મજબૂર આવા સ્ત્રી પુરૂષો પ્રેમને પણ ‘ટ્રાયલ’ માનવા લાંગ્યા છે. જો બધુ ઠીકઠાક ચાલ્યું તો ઠીક નહીં તો ‘તુ નહીં ઓર સહી..અને ઓર નહીં તો ઓર સહી..’ સંબંધો માત્ર સગવડીયા લેબલો જ લાગે.

હરી ફરીને વાત તો પ્રેમની જ ને, પૃથ્વી પરના સૌથી વધારે ચર્ચાતા વિજાતીય અદમ્ય આકર્ષણની જ સ્તો. મારા ભાઈ..!! ‘વેલેન્ટાઇન ડે’ આવે ને જાય. લાગણીનો પતંગ ચગાવી ચગાવીને તમને ઉશ્કેરીને ધંધો કરનારાઓ પછી તેમનો નફો ગણવામાં વ્યસ્ત થઈ જાય.પ્રેમના ઉભરા છેક ગળે આવી ગયા હોય એ થોડા હેઠા બેસે અને બઘું ય ઠેરનું ઠેર. પછી વાસ્તવિકતા મોં ફાડીને ઉભી રહે એમાં કંઈ નવું નથી. વ્યાપારી લોકોએ જાહેરાતો ઠોકી ઠોકીને આપણી આંખે ભૌતિકતાના ચશ્મા પહેરાવી પહેરાવીને આપણને પણ એમની નજરે જ જોતા કરી દીધા છે. એ દિવસે અપાતા ‘હીરા હે સદા કે લીયે’ ના હીરા કરતાં આજની ધમાલીયા જિન્દગીમાંથી ‘હીરા’ જેવો સમય ચોરીને એકબીજા જોડે ખુશીની પળો પસાર કરવી એ વધુ  મહત્વની એવી સમજણને બદલે ભેટ જેટલી મોટી અને કિંમતી એટલી બીજાને બતાવવાની મજા  વધુ અને સામેવાળાને આપણા માટે પ્રેમ પણ એટલો જ વધુ જેવી માંદલી માનસિકતા આપણા સમાજની સસ્કૃતિને ઊધઈની જેમ કોતરી રહી છે. સંબંધમાં વિશ્વાસ, વચનબધ્ધતા જેવા ઉમદા ગુણો વિક્સાવી સંબંધને લીલોછમ રાખવાના બદલે આપણે એને ભૌતિક ચીજવસ્તુઓના ખાતર અને છેતરપીંડીના પાણી પાઈને ઊછેરતા થઈ ગયાં છીએ. આજકાલ પ્રેમમાંથી પવિત્રતા,પ્રાર્થના,દિવ્યતા, અતૂટ સંબંધ, વિશ્વાસ જેવી લાગણીઓ ખોવાતી ચાલી છે અને  પાછલા બારણે ટાઈમપાસ,વાસના, મોજમજા જેવી હલ્કી માનસિકતાએ પગપેસારો કરી દીધો છે.

આપણને આકંઠ ચાહનાર વ્યક્તિને આપણી ‘પ્રાયોરીટીઝ’માં છેલ્લા ક્રમે બેસવાનો વારો આવે એ કેવી ક્રૂર અને દુઃખદ વાત છે.!!

-sneha h. patel.

http://www.divyabhaskar.co.in/article/MAG-samprat-sneha-patel-love-when-and-now-2857846.html