rewriting of my article in unjha jodni without my permission


પ્રિય મિત્રો,

આ રીતે મારો લેખ રીરાઈટ કરીને મૂકવાનો શું મતલબ એ સમજાવશો ? હું ગુજરાતી ભાષાની જોડણીનો ખૂબ જ આદર કરુ છું. મને એમાં છેડછાડ સહેજ પણ પસંદ નથી. શક્ય એટલી ભૂલો ઓછી થાય એ માટે કાયમ પ્રયત્નરત પણ રહું છું. તો આ રીતે મારો લેખ સાથે છેડ્છાડ કરીને ગ્રુપમાં મૂકવાનો શું મતલબ ? વળી આ ભાઈએ મારી કોઇ પરમીશન પણ નથી લીધી. આવું તો કેમ ચલાવી લેવાય ? મારા નામ સાથે આવી પોસ્ટ ફરે એમાં મારી ભાષાકીય સમજણનું , મારી ભાષાનું અપમાન થાય છે..આવું તો શીદને સહન કરાય ?

સપનાનો અસબાબ ઓરીજીનલ લેખ.
https://akshitarak.wordpress.com/2015/03/19/sapna-no-asbaab/

email in gujblog group

guj blog group

-  (1)2

markat


મર્કટ.
phoolchhab newspaper > 27-05-2015. > navrash ni pal column

થાય ઇચ્છા ત્યારે એ નફફટ બને છે,
પૂર્વજો માફક નર્યા મર્કટ બને છે !
-લેખિકા.

સવારના નવ વાગ્યાનો સમય હતો. ક્યાંક દૂર દૂર કોઇ કુકરની સીટી વાગી રહી હતી તો ક્યાંક કોઇ ગાડી ચાલુ નહતી થતી તો વારંવાર ઇગ્નીશનમાં ચાવી ભરાઈને એને ચાલુ કરવાના પ્રયાસ થતા હતા, ક્યાંક કોઇ ઘરમાં સાસુ વહુની ચર્ચા કમ ઝગડાંની મોસમ પૂરબહારમાં ખીલી હતી. વાતાવરણમાં ચોતરફ ધીમો ધીમો કોલાહલ ફેલાયેલો હતો. કોશાની શ્રવણશક્તિ બહુ જ સારી એથી એને નાનામાં નાનો સળવળાટ પણ સંભળાતો. પણ આજે આ કાનની શક્તિ એને પરેશાન કરતી હતી. સરકારે હવે આ ‘નોઇસ પોલ્યુશન’ વિરુધ્ધ કાયદા બનાવી અને એના ઉપર જડબેસલાક અમલ કરાવવો જોઇએ, આજના ઘોંઘાટીયા વાતાવરણમાં માનવીના મગજનું સંતુલન ખોરવાતા વાર ના લાગે ! આ બધા અણગમતા અવાજોથી બચવા કોશાએ મનગમતા ગીતો સાંભળવા માટે રેડિયોમાં સ્ટેશન બદલ્યું અને રસોઇના કામે વળગી. ઘડિયાળમાં જોયું તો ઘડિયાળનો મોટો કાંટો દસ અને અગિયારની વચ્ચે પ્રવાસ કરતો હતો જ્યારે નાનો કાંટો નવનો આંકડો કુદાવીને દસ નંબર પર પહોંચવા માટે બેબાકળો – ઉતાવળો !
‘ઉફ્ફ, હમણાં રાજીવ નાહીને નીકળશે અને ટીફીન માટે બૂમાબૂમ કરી મૂકશે.’ મગજને બધા અવાજથી પર કરીને એક ઉંડો શ્વાસ ખેંચ્યો અને બે પળ આંખ બંધ કરી દીધી. થૉડી હળવાશ અનુભવાઈ ગઈ અને કોશાએ રસોઇનું કામકાજ ચાલુ કર્યું. હાથ વર્ષોથી રસોઇનો અનુભવી હતો એટલે રસોઇમાં કાળજી સિવાય બીજી ખાસ કોઇ ધ્યાન આપવાની જરુર નહતી. એની જાતે જ જાણે બધું પાર પડયે જતું હતું. કૂકર ખોલીને દાળનો ડબ્બો લઈને દાળ તપેલીમાં કાઢી અને બે ગ્લાસ પાણી રેડી ગ્રાઈન્ડર ફેરવીને કોકમના ફુલ નાંખી દાળ ગેસ પર મૂકી, બીજી બાજુ રોટલીનો લોટ બંધાઇ ગયો હતો . કણકમાં થોડું પાણી વધુ અંદર ઉતરે એ હેતુથી એને રોટલીના ડબ્બાને ઉંધો કરીને ઢાંકી રાખી હતી. શાક પણ ચડવા આવ્યું હતું. ત્યાં જ કોશાને યાદ આવ્યું, ‘અરે, લીમડો ને તો ઘરમાં છે જ નહી. હવે ? એના વગર તો દાળનો વઘાર જ કેમનો થાય ? કાલે યાદ રાખેલું પણ મૂઆ આ અવાજના ચક્કરોમાં શાક્વાળાને ફોન કરવાનું અને ઓર્ડર નોંધાવવાનું જ રહી ગયેલું. હવે ..?
ત્યાં જ એની નજર એના સામેના ફ્લૅટમાં ગઈ. એના પાડોશી સરલાબેન દેખાયા અને એનાથી બૂમ પડાઈ ગઈ,
‘માસી…તાજો લીમડો છે કે ?’
‘તાજો કે વાસી…બેમાંથી એકે ય નથી બેટાં.’
ત્યાં જ એમના ઘરમાં બેઠેલા દર્શનાબેનનો અવાજ આવ્યો,’ એ મારા ઘરમાં છે, ફ્રીજમાં. કાલે જ મારી બેનના ગાર્ડનમાંથી તાજો તોડી લાવી છું. જા લઈ લે.’
દર્શનાબેન એટલે કોશાના બીજા પાડોશી જે સવાર સવારમાં સરલાબેનના ઘરે આવીને બેઠા હતાં. એમના નામથી જ કોશાના મોઢામાં ક્વીનાઇનની ગોળી ખાઈ લીધા જેવો સ્વાદ ફેલાઈ ગયો અને એક ઉબકો આવી ગયો.
‘ના. ચાલશે.’
‘અરે, પણ મારા ઘરમાં છે..જા ને લઈ લે ને…’
‘ ના..’કોશાના મોઢામાંથી મકક્મ સ્વર નીકળી ગયો.
નાહીને બહાર આવી રહેલ રાજીવ કોશાના ચહેરા પરના બદલાતા ભાવ ધ્યાનથી નિહાળતો હતો.
‘કોશા, શું થયું ? તારા નાજુક હસમુખા મોઢા પર આવા કડવાશના ભાવ કેમ પથરાઈ રહ્યાં છે ? મેં કાયમ મારી કોશુના મોઢા પર મમતા, સ્મિતના ભાવ જ જોયા છે. આવું તો બહુ જ ‘રૅર’ બને.’
‘રાજીવ, આ દર્શનાબેન…મને એમની પર બહુ જ ગુસ્સો આવે છે. આપણને અહીં રહેવા આવ્યે દસ વર્ષ થયા. આટલા વખતમાં એણે મારાથી નાની નાની બાબતોમાં ઝગડાં જ કર્યે રાખ્યા છે અને પછી એકદમ જ બોલવાનું બંધ કરી દે. વળી પાછું એનું મગજ શાંત થાય એટલે સામેથી ચાપલૂસીઓ કરતાં બોલવા આવે, વાટકી વ્યવહારો ચાલુ કરી દે છે. આ માણસોનો કેવો વિચિત્ર સ્વભાવ હોય છે રાજુ જો ને..મન થાય ત્યારે બોલવાનું ને એમની ઇચ્છાપૂર્તિ ના થાય એટલે અબોલા. આપણે તે સાલ્લ્લ્લ્લું…લોકોની ઇચ્છાઓ સંતોષવા જન્મ લીધો છે કે ? હવે હું થાકી છું. અત્યાર સુધી વિચારતી કે સાથે રહેવાનું નેરોજ સામે અથડાવાનું તો શું સંબંધ બગાડવાના ? હમણાં બે દિવસ પહેલાં જ એની દીકરીના લગ્નનો પ્રસંગ હતો અને એ સમયે આપણા બ્લોકની પાણીની મોટર બગડેલી. એ વખતે એ આખો દિવસ મારી પાસે પીવાના પાણીની માંગણી કર્યા કરતી હતી. એક્વાગાર્ડમાં હતું ત્યાં સુધી મેં ય આપ્યું પણ પછી આપણા ઘરના લોકોનો તો વિચાર કરું જ ને ? ઘરના છોકરાં ઘંટી ચાટે એવું કોઇ થોડું કરે…તે એમને ખોટું લાગી ગયું. લગ્નમાં પણ આપણે ગયાં તો કેવું મોઢું ચઢાવીને ફરતા હતાં. સાવ નીગ્લેક્ટ જ કરતા હતા મને..નાઉ ઇનફ ! અમુક લોકો સંબંધોને લાયક જ નથી હોતા. હવે મારે આ પાર કે પેલે પાર થઈ જ જવું છે.’
‘હા કોશુ, એ મારી સાથે હસી હસીને વાત કરતા હતા અને તને તો જાણે ઓળખતા ય ના હોય એમ ! એ વખતે તો મને પણ વિચિત્ર લાગ્યું હતું કે કોઇને પ્રસંગમાં બોલાવીને એની સાથે આવો વ્યવહાર કેમનો કરાય ? પણ હું આપણા પાડોશી સમજીને ચૂપ રહી ગયેલો. તું બરાબર જ વિચારે છે ડીઅર. અમુક લોકો સાથે દૂરના કે નજીકના દરેક સંબંધ નક્કામા હોય છે. તું બરાબર જ વિચારે છે. આ નિર્ણય પાછળ તારી નેગેટીવીટી નહી પણ ‘સેલ્ફ ડીફેન્સ’ જેવો ભાવ રહેલો છો. સો કીપ ઈટ અપ. ચાલ હવે જલ્દી મારું ટીફીન ભર..મોડું થાય છે.’
અને કોશા ઝડપભેર રસોડા બાજુ વળી.
અનબીટેબલ ઃ દરેક માનવી પોતાની લાગણી ના દુભાય એનું ધ્યાન રાખીને જ વર્તન કરે છે – એમાં ખોટું શું વળી ?
-sneha patel