એક નાજુક માણસ


phoolchhab newspapar > navrash ni pal column > 18-02-2015

 

दर्द की सारी तहे और सारे गुजरे हादसे

सब धुवां हो जायेंगे, एक वाकिया रह जाएगा !

 

– इफ्तिखार इमाम सिद्दीकी

 

‘સજલ, સાંભળે છે કે ? આ જો ને આપણી ગેલેરીમાં કેવો સરસ મજાનો મોર આવીને બેઠો છે. જલ્દી આવ ને.’ અને સરવાણી સામે હીંચકા પર આવેલા મોરને જોવામાં તલ્લીન થઈ ગઈ. ચોમાસાની સરસ મજાની સાંજ હતી. આશરે ૧૦૦-૧૫૦ સેન્ટિમિટર લાંબા પીંછા ધરાવતો ૨૦૦ સેન્ટીમિટર જેટલો લાંબો મોર રજવાડી ઠાઠથી એના લીલા- ભૂરા-કથ્થાઈ -જાંબલી રંગના અને આંખો જેવા ટપકાંવાળા પીંછાં ફેલાવીને બિરાજમાન હતો. ધીરે ધીરે એ પોતાના પીંછાં હલાવીને કળા કરવા તૈયાર થઈ રહયો હતો. ઝાંઝરના રણકાર જેવો અવાજ ઉતપન્ન થયા પછી મોરે પોતાના બધાં પીંછા કમરેથી ઉંચા કરીને પોતાની બાજુ નમાવીને કળા કરવા લાગ્યો. એના પીંછામાંના સોનેરી ટપકાં અદભુત રીતે ચમકવા લાગ્યાં. સરવાણી પોતાની જાતને યહોવાહ પરમેશ્વરની નજીક અનુભવવા લાગી.

‘હા સરવાણી, આવું છું. એક મીનીટ.’

ભીંત પર લટકેલી સ્ક્વેર એન્ટીક ડિઝાઈનર ઘડિયાળનો કાંટો ૬૦ સેકન્ડના બદલે ૫૦૦ – ૬૦૦ સેકન્ડસની ગતિ ધરાર પૂરી કરી આવ્યો પણ સુજલ ગેલેરીમાં ના જ આવ્યો. અચાનક જ બંગલાની નીચે એક જૂનું પુરાણું સ્કુટર ચાલુ થતાં એની ઘરઘરાટીથી બી જઈને ગભરુ મોર પાંખો ફેલાવીને ઉડી ગયો. સરવાણીને એ ના સમજાયું કે સ્કુટરવાળા પર ગુસ્સો આવ્યો કે કે સજલ હજુ આવ્યો નહીં અને એના આનંદમાં એનો ભાગીદાર બન્યો નહીં એનો અફસોસ થયો કે પોતે પરમાત્માની લગોલગ હતી એ સ્થિતી- ધ્યાનનો ભંગ થઈ ગયો એનું દુઃખ થયું..જે પણ થયું સરસ મજાની ક્ષણ હાથમાંથી રેતીની જેમ સરી ગઈ હતી. એક ઉંડો શ્વાસ ભરીને સરવાણી ઘરમાં ગઈ અને જોયું તો સજલ એના મોબાઈલમાં વ્યસ્ત હતો.

‘સજલ, તું આવ્યો કેમ નહીં ?’

‘અરે સરવાણી, આ વોટસઅપમાં મિત્રોના ગ્રુપમાં જવાબ આપતો હતો. અડધેથી વાત પડતી મૂકીએ તો ખોટું લાગે.’

‘પણ સજલ, એ તો થોડીવાર રહીને પણ આપી જ શકાય ને? આ મોરની અદભુત કળા જોવાનો અવસર ચૂકી ગયો તું..અને એવી તો કેવી ઇમ્પોર્ટન્ટ વાતો ચાલતી હતી કે તારે સમયસર જવાબ આપવો આટલો બધો અગત્યનો હતો?’

‘કંઈ ખાસ નહીં. એ તો એમ જ હાય – હલો ને રુટીન હતું. પણ વાત પૂરી કરવી પડે તને નહીં સમજાય એ બધું. હું આવું છું પાંચ મીનીટમાં બહાર ગલ્લે જઈને’ અને સજલ કારની ચાવી લઈને ઘરની બહાર નીકળી ગયો.

સરવાણી હતાશ થઈને સોફા પર આંખો બંધ કરીને બેસી ગઈ. સુજલ એનો પતિ આમ બહુ જ સ્માર્ટ હતો. બોલવું – ચાલવું – ડ્રેસિંગ સેન્સ બધું કાબિલે તારીફ હતું અને ઉપરથી ભગવાને ગર્ભશ્રીમંતાઈનો ગિલેટ કરી આપેલો એટલે સુજલ જ્યાં જાય ત્યાં બધાને ગમી જાય. સુજલ કાયમ એના મિત્રવૃંદથી ઘેરાયેલો જ રહેતો. કોઇને કંઈ પણ કામ હોય સુજલ તૈયાર. આ તો હતો સુજલનું બાહ્ય રુપ પણ એની અંદરનું રુપ ફકત સરવાણી જ જાણતી હતી. કાળો વાન ધરાવતો અને થોડાં બેઠા ઘાટનો સામાન્ય ચહેરોમહોરો ધરાવતો સુજલ અંદરખાને ઇનફીરીઆરીટી કોમ્પલેક્સથી પીડાતો હતો. એ પોતાના આ કોમ્પલેક્ષને લઈને વધુ ને વધુ મિત્રો બનાવતો ફરતો. કોઇ મિત્ર એનો – એના પૈસાનો મિસયુઝ કરી જાય તો પણ એને કોઇ ફર્ક નહતો પડતો. ‘ઠીક છે હવે, ચાલ્યા કરે’ કરીને મન મનાવતો જતો. વળી કોઇને આમ ના બોલાય કે કોઇએ ગમે એવું ખરાબ વર્તન કર્યું હોય તો પણ આપણાંથી એવા ના બનાય..બધાંની વચ્ચે બેઠાં હોઇએ ત્યારે કન્ટીન્યુઝ જાતજાતના જોક્સ કે પીસીઓ મારી મારીને સતત પોતાની હાજરીનો અહેસાસ લોકોને કરાવતો રહેતો. યેનકેન પ્રકારેણ સેન્ટર ઓફ અટ્રેકશન બનવાના એના પ્રયાસોમાં જ રત રહેતો. શરુઆતમાં તો સરવાણીને સુજલનો આ સ્વભાવ બહુ જ ગમતો અને એના પર ઓળઘોળ થઈ જતી પણ ધીમે ધીમે હવે એ જરુર ના હોય તો પણ લોકોને એન્ટરટેઇન કરતા ફરતા પોતાના પતિના સ્વભાવથી કંટાળતી જતી હતી. એ એક તંદુરસ્ત મગજની, સ્વતંત્ર દિમાગની સ્વાભિમાની નારી હતી. જીવનની કોઇ પણ પરિસ્થિતીમાં એ પોતાની સૂઝબૂઝ અને આવડતથી , તાકાતથી રસ્તો કાઢી શકવાની ક્ષમતા ધરાવતી હતી. આજે એ સ્ત્રીને ફકત લોકોને એન્ટરટેઇન કરવા માટે જ જન્મેલા પતિ સાથે આખો ભવ પસાર કરવાનો આવ્યો હતો. લોકોને એન્ટરટેઇન કરવામાં સુજલની પોતાની વિચારશક્તિ સાવ જ ખલાસ થઈ ગઈ હતી. એનો આત્મવિશ્વાસ વધારે નાજુક બની ગયો હતો. સરવાણી વારે તહેવારે એને ટોકી ટોકીને પણ થાકી જતી હતી. ‘સમય અને કપરી પરિસ્થિતી’..બસ આ એક જ રસ્તો હતો જે સુજલનો પથદર્શક બની શકે એમ હતો. આવી કોઇ પણ હાલતમાં પોતાના નાજુક અને સહ્રદયી સાથીને પૂરેપૂરો સાથ આપવાનું મનોમન જાતને વચન આપતી સરવાણી કોફી બનાવવા રસોડા તરફ વળી.

અનબીટેબલ ઃ ઘણાંની આખી જિંદગી લોકોને એન્ટરટેઇન કરવામાં જ વીતી જાય છે.

 

મિત્રો, તમે શું માનો..? આવા કોઇ પ્રસંગ હોય તો મને ચોકકસ sneha_het@yahoo.co.in આ ઇમેઇલ પર મોકલજો.