ફટકિયું મોતી !


phoolchhab newspaper > navrash ni pal > 4-02-205

 

કેટલો વરસાદ વરસ્યો આજ સઘળે શહેરમાં,

રંગ ભીંતો પરથી હટતા કાંકરી દેખાઈ ગઈ.

-નીલેશ પટેલ.

 

જાન્યુઆરી મહિનાની શિયાળાના દિવસોની રુડીરુપાળી હૂંફાળી બપોર હતી. પિસ્તાલીસીની નજીક પહોંચેલું એક તરવરિયું કપલ બાઈક પર પચાસ – સાઈઠ્ની સ્પીડે જઈ રહેલું. આ પીસ્તાલીસી કપલનો બાઈકચાલક સુજલ હળ્વેથી કોઇ ફિલ્મી ગીતની ધૂન ગણગણાવી રહ્યો હતો અને પાછળ બેઠેલી એની પ્રાણપ્રિયા ધારુ બીજી જ કોઇ દુનિયામાં ખોવાયેલી હતી.

‘ધારુ, આ અચાનક જ વાતાવરણમાં ભેજ જેવું નથી લાગતું ? અચાનક જ કાળા ડિબાંગ વાદળો આવી ગયા, પવન પણ જોર જોરથી ફૂંકાય છે અને આ વૃક્ષો તો જો…કેવા બેચેન થઈને ડોલે છે ! આજ કાલ ઋતુઓનો કોઇ ભરોસો જ નથી રહ્યો..વરસાદ ના પડે તો સારું…માંડ માંડ મટેલી શરદી પાછી ઉથલો મારશે..’

સુજલ હજુ તો આટલું બોલી રહે ત્યાં તો વરસાદ ટપકવાં લાગ્યો.

‘ઉફ્ફ…આજ કાલ તો આ સિઝન લોહી પી જાય છે..’ અને સુજલ બોલતાં બોલતાં અચાનક જ અટકી ગયો. એ ક્યારનો આટલું બડબડ કરતો હતો અને વરસાદ પણ પડવા લાગ્યો હતો પણ પાછળ બેઠેલી ધારુ એની વાતનો કોઇ જ રીસ્પોન્સ કેમ નહતી કરતી..એણે હળ્વેકથી સાઈડ મિરર સાફ કરીને પાછળ બેઠેલી ધારુ તરફ જોયું અને જ્યાં ધારુની નજર હતી એ તરફ ધીરેથી એણે પોતાની નજર ફેરવી…ઓહ..આ શું ? છેલ્લી પાંચ મિનિટથી એની બાજુમાં ્ચાલી આવતી કારના વીસે’ક વર્ષના નવયુવાનને તાકી તાકીને જોઇ રહી હતી અને એનામાં સાવ જ ખોવાઈ ગયેલી. સુજલનો પિત્તો છટક્યો અને બાઈકને અચાનક જ બ્રેક મારી. ઝાટકાંથી ધારુનું માથું સુજલના ખભા સાથે અથડાયું અને તંદ્રામાંથી જાગી ગઈ.

‘શું થયું સુજુ ? ઓહ્હ…આ તો વરસાદ પડવા લાગ્યો ..એક કામ કર..સામે પેલા રેસ્ટોરન્ટ બાજુ લઈ લે. ચા નાસ્તો કરીએ .કદાચ ત્યાં સુધીમાં વરસાદ બંધ પણ થઈ જશે.’

એક પણ અક્ષર બોલ્યાં વિના ધુંઆપુંઆ થતા સુજલે બાઈક રેસ્ટોરાં બાજુ લીધું..અને અંદર જઈને ચા અને સેન્ડીવીચીઝ્નો ઓર્ડર આપ્યો.

‘ધારુ, તને શરમ નથી આવતી ?’ ભરાઈ ગયેલ શબ્દોનો ડૂમો આખરે સુજલના મોઢામાંથી બહાર આવી જ ગયો.

‘શરમ..શેની શરમ સુજુ..મેં વળી એવું તો શું કરી કાઢ્યું ?’

‘ધારુ, હવે તું મોઢામાં આંગળા નંખાવીને બોલાવે જ છે તો બોલું છું ..હું ઘણા વખતથી તને માર્ક કરું છું કે કોઇ પણ જુવાન છોકરો હોય તો તું એની સામે તાકી તાકીને જોયા જ કરે છે. હવે ચાલીસ -બેતાલીસ વર્ષની આ ઉંમરે તને અઢાર – વીસ વર્ષના છોકરાંવને જોતા લાજ નથી આવતી ? તું પોતે એક ટીનેજર દીકરાની મા છે. થોડી તો શરમ કર. એવા તો કેવા જુવાનીના ઓરત અધૂરાં રહી ગયાં છે તારે ? મારામાં શું ખૂટે છે તને ? આટ આટલો પ્રેમ આપો તો પણ સ્ત્રીની જાત જ બેવફા…લોકો સાચું જ કહે છે..’

‘ઇનફ….’ અચાનક ધારુનો અવાજ મોટો થઈ ગયો અને આજુબાજુના ટેબલ પર બેઠેલા બધા એમની સામે જોવા લાગ્યાં. બે પળમાં ધારુએ પોતાની જાતને સંયત કરી અને બોલી,

‘સુજલ, તારી સમજશક્તિને સલામ કરવાનું મન થાય છે. બે બે દાયકાં જે સ્ત્રી સાથે વીતાવ્યાં, જેણે તને પોતાની જાતથી વિશેષ ચાહ્યો એના ચારિત્ર્ય પર જ આવું આળ…ઉફ્ફ…શરમ તો હવે મને આવે છે…મારી વીસ વર્ષ પહેલાંની લગ્ન માટેના ફટકિયા મોતી જેવા પાત્રની પસંદગી પર. આટલી માંદલી માનસિકતા!’

‘સતી સાવિત્રીની વંશજ, પેલા કારવાળા છોકરાંને ધારી ધારીને નહતી જોતી…હું શું બોલી ગયો એ વખતે બોલ તો ?’

‘હા, હું સ્વીકારું છું કે હું એ નવયુવાનને ટીકી ટીકીને જોતી હતી. એકચ્યુઅલી આજ કાલ દરેક નવયુવાનને આમ જોવું છું…જોવું છું કરતાં એમ કહેવું વધુ યોગ્ય રહેશે કે મારાથી મારા ધ્યાન બહાર જ એમની સામું જોવાઈ જાય છે, એમના હાવ ભાવ, સ્ટાઈલ, દાઢી – મૂછ – કપડાં – વાળની સ્ટાઈલ નોટિસ થઈ જાય છે.. પણ એ નજર એ નથી જે તું સમજે છે ! તેં ધ્યાનથી જોયું હોત તો એ છોકરો થૉડો થોડો આપણા રીશી જેવો જ લાગતો હતો. આપણો ટીનેજર દીકરો જેને થોડી થોડી દાઢી – મૂછો ઉગવા લાગી છે, જેનો અવાજ ઘેરો થતો ચાલ્યો છે, બોલવા – ચાલવાની, વાળ ઓળવાની – કપડાં પહેરવાની સ્ટાઈલો બદલાતી જાય છે એ પણ કાલે ઉઠીને એ જુવાન જેવો જ લાગશે ને ? મારા મગજમાં આવા વિચાર ચાલતાં હતાં. એ નવજુવાનમાં મને મારો ભાવિ દીકરો દેખાતો હતો. એ પણ આવો હેન્ડસમ અને ચાર્મિંગ બોય થાય એવી ઇચ્છા થઈ ગયેલી તો એમાં ખોટું શું છે ? આ બધી ગંદી વાતો એ તારા સંકડામણીયા દિમાગની ઉપજ છે અને સંકડામણ હોય ત્યાં અથડામણ થતાં સહેજ પણ વાર નથી લાગતી. ‘

અને સુજલ શરમથી પાણી પાણી થઈ ગયો. બે દાયકાના સુખી દાંપત્યજીવન દરમ્યાન સંબંધમાં સમજણ – વિશ્વાસ – પ્રેમનું લુબ્રીકેશન બનવાના બદલે પોતે સાવ રણ જેવો સુક્કો ભઠ્ઠ થઈ ગયો એનો શોક કઈ રીતે મનાવવો ? બોલવા માટે એની પાસે કોઇ શબ્દો નહતાં. સજળ નયનથી બારીની બહાર વરસતા પાણીને જોઇ રહ્યો. અનેકો ચોમાસા જોઇ કાઢયાંનો ગર્વ આ એક માવઠાંએ પળ ભરમાં જ તોડી કાઢ્યો.

અનબીટેબલ : સુગંધી સંબંધોની તો ઉજવણી કરવાની હોય, પજવણી નહીં !