જિંદગી – આઇ લવ યુ !


phoolchhab newspaper > navrash ni pal column > 25-06-2014

आदमी पानी का बुलबुला है ,

और पानीकी बहती सतह पर

तूटता भी है, डूबता भी है !

फिर उभरता है फिर से बहता है,

न समंदर निगल शका उसको,

न तवारीख इसे तोड पाई है,

वक्तकी मौज पर सदा बहता,

आदमी बुलबुला है पानी का !

-गुलझार.

 

સોડાની પ્લાસ્ટીકની બોટલની કેપ ખોલીને સુગંધાએ સોડાની બોટલ મોઢે માંડી અને અડધી બોટલ દારુડિયાની જેમ ગટગટાવી ગઈ. ઠંડી સોડા એક જ ઘૂંટડે આટલી પીવાઈ જતાં સુગંધાના ગળામાં એક ઠંડી અને પછીથી તીખી લહેર નખોરિયાં ખૂંપાવતી હોય એમ પસાર થઈ , એક ડચૂરો બાઝી ગયો, શ્વાસ રુંધાઈ ગયો, વળતી જ પળે એક મોટો ઓડકાર આવી ગયો. સુગંધાની આંખમાં પાણી આવી ગયા અને નાજુક નાક લાલચોળ થઈ ગયું. ઓડકારના રીએક્શન રુપે તરત જ એનો હાથ મોઢા તરફ વળ્યો અને હોઠ પર એ મૂકાઈ ગયો…પણ બે પળમાં તો સુગંધાનો હાથ થાકી ગયો હોય એમ મોઢા પરથી હટીને નીચે લબડી ગયો !

સુગંધાની માતા રુકમિણી એની દીકરીને ધ્યાનથી જોઇ રહ્યાં હતાં. એની દરેકે દરેક હરકત નિહાળી રહ્યાં હતાં.

‘સુગંધા બેટા, દિવસે દિવસે હવે મને એમ થાય છે કે તારી બિમારી તન કરતાં મનને વધુ ભરડામાં લેતી જાય છે.’

‘મમ્મી પ્લીઝ, ફરીથી ચાલુ ના કરશો એ રેકોર્ડ. એક તો આ મૂઓ તાવ છેલ્લાં છ મહિનાથી કેડો નથી મૂકતો અને તમે છો કે…’

અને સુગંધા પોક મૂકીને રડી પડી. રુકમિણીબેન પણ પોતાની વ્હાલસોઈની આ હાલત જોઇ નહતા શકતા, પણ એમના જેવી ગર્વિલી અને મજબૂત મનોબળ ધરાવનારી મા ની દીકરી આમ સાવ તૂટી જાય એ એમનાથી સહન પણ નહતું થતુ. એ સુગંધાની હાલત સમજતા હતાં. એની વાત ખોટી નહતી. છ મહિના પહેલાં સુગંધાને કમળાના રોગનું નિદાન થયેલું. એ પછી એની સારવાર ચાલતી ગઈ ચાલતી ગઈ એ હજુ સુધી અટકવાનું નામ જ નહતી લેતી. જાત જાતના ટેસ્ટ, એક્સ રે, સોનોગ્રાફી, અનેકો ડોકટરોની સલાહ પણ બધું ય પાણીમાં.કાળા માથાના માનવીના હાથમાં હોય એ બધા પ્રયત્નો એ લોકો કરતા હતા પણ પરિણામ શૂન્ય. એક વાતની રાહત હતી કે સુગંધાની હાલત હતી એનાથી વધારે ખરાબ નહતી થતી પણ અનેકો દવાઓ, ટ્રીટમેન્ટ પછી પૂરી રીતે સુધરતી પણ નહતી. સુગંધા અંદરથી તૂટતી જતી હતી, એની અંદર જીવવાની આશા દમ તોડતી જતી હતી.

‘મમ્મી…મમ્મી, હું જીવીશ તો ખરીને ? આમ ને આમ તો મને બીક લાગે છે કે હું પથારીમાંથી ક્યારેય ઉભી નહી થઉં, મરી જ…’

અને રુકમિણીબેને સુગંધાના મોઢા પર હાથ દાબી દીધો.

‘મારી પાગલ દીકરી આ શું વિચારે છે ? દરેક વ્યક્તિએ મરવાનું તો છે જ ને…એની આટલી બીક કેમ રાખવાની ? મોતથી ડરવાના બદલે જીવનને દિલ ખોલીને પ્રેમ કર.’

‘હા મૉમ, પણ….પણ…’

‘જીવનને ભરપૂર પ્રેમ કરવામાં ‘પણ ને બણ’ કશું વચ્ચે ના આવે. તું તારા જીવનને એટલો બધો પ્રેમ કર કે મોતના વિચાર માટે સમય જ ના રહે. જીવન એ પવનમાં થરથરતા દીવા જેવું નથી પણ આપણા હાથમાં પકડેલી મશાલ જેવું છે. મરતાં પહેલાં એ મશાલમાંથી બને એટલો પ્રકાશ આ જગતને આપવાનો હોય છે. મોતના વિચાર કર્યા વગર જિંદગીના વિચાર નજર સમક્ષ રાખ. એક એક ક્ષણની મજા માણ. તારી , મારી કે કોઇની ય પાસે કેટલી ક્ષણ, કલાક, દિવસ, વર્ષ છે એની કોઇને ખબર નથી.એટલે એક એક ક્ષણનો વિચાર જ કર ને એમાં જ જીવ. જિંદગી આવી નાજુક ને મજાની અનેક ક્ષણોથી બનેલી છે. મરવાનું તો સૌ કોઇને છે પણ માનવી કેવી રીતે મર્યો એના કરતા એ કેવી રીતે જીવી ગયો એની નોંધ જ હંમેશા વધુ લેવાય છે બેટા. તો બસ તું એક એક પળ જીવ. તું કહે તો આપણે ક્યાંક બહાર જઈએ. તેલ પીવા ગયો આ તાવ..ઐસી ને તૈસી આની તો..જીવવા માટે આપેલી જિંદગી માટે તું તારી એડી ચોટીના જોરથી આ બિમારી સામે લડી લે બેટા કારણ જે સૈનિક યુધ્ધના મોરચે લડતો નથી એ મરી જાય છે. એને મરવું નથી એટલે જ એ જીવવાની પ્રબળ જીજીવિષા સાથે યુધ્ધમાં ઝંપલાવે છે. એને મરવું નથી જીવવું છે, જીતવું છે.’

‘મમ્મી…આ શક્ય છે ?’

‘હાસ્તો બેટા, એક ના એક દિવસ તો આપણે ભગવાન પાસે પાછું જવાનું જ છે. પણ એ પહેલાં એણે આપણાં માટે જે સૃષ્ટિ નિર્માણ કરી છે એને ભરપૂર જીવી , માણી લેવાની છે. તને ખબર છે ને કે જે ડરી જાય એ પ્રેમ ના કરી શકે. તું જો મોતથી ડરી જઈશ તો તારા જીવનને પ્રેમ નહીં કરી શકે. તું તારા જીવનને આખૂટ, અનહદ પ્રેમ કર, દરેક પળ તારી શ્રેષ્ઠ રીતે જીવ બીજો કોઇ જ વિચાર ના કર. તારા જીવન પ્રત્યેનો પ્રેમ તારી માંદગીને, મોતના ડરને ચોક્કસ હરાવી દેશે માટે ડર નહી . બસ, ફકત પોતાના જીવનને પ્રેમ કર દીકરા’

અને મા – દીકરી એક બીજાને વળગીને રડી પડ્યાં.

આ વાતનો અંત શું આપવો ? મને આગળ કંઇ લખવાનું મન નથી થતું.કારણ…સુગંધા મરી ગઈ કે બિમારીમાંથી ઉભી થઈ ગઈ એના કરતાં પણ વધુ મહત્વનું મને એ લાગ્યું કે એ જેટલું જીવી એટલું જીવી ગઈ !

અનબીટેબલ : માનવી જ્યાં સુધી જીવંત હોય ત્યાં સુધી જ ખરું જીવ્યો કહેવાય.