gujarati sahitya – narendra modi


કાશ, ગુજરાતી સાહિત્યમાં પણ એક નરેન્દ્રમોદી પાકે !

-સ્નેહા પટેલ.

ઉધારી સ્માર્ટનેસ


phoolchhab newspaper > navrash ni pal column > 30-04-2014

છો વેદ વાંચનારાને માનહાનિ લાગે

પ્રસ્વેદ પાડનારા અમને તો જ્ઞાની લાગે

 

-રઈશ મનીઆર.

 

બેંક્ની પાસબુક ભરાઈને આવી ગઈ.અખિલેશે એમાં જમા થયેલ રકમ પર પ્રેમથી આંગળીઓ ફેરવી લીધી. ટેરવાંના સ્પર્શ થકી અખિલેશની આંખોમાં સપનાનાં છોડ ઉગી નીકળ્યાં.સ્માર્ટ એલ ઈ ડી ટીવી ના સપનાંનું એક બીજ એના અંતરમાં બે વર્ષથી ઉંડે ઉંડે ધરબાયેલું હતું. એના ફળ, ફૂલ અને મ્હેંક માણવા માટે અખિલેશે તેના તમામ નાના મોટાં ખર્ચાઓ પર ખૂબ જ અંકુશ રાખેલો હતો. હજારો નાની નાની આશાઓનો કચ્ચરઘાણ બોલાવીને ખુડદો કરી દીધેલો. પણ આ બધી તકલીફો એને ખાસ દુઃખી નહતી કરી શકતી કારણ એની પાછળ એની મહાઆશા જેવું સ્માર્ટ ટીવી ઉભેલું હતું. આજે પાસબુકના આંકડા જોઇને એના દિલમાં સંતોષના ફૂલોની કુંપળો ફૂટી હતી. આવનારી ખુશીના સપના લઈને મદભરી આંખોએ અખિલેશે ઘરમાં પગ મૂકતાં જ એની પત્ની જીજ્ઞાને બૂમ પાડી,

‘જીગુ, ફટાફટ તૈયાર થઈ જા તો…’

‘અરે, પણ તમારી ચા મૂકી છે એ તો પી લો.’

‘ના, ટાઈમ નથી.’

‘ચા પીવાનો સમય નથી !’

‘હા, આજે મારે સ્માર્ટ ટીવી લેવા જવું છે. તને ખબર છે ને મેં કેટલાં વખતથી આ સપનું ઉછેરેલું છે એ. આજે એ પૂરું કરવા જઈ રહ્યો છું. જલ્દી ચાલ.’

આટલું સાંભળતાં જ જીજ્ઞાનું મોઢું પડી ગયું. હજી વર્ષ પહેલાં જ ૨૯ ઇંચનું ટીવી કાઢીને સામે ફ્લેટ ટીવી લીધેલું. હવે એ બદલીને સ્માર્ટ ટીવી…ઉફ્ફ…આ ડિવાઈસીસ બદલવાના ચક્કરો ક્યાં સુધી ચાલશે ? આ ચકકરો એને કોઇ બચત જ નથી કરવા દેતું.

‘અખિલેશ, આ બધું થોડું વધારે થઈ જાય છે એવું નથી લાગતું ? સ્માર્ટ ફોન, ટચ સ્ક્રીન લેપટોપ, સ્માર્ટ ફ્રીજ અને હવે આ સ્માર્ટ ટીવી ?’

‘જીગુ, લેટેસ્ટ ટેકનોલોજીનો વપરાશ તો કરવો જ જોઇએ ને …આપણે એવું ના કરી શકીએ તો બીજાઓ આગળ કેવાં ડોબા લાગીએ ? આજકાલ તો બધા સ્માર્ટ સ્માર્ટનો જમાનો છે.’

‘અખિ, ફોન વાત કરવા માટે હોય છે. એ તો આપણે પેલાં લાલ – કાળા ચકરડાંવાળા ડબલાંથી પણ કરી જ શકતાં હતાં ને ? એ પછી જે જગ્યાએ હોઇએ ત્યાંથી કોન્ટેક્ટમાં રહેવા મોબાઈલ આવ્યાં , એ પાછા કલર વાળા થયાં અને હવે નેટ-એપ્લીકેશન્સ વાપરી શકીએ એવા ટચ સ્ક્રીન. એમાં ય સ્ક્રીનની સાઈઝ, ફોન જાડો – પાતળો.. જેવાં ગતકડાં ચાલ્યાં જ કરે ! વળી એ બધું સ્મૂધ ચાલે એના માટે નેટનું કનેક્શન જોઇએ, એની સ્પીડના સારા પ્લાન જોઇએ. આવું જ ટીવીમાં…ટીવી પાસે કોમ્પ્યુટરનું કામ લઈ શકો એવા સ્માર્ટ ટીવી…આ ચકકરો ક્યાં અટકવાનાં ? ક્યાં સુધી ઉત્પાદકોની માલ વેચવાની, નવું નવું શોધીને નવા નવા ગતકડાં કાઢ્યા કરવાની રીતોના ગુલામ રહીશું ? હવે આપણાં સંતાનો પણ મોટાં થઈ રહ્યાં છે એમના ભાવિ માટે કોઇ બચત જેવું કરવાનું હોય કે નહીં ?

‘જીગુ…એ તો…એ તો…’

અખિલેશ પાસે કોઇ દલીલ નહતી. એની નબળાઈ એને પણ ખ્યાલ હતી અને જીજ્ઞા જે કંઇ બોલી રહી છે એ વાત સાથે એ પણ સહમત જ હતો.

‘અખિ, તું ઇનફ સ્માર્ટ છે જ. આમ ડિવાઈસીસ, અતિઆધુનિક ટેકનોલોજીનો આધાર લઈને તારી સ્માર્ટનેસ બતાવવાના ચક્કરોમાં હતાશા, ડિપ્રેશન, બેફામ ખર્ચા જે કદાચ દેવામાં પણ પલટાઈ શકે એના સિવાય કંઇ જ હાથ નહીં લાગે. હું ટેકનોલોજી કે વિકાસની વિરોધમાં નથી પણ એની પાછળ આંધળૂકિયાં કરવાના વિરોધમાં છું. તમારી લગન, કોમન સેન્સ, મહેનત,પોતાની જાત પર પૂરતો વિશ્વાસ હોય તો દુનિયામાં તમે ક્યાંય પાછા ના પડો. અત્યારનો સમય આપણે કમાઈને બચત કરવાનો સમય છે જેને બચત કરીને સાચવીશું, સંતાનોના ઉછેર પાછળ વાપરીશું તો ભાવિમાં ઉગી નીકળશે બાકી આમ વાંઝણી સ્માર્ટનેસની પાછળ દોડ્યાં કરીશું તો આપણી હાલત ધોબીના કુત્તા જેવી થઈ જશે – ન ઘર કા ન ઘાટ કા. પ્લીઝ આખિ, હવે સંભાળ જાતને, કોઇ પણ વાતનો અતિરેક નહીં સારો.’

અને અખિએ એની બેગ ડોઇંગરુમમાં મૂકીને જીજ્ઞાને કહ્યું.

‘જાવ હવે ચા લઈ આવો, કીચનમાં ઠંડી થઈ રહી છે.’

અનબીટેબલ : જેને વાપરીને પૈસા કમાઈ શકીએ એ ખરી સ્માર્ટનેસ કહેવાય બાકી પૈસા ખર્ચીને સ્માર્ટનેસ નથી ખરીદી શકાતી.

-સ્નેહા પટેલ.

મતદાન


મતદાન નહીં તો પ્રેમ , લગ્ન કરવાનો હક પણ નહી.

તમારા મગજમાં છે આવા કોઇ આઈડીઆ દોસ્તો ?
-સ્નેહા.

Thank you .


એક એક લેખને ધૈર્યપૂર્વક વાંચીને એના વિશે છણાવટપૂર્વક લખવાની મહેનત કરનારા મૌલિકાબેન દેરાસરીનો – વેબગુર્જરી બ્લોગનો આભાર.

http://webgurjari.in/2014/02/18/blog-bhraman-55-56/

 

“શબ્દ જ્યારે સમજણો થાય છે,

અર્થ ત્યારે કંકુવરણો થાય છે.”

ધૂની માંડલિયાની આ પંક્તિઓ છે.  કોઈ પણ રીતે કહેવાયેલા કોઈના શબ્દોને આપણી સમજણનો અર્થ મળે, ત્યારે એક માણસની અનુભૂતિ જાણે બીજામાં સાકાર થાય છે.

શબ્દોનું આ જ તો કામ છે ને..!!

અહીં એક હૂંફાળું વિશ્વ ખૂલે છે, માનવ સંવેદનાઓનું.

લાગણીઓ એક જ એવી વાત છે કે જે ઈશ્વરે ફક્ત માણસને આપી છે !

લાગણી એક, પણ રંગો એના અનેક.

‘ઇચ્છાઓ પૂરી ના થાય ને દાનવ થઈએ, એવા આપણે માનવ શું કામના ?’

એક વાક્ય પણ કેટલું ગહરૂં !!

અહીં વાંચતાંવાંચતાં મનની કડવી યાદો ખરતી જાય છે અને ગમતીલી યાદોની મહેંકતી લીલાશ ફૂટતી જાય છે.

‘નિયમિત મારી જિંદગીમાં

એક

તારી યાદ

નિયમિત રીતે અનિયમિત !’

યાદોનું તો કામ જ એવું ને !! એને નિયમ હોય ?

ઊમટી પડે તો વણથંભી વણજારની જેમ.. નહીંતર રણનો વરસાદ જાણે !

ક્યારેક મનમાં ઊઠતા પ્રશ્નો શબ્દોમાં ઊમડી આવે.

સ્ત્રીઓએ જ શું કામ સાસરે જવાનું ?

સંબંધોને ઇસ્ત્રી મારી શકાય ?

ઓનલાઈન વાંચન પુસ્તકોનું સ્થાન લઈ શકશે ?

તુંડેતુંડે મતિર્ભિન્ના અને મતિમતિએ ભિન્નભિન્ન સવાલો ઊઠતા રહે છે પણ…

‘દરેક સવાલ ઉત્તર લઈને જ નથી જન્મતો.’

છતાં મનમાં ઊઠતા સંવાદોને રોકી શકાય ખરા !

જાત સાથે વાત થતી રહે એ શબ્દોમાં ઊતરતી રહે છે.

સોશિયલ સાઈટ્સમાં થતી ગ્રુપબાજી વિષે, સ્ત્રી-પુરુષના સંબંધ વિષે, દોસ્તોની દિલદારી કે સાહજિક પ્રેમ વિષે, સમજણનાં ફાંફાં કે પીડાના નશા વિષે… કે પછી ક્યારેક ખુદની આસપાસ જ એક કોચલું બનાવીને પોતાની જ હુંફમાં પૂરાઈ જઈને પારાવાર શાંતિ મેળવવાની પ્રબળ ઇચ્છાની વાત છે.

સંબંધો હવે ફક્ત પ્રેમ, લાગણી કે સમજ્દારીના જ નથી રહ્યા.

હવે મેસેજિયા સંબંધો છે, જ્યાં લાગણી, પ્રેમ, નફરત, ગુસ્સો બધુંય ૧૬૦ શબ્દોમાં વહે છે.

રેઇનકોટી સંબંધો છે, જ્યાં બહાર મીણનું કોટિંગ હોવાથી સંવેદનો બહારથી જ વહી જાય છે. અંદર સુધી એટલે કે અંતર સુધી ભિંજાવા દેવાનો મોકો જ નથી અપાવા દેવાતો. સંવેદન બધિર સમાજમાં સંબંધોની ભાંજગડ છે, હવે.

સંબંધોનો ખરખરો થાય છે. કોઈની જિંદગીમાં ચંચૂપાતો કરી ઝેરના રોપા રોપાય છે.

આ બધાની વચ્ચે રહીને અહીં વાત બે પળની કરી છે, વાત થોડી હૂંફની કરી છે. મમ્મી, સાસુ, સંતાન કે પતિના ચાહવાની વાત છે, મેઘધનુષના ગમવાની વાત છે. આપણી અંદરના આપણેની વાત છે.

સાથેસાથે ફિલ્મો, અભિપ્રાયો, ગરમી, વરસાદ, આસ્તિક, નાસ્તિક, ઘડપણ, લગ્ન, ચાહત, સુખડાં કે દુઃખડાંની વાત છે.

વાર્તાઓના જરિયે કહેવાયેલી – દિલ, દિમાગ, સમાજ કે સમજની આપણાં માંહ્યલાંને દસ્તક દેતી વાત છે.

ક્યારેક વાત અસહ્ય વેદનાની, અજંપ ખાલીપાની છે.

‘એક ખાલીપો ઊછેર્યો તે ને મેં બીજો અહીં

કુંપળો  ફૂટે અહીં ને પાન ત્યાં લહેરાય છે.’

sneha

શબ્દે શબ્દે સહજ લહેરાતી અનુભૂતિનું આ શબ્દ-વિશ્વ એટલે સ્નેહા પટેલ ‘અક્ષિતારક’ ||૫૫||નો આ બ્લૉગ.

અમદાવાદમાં વસતાં એક પ્રોફેશનલ લેખિકા છે તેઓ. વિચારવું, અનુભવવું અને લખવું એને જ જિંદગી માનતા સ્નેહાજીને જાણે વરદાન છે હૃદયની તીવ્રતમ અનુભૂતિઓને શબ્દમાં ઢાળવાનું.

તેઓ કહે છે કે,

‘નદી જેવી બિન્દાસ વહું છું,

હાં પણ… વળાંકોને અનુરૂપ થઈ જઉં છું.

ખેર…

આ તો એક ઝલક માત્ર છે. ખરી મજા તો એ છે કે, તમારી જ આંખોથી જોઈ લો એ વિશ્વને, મહેસુસ કરો એને તમારી જ સંવેદનાઓથી.
-મૌલિકા દેસાઈ

અર્થઘટન


phoolchhab newspaper > Navrash ni pal column > 23-04-2014.

 

ગુલાબ સાથે રહીને ય રહ્યો એ કંટક,

કહે છે કોણ કે સોબતનો રંગ લાગે છે ?

-અમીન આઝાદ.

 

શરદપૂનમની અજવાળી રાત હતી . દિશાને પૂનમનો ચંદ્ર જોતાં જ એના ગમતીલાં કૃષ્ણ ભગવાન યાદ આવી ગયાં અને સાથે એના મમ્મીએ સંભળાવેલી વાત યાદ આવી ગઈ,

‘ કાનુડાં કામણગારાએ ગોપીઓ સાથે રાસક્રીડા રચેલી અને આનંદનો પર્વ ઉજવેલો ત્યારથી આ પૂનમ રાસપૂર્ણિમા તરીકે પણ ઓળખાય છે, વળી આ રાતે ચંદ્રમાં અમૃતનો વાસ થાય છે એથી એના કિરણો દિવ્ય હોય છે.’

તરત દિશા બારી આગળ જઈને ઉભી રહી ગઈ. બારીમાંથી ચળાઈને આવતા ચંદ્રના કિરણો એના તન પર ઝીલવા લાગી. અનાયાસે એની આંખો બંધ થઈ ગઈ. ચંદ્રની ચાંદનીમાં તરબતોળ થતી દિશાને જાણે પરમાત્મા સાથે ધ્યાન લાગી ગયું હતું. દિવ્ય સમય શીતળ પવન સંગાથે વહી રહ્યો હતો અને દિશાના કર્ણપટલ ઉપર એના મોબાઈલની રીંગ અથડાઈ. સમાધિ તૂટયાનો શોક પાળતી દિશાએ પલંગ પર પડેલાં મોબાઈલમાં જોયું તો એ ‘વોટસઅપ’ના મેસેજની રીંગ હતી. જમણી બાજુના ખૂણામાં લીલા કલરની નાનકડી લાઈટ સળગી રહી હતી.

દિશાએ સ્ક્રીનલોક ખોલીને જોયું તો એના પરિણીત બોસ જયનો એક ‘નોનવેજ’ મેસેજ હતો.

આજના જમાનામાં લોકોને આવા ‘સેક્સટિંગ’ની કોઇ નવાઈ નથી રહી. પર્સનલી દિશાને આવા મેસેજીસ ના ગમે પણ સામે બોસ હતાં, રીપ્લાય તો આપવો પડે ને… બીજું કંઇ ના સૂઝતાં એણે સામે મેસેજ વિન્કીંગ યાને કે ‘આંખ મારતું સ્માઈલી’ મોકલ્યું ને ગુડનાઈટ કહીને ફોન બંધ કર્યો.’ આ ફ્રી મેસેજીસે તો લોકોના જીવનની વાટ લગાવી દીધી છે.છેલ્લાં મહિનાથી પરિણીત અને પચાસ વર્ષના જયસરને આવા મેસેજીસ મોકલવાની ટેવ પડી ગઈ છે, આ બધું આગળ વધે એ પહેલાં એનું કંઇક કરવું પડશે, કોઇક રસ્તો શોધવો પડશે…’ વિચારતાં વિચારતાં દિશાની આંખો ઘેરાવા લાગી અને ક્યારે બંધ થઈ ગઈ એ પણ ખ્યાલ ના રહ્યો.

બીજા દિવસની સવારે રાબેતા મુજબ પરવારી અને દિશા ઓફિસે જવા ઉપડી.ઓફિસે પહોંચીને હજી તો એ પોતાનું ટેબલ સરખું કરતી હતી ત્યાં જયસરનો ફોન આવ્યો.

‘દિશા..અંદર આવજે તો..’

અને દિશા જયસરની ઓફિસમાં ગઈ.

‘આજે વાતાવરણ બહુ સરસ છે નહીં દિશા ?’

અને જય સર દિશાના કાળા સ્લીવલેસ અને ઢીંચણથી લગભગ પા વેંત ઉંચા ડ્રેસમાંથી દેખાતાં ગોરા ગોરા બદન ઉપર એક લાલસાભરી નજર નાંખવા લાગ્યાં. દિશા બહુ જ સુંદર હતી અને એને એ વાત બરાબર ખબર હતી. વળી એની ડ્રેસિંગ સેન્સ પણ સારી હતી જે એની સુંદરતામાં ચાર ચાંદ લગાવતી હતી. એને પુરુષોની આવી નજરનો બહુ અનુભવ હતો. એટલે એણે આ નજરને બહુ મહત્વ ના આપ્યું અને લાગલી જ નજર બારીમાંથી બહાર નાંખીને સાવ સામાન્ય લાગતા વાતાવરણને જોઈને મનમાં ઢગલો ગાળો દઈને ‘બોઝ ઇઝ ઓલવેઝ રાઈટ’ મંત્ર યાદ કરીને જયસરની ‘હા’ માં ‘હા’ મિલાવી.

જય સર ખુરશીમાંથી ઉભા થયા અને દિશાની એકદમ નજીક આવી ગયાં. દિશા પોતાની જાતને થોડી અનકમફર્ટેબલ અનુભવવા લાગી, પણ કશું ના બોલી. એની ચુપકીદીથી જયની હિંમત વધી અને એણે દિશાનો હાથ પકડી લીધો,

‘દિશા, યુ આર સો બ્યુટીફુલ..આજે લંચમાં બહાર જઇશું ?’

દિશા થોડી ચમકી, જય સરની નિયત વિશે એને કોઇ જ શંકા ન રહી. ‘વાતને અહીંથી જ સુધારી લેવી હિતાવહ છે’ વિચારતા જવાબ વાળ્યો,

‘સર, મારો હાથ છોડશો પ્લીઝ..બાકી લંચ લેવામાં મને કોઇ વાંધો નથી.’

‘દિશા, આ સંગેમરમરમાંથી તરાશેલો નાજુક હાથ છોડવાનું મન નથી થતું ‘ અને બેશરમીથી દિશાને આંખ મારી.

હવે દિશા બરાબર અકળાઈ.

‘સર, મને લાગે છે કે તમને કોઇક ગેરસમજણ થઈ રહી છે.તમે સમજો છો એવી છોકરી નથી હું.’

‘હું તને બરાબર જાણું છું દિશા, છેલ્લાં છ મહિનાથી તું અહીં કામ કરે છે, ચાર મહિનાથી આપણે મેસેજીસમાં રાતોની રાતો વાત કરીએ છીએ..આનાથી વધુ શું બાકી હોય ? તું એક બ્રોડમાઇન્ડેડ આધુનિક , સુંદર છોકરી છું. તારી બોલવાની છટા, લેટેસ્ટ ડિઝાઈનના કપડાં, બ્રાન્ડેડ પરફ્યુમ, સીધા લીસા વાળ, ગોરી ત્વચા…આહ, હું તારો આશિક થઈ ગયો છું ! ‘

‘સર, તમે આ શું બકવાસ કરો છો ? તમે મેસેજીસ મોકલ્યાં અને મેં બે ઘડીની ગમ્મત સમજીને વાંચ્યા એનો મતલબ એમ નહીં કે…છી..છી..છી..! વળી મારી પોસ્ટ છે એ પ્રમાણે મારે આ રીતે સજીધજીને કાયમ ફ્રેશલુક રાખવો જ પડે આ મારી નોકરીની માંગ છે અને મારો સ્વભાવ.   તમે પણ ઇન્ટરવ્યુ વખતે આ લુક જોઇને જ મને નોકરી આપી હતી ને… આ બધી તો બહુ કોમન ટોક છે. આનો મતલબ એવો નહીં કે ઓફિસના કામ સિવાયની તમારી દરેક માંગણીઓ પૂરી કરવાને હું બંધાયેલી છું…તમારી દકિયાનૂસી વિચારસરણીના દાયરામાંથી બહાર આવો ‘

‘અરે, પણ તું તો મારા નોનવેજ જોકસના પણ જવાબો આપે જ છે ને..’

‘ઓહ, તમે મારી ઉદારતાનો આવો અર્થ કરશો એવી તો મને ખબર પણ નહતી ? નોકરી આપતી વખતે તમે મારી લાઇફસ્ટાઈલ અને આ જ એટીટ્યુડથી ઇમ્પ્રેસ થઈ ગયેલા, હવે મારા આ જ મોર્ડન વર્તનને તમે તમારી રીતે મૂલવો છો અને હું ગમે તે કરવા તૈયાર થઈ જઇશ જેવી માંદલી માનસિકતાને વરી બેઠા છો એમાં મારો શું વાંક ? તમારી વિચારસરણીના તમે ગુલામ હોઇ શકો હું તો નહીં જ ને… આજના જમાનામાં આવા જોકસની કોઇને નવાઈ નથી, પણ એનો મતલબ એવો નહી કે એ વાંચી લેનારી બધી ય સ્ત્રીઓ તમારી સાથે ડેટ પર આવવા તૈયાર થઈ જશે. તમારી સાથે બેસીને સેન્સુઅલ મૂવી જોઈ શકનારી કે ગમ્મતમાં ખભે ધબ્બો મારી દેતી સ્ત્રી તમારા ઘરે કે બિસ્તર સુધી આવવા માટે તૈયાર હોય એવું તો સહેજ પણ ના વિચારશો. આજની સ્ત્રીઓ ખૂબ જ સ્માર્ટ અને કોન્ફીડન્સ્ડ છે, વળી સ્ત્રીઓને તો ‘સિકસ સેન્સ’ની અદભુત ગોડ ગિફ્ટ વારસામાં જ મળી હોય છે. એથી એ સમય પ્રમાણે ચાકુ જેવી તેજતર્રાર, મધ જેવી મીઠી, મરચાં જેવી તીખી કે લીંબુ જેવી ખાટી પણ થઈ શકે છે. તમારી નોકરી માટે નેસેસરી મોર્ડન લુકની જરુરિયાત પૂરી કરતી સ્ત્રી કોલગર્લ તો નથી જ એ વાત ધ્યાનમાં રાખવી ખૂબ જરુરી છે. અમારું ડ્રેસિંગ, અમારું લાઈકીંગ -ડિસલાઇકીંગ બધું ય અમારી મરજી..એનો આડો અવળો કે મનગમતો અર્થઘટન કરવાની તમને કોઇ સત્તા નથી. આજથી આટલી વાત ગાંઠ બાંધી લેશો તો તમારા માટે જ સારું રહેશે નહીં તો ભવિષ્યમાં મોટી મુશ્કેલીમાં મુકાઈ શકો છો.ઓફિસનું કામ હોય તો કહો.. નહીં તો હું બહાર મારી જગ્યાએ જઉં છું…’

અને કોઇ જ્વાબની રાહ જોયા વગર જ જયને હક્કો બક્કો મૂકીને દિશા રુમમાંથી બહાર નીકળી ગઈ.

અનબીટેબલ :   લાખો ફૂલોની હત્યા કરી શકાય પણ વસંતને આવતી તો ના જ રોકી શકાય.

-સ્નેહા પટેલ

એક ભૂલ


phoolchhab paper >Navrash ni pal column > 16-04-2014 > એક ભૂલ

 

મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યાં,

મારી વે’લ શંગારો વીરા, શગને સંકોરો

રે અજવાળાં પહેરીને ઊભા શ્વાસ !

મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા…

-રાવજી પટેલ

 

ફ્લોરલ સ્લીવલેસ પીચ કલરના, પતલાં અને મલમલી ફ્રોકમાં વાસંતી અદભુત લાગતી હતી. વાસંતી – સત્તર વર્ષની ઉગુ ઉગુ થઈ રહેલી વસંત ! સ્લીવલેસ ફ્રોકમાંથી એના પતલા ને નાજુક હાથ સંગેમરમરમાંથી કંડારેલા હોય એવા લીસા અને ચમકદાર દેખાતા હતાં. ડોક સુધીના લીસા , કાળા ને કુદરતી સીધા વાળ લેટેસ્ટ ફેશનના કટ સાથે ખભા ઉપર બેફિકરાઈથી હવામાં ઝૂલતા હતાં. તાંબાવર્ણી, લીસી,બેદાગ અને ચમકદાર ત્વચાવાળી વાસંતી એની સ્કુલમાં ‘બ્લેક બ્યુટી’ના નામથી પ્રખ્યાત હતી. વળી આ બ્લેક બ્યુટી બિન્દાસ અને સરસ મજાના સ્વભાવની હતી એટલે સ્કુલમાં એનું મિત્રવર્તુળ ખાસું વિશાળ હતું.

આજકાલ વાસંતીના મગજમાં નવું ભૂત ભરાયેલું – વીડિઓ ચેટીંગનું. વાસંતી પૈસાદાર મા-બાપનું એકનું એક લાડકવાયું સંતાન.પોતાના અતિસ્માર્ટ સંતાન ઉપર મા બાપને પૂરો ભરોસો હતો અને એને કોઇ વાતે રોક ટોક પણ નહતી. બાજુના જ ક્લાસનો અમિત નામનો સ્ટાઈલુ અને હોટ છોકરો રોજ એને ક્લાસની વિન્ડોમાંથી ચોરી છુપીથી જોતો હતો . એ વાતની એને જાણ હતી. અમિતનો સ્માર્ટ અને બેફિકરાઈવાળો એટીટ્યુડ એને પણ ગમતો હતો.અચાનક એ અમિતે વાસંતી પાસેથી એનો ફોન નંબર માંગેલો જે બિન્દાસ વાસંતીએ બેઝિઝક આપી દીધેલો અને ફોન પરથી વોઇસ ચેટની વાત બે જ અઠવાડિયામાં વિડિઓ ચેટ સુધી આવી પહોંચી.વાસંતી કલાકોના કલાકો રુમમાં ભરાઈને અમિત સાથે વિડિઓ ચેટ કરતી.

વાસંતીની સમજદારી ઉપર એની અણસમજુ ઉંમર હાવી થઈ ગઈ હતી.

 

ધીમે ધીમે આ ચેટીંગ ડેટીંગ સુધી પહોંચી ગયું. આજે જીદ કરીને અમિતે વાસંતીને એમના સ્કુલના કોમન ફ્રેન્ડ રાજેશના ઘરે બોલાવી હતી. રાજેશના ઘરમાં કોઇ નહતું અને રાજેશ પણ એમને એકાંત આપવાના બહાને કંઇક કામ બતાવીને ઘરની બહાર નીકળી ગયેલો.

‘યુ નો અમિત, મેં કમર ઉપર એક ટેટું કરાવેલું છે. જોકે હજુ મોમ ડેડને ખબર નથી અને વાસંતીએ એની ટીશર્ટ ઉંચી કરીને અમિતને ટેટું બતાવ્યું. અમિત તો એની નાજુક કમર ઉપર લીલા રંગનું જંગલી ડિઝાઈનવાળું ટેટું જોઇને બેહોશ થવાની અણી પર પહોંચી ગયો.

‘વાસંતી, યુ આર સો બ્યુટીફુલ…’

અને અમિતનો હાથ એની કમર પર સરકવા લાગ્યો. વાસંતીને પણ એ સ્પર્શ અંદર સુધી પીગળાવી ગયો અને એની આંખો બંધ થઈ ગઈ. અમિત પણ આને રેડ સિગ્નલ માનીને આગળ વધ્યો. વાસંતીની કમજોરે ‘ના’ અમિતના તીવ્ર વાસનાના ભૂત આગળ બહુ ટકી ના શકી અને આખરે યુવાનીનું મોજું બે યુવાદિલને એનામાં ઘસડીને ખેંચી ગયું.

પોતાના વિશાળ ડબલ બેડ ઉપર રેશમી નાઈટ ડ્રેસમાં લપેટાઈને સૂતેલી એક સુંદરીના કાને એના મોબાઈલની રીંગ અથડાઈ અને સ્વપ્ન સમી જીવાઈ ગયેલી પાછલી રાતનો નશો તૂટયો. નશાર્ત રાતી આંખોએ વાસંતીએ ફોન લીધો અને સામે રહેલી એની ખાસ સખી વંદનાની વાત સાંભળતાં જ એની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.

તરત જ એણે લેપટોપ ચાલુ કર્યું અને એની આંખો ભયથી ફાટી પડી. કાલ રાતની એની અને અમિતની અંતરંગ પળોનો કોઇએ વિડીઓ ઉતારી અને નેટ ઉપર અપલોડ કરી દીધો હતો. હવે ?

આવી વાતને પાંખો લાગતા કેટલી વાર ? લોકોને નેટ ઉપર વાતો કરવાનો નવો વિષય મળી ગયો. વાતમાં બની શકે એટલો મસાલો ઉમેરીને, મજા લઈ લઈને આ વીડીઓ ફોરવર્ડ થવા લાગ્યો. વાત હદથી વધી જતાં સ્કુલના પ્રિન્સીપાલે વાસંતીના અને અમિતના પેરેન્ટસને સ્કુલમાં બોલાવ્યાં.

‘જુઓ, તમારા સંતાનોના કારસ્તાનો …તમે એમને આ જ સંસ્કાર આપ્યાં છે કે? આ સ્કુલ છે કોઇ નાઈટ ક્લબ નથી એટલી સમજણ પણ નથી..આવા વિધાર્થીઓ જ અમારી સ્કુલનું નામ બગાડે છે.આજે ને આજે તમારા સંતાનોને અમારી સ્કુલમાંથી કાઢી મૂકીએ છીએ.’

અમિતના મમ્મી ચારુબેને વાસંતીના મમ્મીના ખભે હાથ મૂકીને એમને થોડી ઢાઢસ બંધાવવાનો ભાવ રજૂ કર્યો અને બોલી,

‘પ્રિન્સીપાલ સાહેબ, માન્યું કે અમારા સંતાનોથી ભૂલ થઈ છે. પણ વિડીઓ જોશો તો એ ભૂલ છે – કોઇ ગુનો નથી.’

‘એટલે…’ પ્રિન્સીપાલને ચારુબેનની વાત સમજાઈ નહીં.

‘એટલે એમ કે અમારા સંતાનો સાથે સાઈબર ક્રાઈમ થયૉ છે, એ લોકો વિક્ટીમ છે – ગુનેગાર નથી. એમની ભૂલની જે સજા આપવાની હશે એ અમે એમના સૌથી સારા હિતચિંતક વાલીઓ એમને આપીશું જ, એ અમારું કામ છે. એમની નાસમજીની સજા અમે પણ ભોગવીએ જ છીએ. પણ તમે આ વાત રજૂ કરતાં પહેલાં વાતના ઉંડાણમાં જવાની તસ્દી લીધી હોત તો સમજાત કે આ વિડીઓ એમના જ ખાસ મિત્ર રાજેશે ઉતાર્યો છે અને એણે સોશિયલ સાઈટ્સ ઉપર અપલોડ કર્યો છે. તો આ આખી ય વાતમાં ગુનેગાર હોય તો એ રાજેશ છે, અમારા બાળકો નહીં. એમનાથી તો ફકત ભૂલ થઈ છે – યુવાની હોય છે જ મદમસ્ત. તમે પણ યુવાન હશો ત્યારે તમારા જમાનાની કહેવાતી ભૂલો કરી જ હશે. વળી આ સમસ્યાનું એક જવાબદાર પ્રિન્સીપાલ તરીકે નિરાકરણ શોધવાના બદલે તમે એને વધુ ચગાવીને અને છોકરાંઓને સ્કુલમાંથી કાઢીને બેજવાબદાર વર્તન કરો છો એ તમને શોભે ? આ ક્લીપની વિરુધ્ધમાં દસ જણ ફક્ત અબ્યુઝ તરીકે કમ્પ્લેઈન કરે તો બધી સાઈટ એ વીડિઓ ત્યાંથી ડિલીટ કરી નાંખે છે એટલી સામાન્ય વાત પણ તમને નથી સૂઝતી ? કેવા પ્રિન્સીપાલ છો તમે …આ હાલતમાં આ જુવાનિયાઓ આત્મહત્યા જેવા પગલાં ભરી લે છે એટલું પણ ધ્યાન નથી તમને ? તમારે એમના ખરાબ સમયમાં એમને સમજુ વડીલ તરીકે સાથ આપવાનો હોય એના બદલે તમે તો… શરમ આવે છે કે આવી સ્કુલમાં અમે અમારા બાળકોને ભણવા મોકલીએ છીએ, તમે એમને સ્કુલમાંથી શું કાઢી મૂકવાના, અમે જ અમારા બાળકોને આ સ્કુલમાંથી ઉઠાડી લઈશું..’

 

આટલું બોલતાં બોલતાં તો ગુસ્સાથી ચારુબેનનું નાજુક મોઢું લાલચોળ થઈ ગયું.

પોતે ફરજ ચૂક્યાંનો અહેસાસ થતાં સ્કુલના પ્રિન્સીપાલનું મોઢું પડી ગયું. એ પછી વાસંતી અને અમિતના બધાં ય મિત્રોએ ભેગા મળીને એ ક્લીપની વિરુધ્ધમાં કમ્પ્લેઈન નોંધાવી. ઉપહાસ અને ધૃણાના સ્થાને સમજદારી અને સહાનુભૂતિથી કામ લેવાયું અને બધી ય સાઈટસ પરથી એ શરમજનક વીડિઓ ડીલીટ કરાવી દીધો.

અનબીટેબલ : સમય બદલાયો છે, ભૂલો બદલાઈ છે તો નિરાકરણની રીતો પણ બદલાવી જ જોઇએ.

-sneha patel

વાત દુનિયાના બેસ્ટ હસબન્ડની


phoolchhab paper > navrash ni pal column > 9-04-2013

હેત છે કે હૈયામાં માતુ નથી,
એ ય સાચું છે કે છલકાતું નથી.

સાંભળ્યાં બહુ સૂર સાતેસાત પણ,
રાગ જાણીતો કોઈ ગાતું નથી.
– સ્નેહા પટેલ.

વસંત ઋતુની વહેલી સવાર હતી. પૃથ્વી એની નિયમિત ગતિ જાળવતી પોતાની ધરી પર અવિરતપણે ફરી રહી હતી. પ્રવાસીના કાનમાં દરિયાના મોજાંનાં પછડાટનો ધીરો ધીરો અવાજરસ રેડાઇ રહ્યો હતો. કાન અને આંખને સુસંગત કરવા પ્રવાસી પોતાની રોજની બેઠક સમી ખડક પર ગઇ અને ત્યાં બેસીને કાંડા પર બાંધેલા બેન્ડથી પરસેવો લૂછ્તી’કને દરિયાને નિહાળવા લાગી. દરિયાકિનારો અને એમાં પણ સૂર્યોદયનો સમય આ ઘટના પ્રવાસીની સૌથી મનપસંદ વાત.છેલ્લાં ૨૫ વર્ષથી એ નિયમિતપણે કુદરતની આ નિતનવી ઘટનાને એની નજરોમાં ભરીને અનોખી  સ્ફૂર્તી – તાજગી -જીવવાનું બળ મેળવતી હતી. આકાશના ભૂખરા રંગના પ્રતિબીંબથી દરિયો પણ ભૂખરા રંગે રંગાઈ ગયેલો. મોજાંનું પાણી મનસ્વી રીતે ગતિ પકડતા – ખડક સાથે અથડાતા અને ફીણ ફીણ થઈ જતું હતું તો થોડું પાણી વાછટરુપે ઉડીને આસપાસનું વાતાવરણ ધૂંધળું બનાવી દેતું હતું.ધીરે ધીરે આકાશમાં દોડતી -ફરતી વાદળીઓ લાલ થવા માંડી, પૂર્વીય ક્ષિતિજમાંથી દરિયાની ઉપલી ધાર પર ધીમે ધીમે લંબગોળ આકારનો એક ગોળો ઉપસવા લાગ્યો અને ધીમે ધીમે એ કર્કથી મકરવૃત તરફ ગતિ કરવા લાગ્યો. આકાશના વાદળો ખસતા ગયા અને કેસરી રંગ ગાઢો થઈને પીળાશ પકડવા લાગ્યો. દરિયાની ધાર પર થતાં સૂર્યોદયને નિહાળતાં પ્રવાસીની અંદર પણ સૂર્યોદય જેવી તાજગી ઉગવા લાગી. આંખો નશાર્ત થવા લાગી. આટલા વર્ષોથી ચોમાસાના દિવસો સિવાય નિયમિતપણે સૂર્યોદય જોતી હતી એમ છતાં પણ ક્યારેય એકસરખો નહતો લાગ્યો. રોજ રોજ આટલી નવીનતા કયાંથી લાવતો હશે આ ? પ્રવાસીને એના ધબકારા કાનમાં સંભળાવા લાગ્યાં અને એ પોતાની ધડકનોની તાલ ઉપર સૂર્યનો ઉદય જોવામાં એક્ધ્યાન થઈ ગઈ. દસ મિનીટ જેવો કુમળો તડકો મળ્યો એટલે શરીરને વિટામીન ડીનો ખજાનો પણ પ્રાપ્ત થઈ ગયો અને ધીમે ધીમે એ નશામાંથી બહાર આવીને પ્રવાસી પોતાના ઘર તરફ વળી.
આટલી સુંદર ઘટના પણ એનો આનંદ વહેંચવા -સમજવા માટે જીવનમાં એક પણ વ્યક્તિ નહી !
ઘરમાં પ્રવેશતાં જ એને ડાઇનિંગ ટેબલ ઉપર બેસીને છાપું વાંચતો સાગર દેખાયો. સાગર એનો પતિ. છાપું વાંચતા વાંચતા પ્રવાસીની એની ‘સ્વીટહાર્ટ’ની રાહ જોઈ રહયો હતો. પ્રવાસી હાથ મોઢું ધોઈ ફ્રેશ થઈને ફટાફ્ટ ચા બનાવી અને સાગર સાથે ચા પીવા બેઠી. સાગરના વાંકડિયા વાળમાંથી દેખાતું એનું ચમકતું સ્વચ્છ વિશાળ કપાળ એને દરિયાના સૂર્યોદય જેવું જ લાગતું. હજુ એ ધ્યાનથી સાગરનું મોઢું જોઇ શકે એ પહેલાં તો સાગરની ચા પતી પણ ગઈ.
‘ચાલ પ્રવી, હું ભાગું હવે…’
‘અરે સાંભળ તો ખરો..આજે મેં કેટલો સરસ સૂર્યોદય જોયો એની વાત કરું.’
‘સોરી ડીયર, અત્યારે સહેજ પણ સમય નથી. વળી તારે સૂર્યોદય જોવાની કયાં નવાઈ, રોજ તો જોવે છે. તું પણ છે ને…’
અને બાકીનું વાક્ય ઇરાદાપૂર્વક અધૂરું મૂકીને  સાગર ફટાફટ તૈયાર થઈને ફેકટરીએ જવા ઉપડ્યો. પ્રવાસી હવે સાવ એકલી. કામવાળી બાઈ, રસોઈઓ, માળી બધાં પોતપોતાના સમયે આવીને પોતાનું કામ કરીને જતાં રહ્યાં. ત્યાં પ્રવાસીના મોબાઈલની રિંગ વાગી અને પ્રવાસીએ ફોન લીધો.
‘હલો,હાય માધુરી..’
‘હાય સ્વીટીપાઈ, કેમ છે ?’ સામેથી એક સુમધુર અવાજ પ્રવાસીના કાને પડ્યો.
‘હું તો હંમેશા મજામાં જ ને..’ અને પોતે મજામાં જ છે એની સાબિતી આપવા પ્રવાસીના હોઠ પર એક ફીકું સ્મિત આવી ગયું, બે પળ પછી ખ્યાલ આવ્યો કે પોતે ફોન પર વાત કરે છે અને ફોન પર એના ચહેરાના હાવભાવ માધુરીને દેખાવાના નથી એટલે હોઠ પાછા નોર્મલ થઇ ગયા.
‘હા ભાઈ, તારે શું ખોટ, દસે આંગળીએ ગોરમા ને પૂજેલા છે એટલે સાગર જેવો વર મળ્યો છે. રોજની જેમ આજે પણ એણે જ ચા મૂકી હશે, અને તમે મેડમ મોર્નિગ વોક કરીને આવો એની રાહ જોતો હશે, રાઈટ..યુ લકી વન..અહીં તો મહિનાનો એક દિવસ પણ આવો ના ઉગે.’
‘હા માધુ, આજે તો એણે નાસ્તામાં મારી ફેવરીટ ઉપમા પણ બનાવેલી. પરણીને આવી ત્યારથી સવારની ચા તો સાગર જ બનાવે છે. મેં એને કેટલી વખત કહ્યું પણ એ મને ના જ પાડે. એ જ્યારે ના હોય ત્યારે જાતે ચા બનાવવાનું હવે આકરું થઈ જાય એટલી હવે મારી ટેવ બગાડી કાઢી છે એણે.’
‘હા ભાઈ…તમારી વાત થાય કંઈ? હવે સાંજે પતિદેવ અચૂક ફ્લાવર, ગિફ્ટ કે કોઇક ને કોઇક સરપ્રાઈઝ લેતાં આવશે. તારી તો સવાર પણ નિરાળી અને સાંજ પણ પછી રાત તો નિરાળી જ રહેવાની ને…’
માધુરીની વાતનો સંદર્ભ સમજતા પ્રવાસીનું નાજુક મોઢું શરમથી લાલચોળ થઈ ગયું.
‘અચ્છા સાંભળ, આજે સાંજે પિકચર જોવા જવું છે ?’
‘કયું ?’
‘ક્વીન, સાગર સાથે જોઈ તો નથી લીધું ને ? ‘
‘ના, હજુ બાકી છે. ઓકે. ડન’
‘લે, તારે કેટલી શાંતિ…ફટાફટ નિર્ણય લઈ લીધો. ના પતિદેવને પૂછવાનું કે ના સાંજની રસોઇની ચિંતા..વળી પિકચર જોવાના નામે જ એમનું મોઢું દિવેલ પીધા જેવું થઈ જાય. લગ્નને દસ વર્ષ થયા પણ હજી સુધી એક મૂવી જોવા સાથે નથી આવ્યાં…હશે જેવા જેના નસીબ બીજું શું ? ઓકે , સુપર મલ્ટીપ્લેક્ષમાં મળીએ, સાંજે સાત વાગ્યે, તું વહેલી પહોંચે તો ટિકીટ લઈ લેજે.મારે સ્વાતિ ટ્યુશનમાંથી આવે પછી નીકળાશે તો કદાચ મોડું પણ થાય અને પછી ટિકીટ ના મળે તો મૂડ જતો રહેશે.’
‘હા ભાઈ હા, હું ટિકીટ લઈ લઈશ. તું શાંતિથી આવજે. ચાલ હવે ન્હાવા જવું છે. ફોન મૂક.’ અને પ્રવાસીએ ફોન કટ કર્યો.
ફોન કટ કરીને આંખો બંધ કરીને પગ સામેની ટીપોઇ પર લંબાવીને પ્રવાસી વિચારવા લાગી,’ સાગર અને એ સાવ જ વિરુધ્ધ સ્વભાવના. પ્રકૃતિનો ‘પ’ કે કોઇ આર્ટનો ‘અ’ પણ સાગરને ના સમજાય. એને તો ફકત ‘રુપિયા’નો ‘ર’ જ પરમેશ્વર. આજે પણ એ ત્રણ દિવસ માટે બિઝનેસ મીટીંગ માટે દિલ્હી ગયેલો. મહિનાના વીસ દિવસ તો એના આમ જ એકલા અટૂલા જ વીતે અને બાકીના દસ દિવસ પૈસા કેવી રીતે આવ્યાં, કઈ પાર્ટી સાથે કેમની વાત થાય, મશીનો -ટેકનોલોજીની લેટેસ્ટ માહિતીઓ મેળવવામાં જ વીતતો. સાગર પાસે એને સમજવાનો, અનુભવવાનો સમય કે સમજણ જ ક્યાં હતાં ? અને પોતે પોતાનો એ ખાલીપો પોતાની સખીઓ, સગા વ્હાલાઓમાં સાગર અને એના સંબંધોની ખોટી ખોટી વાતો કરીને ભરતી હતી. સાગર એનો પડ્યો બોલ ઝીલી લે, એના મૌનથી , એની આંખોથી જ એની નારાજગી, ખુશી જાણી લે છે. એને ખબર હતી કે એનો સંતોષ ભ્રમણાઓથી ભરપૂર છે પણ વાસ્તવિકતામાં જે ખુશી ના મળે એની કલ્પનાઓ કરવામાં ક્યાં  કોઇ પાબંદી હોય છે ? આમ નહીં તો તેમ..એ તો થોડું એડજસ્ટ, કોમ્ર્પોમાઈસ તો કરવા પડે જ ને..બધાને બધું જ થોડી મળી જાય ?  બાકી એનો સાગર એટલે સાગર ! એને કાયમ હાથમાં ને હાથમાં જ રાખે.
સાગર એટલે દુનિયાનો બેસ્ટ હસબન્ડ !

અનબીટેબલ : અમુક ભ્રમ જીવવા માટે જરુરી થઈ જાય છે.
શિર્ષક પંક્તિ – લેખિકા.