ડાયરી


એક એક અ‍ક્ષર જતનપૂર્વક ટાંક્યો

સુંદર સંબંધનો મજબૂત પાયો !

કાગળ આખ….ખો ભરચક્ક્ક કરી દીધો.

હજુ તો ઘણું બધું લખવાનું બાકી હતું

કાગળમાંથી ડાયરી

એકમાંથી અનેકો બનાવવાના

ઢગલો અરમાન હતા.

ત્યાં તો

નિર્મમ કાળના ચક્રએ

બર્બરતાથી

ડાયરીનું પહેલું પાનું જ ફાડી નાંખ્યું….

-સ્નેહા પટેલ.

જન્મદિવસના વધામણા:


gujarat guardian paper > Take it easy column > artical no>18

 

ટેક ઈટ ઈઝી કોલમ : લેખ નંબર 18.

ઓગણત્રીસ ઓક્ટોબર…2012..રાતના 11.55 મિનીટ…56..57…58…59..60…બસ એ પછી  તો ત્રીસમી ઓકટોબર ચાલુ થઈ ગઈ…હું પથારીમાં પડી પડી ઘડિયાળના સેકંડ કાંટાની મંથર ગતિ એકીટકે નિહાળી રહી હતી. મારી અને ઘડિયાળના કાંટાવચ્ચે એક સરસ મજાનું ‘તારામૈત્રક’ રચાતું જતું હતું. દિવસમાં રોજ બે વાર 12 વાગ્યાનો સમય બતાવે છે પણ આજનો દિવસ સ્પેશિયલ હતો..બાર પછીની એક એક સેકંડ મહામૂલ્યવાન હતી..કારણ તો ..આમ જુઓ તો ‘બહુ ખાસ’ અને આમ જુઓ તો ‘ખાસ કંઈ નહીં.’ ના સમજાયું…રહેવા દો..આમે મારી જીંદગી ‘કૈસી હે પહેલી..હાય…એ…’ જેવી જ છે.! હા તો વાત એમ હતી કે આજે મારો જન્મ-દિવસ હતો !

12.05 પર કાંટો આવ્યો ને મારા ઘરનો બેલ વાગ્યો…આજે તો મારોજન્મદિવસ..આપણે ફુલ રાજાપાઠના મૂડમાં..અને નસીબજોગે ભગવાને મને ‘એક પણ આંગળીએ કોઇ દેવ પૂજ્યા નહતા’ તો પણ ‘હથેળીમાં ફૂલની માફક સાચવીને રાખે ‘ એવા વરજીનું અમૂલ્ય વરદાન આપેલું. હું હજુ કંઇ એક્શનમાં આવું એ પહેલાં જ એક ઝાટકા સાથે વરદાનસમા પતિદેવ ઉભા થઈ ગયા અને બારણું ખોલ્યું..સામે જોયું તો મારું ફેમિલી અને ફ્રેન્ડ સર્કલ…બધું મળીને ઓલમોસ્ટ 25-27 જણ…!

હવે મારો વારો હતો ઝાટકા સાથે પથારીમાંથી ઉભા થઈ જવાનો…આસ્ચ્ર્યના માર્યા મારી આંખો મટકું ય મારવાનું ભૂલી ગયેલી. મિનીટોમાં ઘડિયાળના કાંટાની ‘બ્લેક એંડ વ્હાઈટ’ દુનિયામાંથી કલરફુલ મોર્ડન ડ્રેસીસની દુનિયામાં આવી ગઈ. બધાએ મને બર્થડે-વિશ કરવા મારા બેડરુમમાં જ હલ્લો કર્યો. મારો રુમ પળની ગણત્રીઓમાં તો સ્પ્રે અને ફ્રેશ ફ્લાવર્સની સુગંધથી મહેંકી ઉઠયો. એક મિત્રએ મને મોટા રુપેરી રંગનું તારાનું કાર્ડ આપ્યું. તરત જ મને યાદ આવ્યું કે હું અવાર-નવાર માધુરીનું ‘મુજ કો ચાંદ-તારે દો…ઓર સારે લાકે દો’ ગીત ગણગણતી હોવું છું તો આ મિત્ર આકાશમાંથી તો મારા માટે સાચો તારો નહી લઈ આવ્યો હોય ને..? આમે ‘નાસા’વાળાએ જાહેરાત કરેલી છે ને કે ‘આજકાલ આકાશમાંથી તારાઓની સંખ્યા ઓછી થઈ રહી છે.’ અને વળતી જ પળે મારી મહાન વિચારધારા પર હોઠના એક ખૂણે કોઇની નજર ના પડે એમ એકલા-એકલા હસી લીધું.

સાચું કહું તો મને હવે મારી જાત પર થોડી શરમ આવવા લાગી. હવે બહુ વિચારો મા કે, આમાં શરમાવા જેવું શું વળી…આ તો ખુશીની વાત..! તમે બધા તો મારા વ્હાલા વાચક મિત્રો..તમારાથી શું છુપાવવાનું? વાત જાણે એમ ને કે મને કદી કોઇની બર્થડે કે મેરેજ એનીવર્સરી જેવી મહત્વની તારીખો યાદ જ ના રહે. ઘણીવાર મેં એવા નિયમિત બનવાના પ્રયત્ન કર્યા છે પણ કાં તો એક દિવસ પહેલા કાં તો એક દિવસ પછી જ મારી વિશ પહોંચે…પણ દશેરાના દિવસે તો આ શુભેચ્છાઓનું ઘોડું ના  દોડે તે ના જ દોડે..! પહેલાં હું સાવ આવી નહોતી..પણ વક્તને કીયા ક્યા હસી સિતમ…ખબર જ ના પડી કે આ બધી ટેવો કયારે બગડવા લાગેલી. પછી તો મારા મહાન મિત્રોએ પણ મને મારી આ મહાન કુટેવ સાથે જ ‘હું જેવી છું એવી જ’ સપ્રેમ સ્વીકારી લીધેલી. એ લોકો એમના ખાસ દિવસોએ મને સામેથી ફોન કરે કે મેસેજ કરી દે…’આજે આ તારીખ છે..આ પ્રસંગ..તો આપશ્રીની શુભેચછાની બહુ જ ઉત્કટતાથી રાહ જોવાય છે.’ અને હું ઉંઘમાંથી સફાળી બેઠી થઈ હોવું એમ એમને મારી શુભેચ્છાઓથી નવડાવીને મારો ગિલ્ટીભાવ થોડો ઓછો કરી દઊં. આમ ને આમ યેન કેન પ્રકારેણ..મારી આ કુટેવ સચવાઈ જતી.

મારી વર્ષગાંઠ પર મારો વિચાર પણ એવો જ હતો કે મારા મિત્રો-સ્વજનોને હું એમની જેમ જ સામેથી મેસેજ કરીશ અને કહીશ કે, ‘અલ્યા જલ્દી મને વિશ કરો…મારો જન્મદિવસ તમારી શુભેચ્છા વગર ખાંડ વગરના કંસાર જેવો ફીક્કોફસ્સ છે’ પણ આ તો ઉલ્ટી ગંગા વહી. એ લોકો કેક- કાર્ડસ – ફ્લાવર્સ –ગિફ્ટસ લઈને સામેથી મારા ઘરે આવીને મને મોટી સરપ્રાઈઝ આપી દીધી. આ પળે દુનિયાની સૌથી ‘બિનવ્યવહારુ માનવી’હું જ હોવું એવી લાગણીએ મારા મન પર સજજ્ડ રીતે કબ્જો જમાવી દીધો.

ડ્રોઈંગરુમમાં અગાઉથી કરાયેલ પ્લાન મુજબ ચોતરફ આકર્ષક કેન્ડલ સળગાવાઈ ગઈ .અને એના ઝાંખા પાંખા સુવર્ણ અજવાશમાં ટીપોઈ પર મારી મોસ્ટ ફેવરીટ ‘સીઝનલ ફ્રૂટસ’ની ઓછા ક્રીમ અને ગળપણવાળી કેક મૂકાઈ ગઈ..કેક કટીંગ..ફોટોગ્રાફની ફ્લેશ પર ફ્લેશ..વ્હાલ ભર્યા આલિંગન સાથે પ્રેમાળ શુભેચ્છાઓનો ધોધ વહેવા  માંડ્યો.

દોસ્તો અને ફેમિલી મેમ્બર્સના પ્રેમભર્યા સેલીબ્રેશનથી હું મારી જાતને કોઇ સ્ટેટની રાજકુમારી જ સમજવા લાગી હતી. બર્થડેની ઉજવણીનો પણ એક નશો હોય છે. જોકે આ નશો નિર્દોષ હોય છે એટલે નશાબંધીની ચિંતા કર્યા વગર જેના પણ ભાગે આવો પ્રસંગ આવે ત્યારે દિલ ખોલીને નશો કરી લેવાનો.. બિંદાસ થઈને ઝૂમી લેવાનું. કોઇ કાકાની પણ હિંમત નથી કે તમને રોકે કે ટોકે. આ નશો ઓલમોસ્ટ રાતના 2 વાગ્યા સુધી મારા પર અવિરતપણે વહેતો રહ્યો…હવે બધાની આંખો ઘેરાવા લાગી એટલે પોતાનું કામ પૂરતી નિષ્ઠાપૂર્વક બજાવ્યાની સંતોષભરી લાગણી સાથે બધા છૂટા પડ્યાં. મારી આખી રાત એ નશામાં જ વીતી.

સવારે મોબાઈલમાં મેસેજીસ, ફોન કોલ્સ, ઇમેલ, ફેસબુક…બધ્ધે બધી જગ્યાએ અધધધ પ્રમાણમાં જન્મદિવસની મુબારકબાદીઓ…ગણ્યા ગણાય નહી, વીણ્યા વીણાય નહી તો ય મારા લેપટોપમાં – મોબાઈલમાં માય ! કોઇ જ જાતની ઓળખાણ વગરના લોકો પણ નિ:સ્વાર્થભાવે કેવી સરસ શુભેચ્છાઓ પાઠવતા હતા અને એક હું કે…

મનોમન એક ગાંઠ વાળીને નક્કી કર્યુ કે હવે પછી હું પણ મારા મિત્રોની જેમ એમની મહત્વની તારીખો યાદ રાખીશ. ‘એમાં મારી પાસે કોઇ જ ઓપ્શન નથી’ જેવું મોણ નાંખીને વિચાર થોડો મજબૂત પણ કર્યો.

મિત્રો, વિચારો છો શું ? મારા જીવનમાંથી લાપરવાહીનું આ એક પાસું ઓછું થાય, પ્રેમભર્યા સંબંધો  વ્યવસ્થિત સચવાય અને હું પણ તમારા જેવી જ એક વ્યવહારુ માનવી બની શકુ એની શુભેચ્છાઓ આપી દો ચાલો.. તમે લોકો પણ ખરા છો…મારે બધું સામેથી કહેવું પડે છે તમને..!

-સ્નેહા પટેલ.