નમણી રુપાળી પ્રિયતમા – ૧.


 

kheti ni vaat mag. > Mari hayti tari aas-paas-10 > aug. month’s artical

‘આ તને શું ભૂત ભરાયું છે સુગંધી..જીન્સ અને ટી-શર્ટમાં બિન્દાસ રખડતી મારી દીકરી આમ અચાનક સાડી પહેરવાની જીદ્દ કરે છે એ કંઇ સમજાતું નથી..!’

મમ્મી મારી નજીક આવીને મારા કપાળે અને ગળે હાથ મૂકીને શરીરનું ઉષ્ણતામાન ચેક કરવા લાગ્યા..

‘ના આમ તો બધું બરાબર છે..તાવ તો નથી તો આવા લવારા…!’

‘મમ્મી…પ્લીઝ..આમ હેરાન ના કરો..મારે આજે તમારી સૌથી સ્ટાઈલીશ સાડી પહેરવી છે..પેલી ગાજર કલરની જ્યોર્જટ -શિફોન કે ક્રેપ જે મટીરીઅલ કહેવાતું હોય એ સાડી..જેમાં સરસ મજાનું ગોલ્ડન ડાયમંડ અને ટીકીનું વર્ક કરેલું છે ને..એ જ..તમે જ્યારથી એ સાડી લીધી છે ત્યારથી મારા મગજમાં એને એક વાર તો પહેરીશ જ’ એવી ઇચ્છા કાંકરીચાળો કરે છે…તો બસ..આજે તક મળી છે તો હું એ પહેરવા માંગુ છું.. આ તમારી બહુ વિચારવાની ટેવ જ ખરાબ છે..સાવ સીધી સાદી વાતમાં પણ  તમને રહસ્યોના ભંડાર દટાયેલા લાગે છે..હવે તમે મને પહેરાવો છો એ સાડી કે હું બીજા કોઇની જોડે પહેરવા જઊં..?’

‘હાય રામ..મારી દીકરી હવે મને ધમકીઓ આપે એવડી મોટ્ટી થઈ ગઈ છે ને કંઇ…’ અને મમ્મીએ એની માછલી જેવા આંખોની પાંપણો પટપટાવીને પહોળી કરીને પોતાનું મસમોટ્ટું આશ્ચર્ય વ્યકત કર્યું.

હવે મારી ધીરજનો અંત આવવા લાગેલો. જોકે મમ્મીની વાત સાવ પાયાવિહોણી તો નહોતી જ..હું એમની સામે હળાહળ જુઠ્ઠું બોલી રહેલી એનો મનોમન સ્વીકાર કરી લીધો..પણ હકીકત તો મમ્મી સમક્ષ કેમની રજુ થાય..?મમ્મીની જોડે બધીય વાતો શેર કરનારી જુવાન છોકરી એના પ્રેમીની એક ‘માસૂમ ઇચ્છા’ની વાત સાવ આમ નિર્લજ્જપણે કેમની કરી શકે..?

આશિર્વાદ…મારા આશુને હું બધાં જ આઊટફીટમાં હું મનમોહક જ લાગતી..સ્કીન ટાઈટ બ્રાન્ડેડ જીન્સ અને સ્પગેટીના લેટેસ્ટ ડિઝાઈનર ટોપના કારણે જ એ મારી તરફ સૌપ્રથમ આકર્ષાયો હતો..ધીમે ધીમે એ આકર્ષણ દોસ્તી અને દોસ્તીમાંથી પ્રેમના પંથ પર ડગ માંડવા લાગ્યું એ અમારા બેયમાંથી કોઇને ખ્યાલ જ આવ્યો..જીન્સ ટીશર્ટ..મીની સ્કર્ટસ, શોર્ટસ..શોર્ટ સ્લીવ્ઝ કે સ્લીવલેસ ટોપ..આ બધાંથી મારા રુપનો દીવાનો થઈ ગયેલો આશુ હમણાંથી ખબર નહીં કેમ..વારંવાર એક જ જીદ્દ લઈને બેઠેલો,

‘સુગંધી..મારે તને એક વાર સાડીમાં જોવી છે.’

‘અરે કેમ એક્દમ સાડી, એ કેટલી બોરિંગ છે એ તો તને ખ્યાલ છે ને ? હું એને કઈ રીતે મેનેજ કરી શકીશ..કેવી બાલિશ માંગણી છે આ તારી આશુ..’

‘જો સુગંધી..તું આ બધા જ કપડામાં ખૂબ જ સુંદર લાગે છે..પણ આ તારા તનને ઢાંકવા કરવા ઉજાગર વધારે કરતાં કપડામાં આજુબાજુ ફરતા દરેકની નજર તારી પર મંડરાયા કરે છે..એમની નજરમાં રહેલા વાસનાના સળવળ કરતાં સાપોલિયા જોઇને મને મનમાં કંઇક કંઇક થઈ જાય છે..મન થાય છે કે જઈને એની આંખો ફોડી કાઢું..પણ એમ તો કેટલાંની આંખો હું ફોડી શકવાનો..એના કરતાં તું જ હવે કપડાંની બાબતમાં થૉડી સુધરને..શરીરને ઢાંકતા કપડામાં પણ તમે સુંદર દેખાઇ જ શકો છો ને..મને તો તું બુરખામાં પણ સુંદર લાગીશ..વળી મારી ભવિષ્યની પત્ની તરીકે મારે તને જોવી છે..તને ખબર છે ઘણી વાર મારા સપનામાં તું સાડી પહેરીને સોળ શણગારમાં સજ્જ થઈને મારી સામે આવે છે..અને હું એકદમ સફાળો થઈને જાગી જાઊં છું.તું ગમે તે કર પણ મને એક વાર સાડી પહેરીને મારી સ્વપ્નાની સુગંધી થઈને મળ.કેમ.ક્યાં..ક્યારે…એ બધું જ તું નક્કી કરજે..’

અને આજે મને એ તક અનાયાસે જ મળી ગયેલી તો એને કેમની જતી કરાય. આ બધી વાતો મમ્મીને કેમની કરાય..!  યેન-કેન-પ્રકારેણ..મમ્મીને મનાવ્યાં..એમની સૌથી સ્ટાઇલીશ સાડી એમના વોર્ડરોબમાંથી કઢાવી.

મમ્મી ગજબના રુપાળા હતાં..આ ઊમરે પણ રેગ્યુલર જીમ -યોગા કરી કરીને એમણે એમનું શરીર સૌષ્ઠવ બરાબર સાચવી રાખેલું..આ બધાના કારણે મને મમ્મીના ચોલી-બ્લાઉઝના માપના ફીટીંગમાં કોઇ જ તકલીફ ના પડી.

મમ્મીના ડ્રેસિંગ ટેબલના ત્રણેય કાચમાં જમણી-ડાબી-આગળ-પાછલ ફરી ફરીને એનું ફીટીંગ બરાબર ચેક કર્યું.. ઉપરની બાજુએ બરાબર માપ લઈને બંધાયેલ ફુમતું અને છેક નીચે ચોળીના બટન આ બેની વચ્ચે પડતો અદભુત લંબગોળ શેઈપ પડતો હતો..ફુમતાની નીચે લટકતી દોરીમાં લાલ-લીલા -સફેદ ઝીણાં મણકાંની પતલી નાજુક સેર હતી જે મારી પીઠ પર ગલી પચી કરી કરીને મારા તનમાં જાતજાતનાં સંવેદનો ઉભા કરતી હતી.

મમ્મીએ સાડી પહેરાવવાનું ચાલુ કર્યું..મમ્મી એટલે સાડી પહેરાવવામાં માસ્ટર..આખા ગામની છોકરીઓ એમની જોડે સાડી પહેરવા આવે..એમની આંગળીઓ પર ગોઠવાતી ગોઠવાતી સાડીની પાટલી ક્યારે મારા ખભા પર સેટ થઈ ગઈ એનો મને ખ્યાલ પણ ના આવ્યો..નાજુક કલાત્મક વર્ક વાળો પલ્લુ સેટ કરતાં કરતાં છેલ્લે એમણે ખભા પર સુંદર મજાનું ડાયમંડનું બ્રોચ લગાવ્યું અને એમના કામની પૂર્ણાહુતિ કરી..

‘જો સુગંધી…મારે બહુ કામ છે..તું આ મારા વોર્ડરોબમાંથી તારે જે જોઇએ એ ઘરેણાં સાચવીને કાઢીને પહેરી લેજે..કોઇ જગ્યાએ કામ પડે તો મને ‘ઇન્ટરકોમ’ પર ફોન કરીને ઉપર બોલાવી લેજે..!”

‘અહા..મારી પ્યારી મમ્મા…અને મેં મમ્મીના ગળામાં હાથ પૂરોવીને એમના ગાલ પર વ્હાલથી એક ચુંબન કરી લીધું..

‘બસ હવે..મસ્કા ના માર..બધી સ્ટાઈલો ખબર છે મને તારી…અને હસતા હસતા મમ્મી ત્યાંથી વિદાય થયા.

હું પણ એ જ તકની રાહ જોતી હતી. રુમમાં એકલા પડતાં જ હળ્વેકથી મમ્મીના બેડરુમનો દરવાનો અંદરથી લોક કર્યો..સાડીનો થોડો ખુલ્લો રાખેલો પલ્લુ જમણેથી ડાબે અને ડાબેથી જમણે લહેરાવવા લાગી.

સુંદર દેખાવું એ મને પણ પસંદ હતું પણ એના માટે લોકો જે મેકઅપ અને ઘરેણાંના થથેડા કરતાં એની મને સખત ચીડ હતી..પણ આજનો દિવસ જ કંઇક અલગ ઉગેલો લાગતો હતો.

‘નેચરલ બ્યુટી’ની હિમાયતી સુગંધી પર આજે સોળ શણગાર સજીને ‘મેનકા’ બનવાની ઇચ્છા હાવી થતી ચાલી. આંખો મારી પણ એમાં દ્રષ્ટિ આશુની હતી..મારી દરેક ક્રિયામાં એક નવો અર્થ ભળતો – છલકતો જતો હતો..ડ્રેસિંગ ટેબલના ‘કોર્નર’ પર પડેલા લાકડાના સુંદર નકશીકામ વાળા ફ્લાવરવાઝમાં કળાત્મકતાથી ગોઠવાયેલા ગુલાબના ફૂલ પર મારાથી અનાયાસે હાથ ફેરવાઈ ગયો..એની નાજુક પાંદડીઓને સ્પર્શતા જ આંખો બંધ થઈ ગઈ..બંધ આંખોમાં ‘મારો આશુ’ છલકાઇ ગયો…મંદમંદ હસતો હતો..અને કંઇક અસ્ફુટ શબ્દોની ધારા એના મુખમાંથી વહેતી હતી..મેં કાન સરવા કર્યા..

‘નાજુક નાજુક ગુલાબી ગુલાબી

આ તો પ્રિયતમા જાણે નમણી રુપાળી..!’

અને મનોમન હું શરમાઈ ગઈ..બંધ આંખોના પોપચા ઓર બોઝિલ થતા ચાલ્યાં…

ક્રમશઃ

સ્નેહા પટેલ.

Image source : http://sareedreams.com/2011/05/bridesmaids-saree-never-looks-good/

તાળી મિત્રો


ફૂલછાબ દૈનિક પેપર > નવરાશની પળ કોલમ > 8-8-2012 નો લેખ

બહુ ગડ્મથલમાં ના રહે એ જીવ

કે

સઘળાને ખુશ રાખવા શક્ય નથી.

 

એકવીસ વર્ષનો ખુશમિજાજ – તરવરીયો અજય છેલ્લાં 6 મહિનાથી બહુ અકળાયેલો અકળાયેલો રહેતો હતો. નવી –નવી નોકરી મળેલી..આગળ ઉજ્જ્વળ ભવિષ્ય માટેની બહુ તકો રહેલી હતી. પણ તનતોડ ઇમાનદાર અને પરિણામલક્ષી મહેનત એની સૌપ્રથમ શરત હતી. અજય તંદુરસ્ત અને મહેનતુ યુવાન હતો..બધાને મદદ કરવા હંમેશા તૈયાર રહેતો હતો. અત્યાર સુધી કોલેજકાળની બિનજવાબદારી વાળા જીવનમાં આ બધા કાર્યો પાછ્ળ એ આરામથી સમય ફાળવી શક્તો હતો પણ હવેની વાત અલગ હતી. હવે એને પોતાના જીવનની કેડી કંડારવાની હતી. એના માટે પોતાની નોકરીને પ્રાથમિકતા આપીને એને  પૂરતો સમય આપવો જરુરી થઈ પડતો હતો.

તકલીફ એ હતી કે એનું વિશાળ મિત્રવૃંદ એને આમ વહેંચાઈ ગયેલો જોઇ નહોતું શકતું..કાં તો જોઇને પણ સ્વીકારી નહોતું શકતું. નેટ પર ચેટીંગ..ફોન પર મેસેજીસના રેગ્યુલર રીપ્લાય..દર અઠવાડીએ એક દિવસ મૂવી-ડીનરના ..ગમે ત્યારે ફૂટી નીકળતા લોંગ ડ્રાઈવ-શોપિંગના પ્રોગ્રામો…આ બધામાં કોઇ કોમ્પ્રોમાઈઝ ના  જોઇએ..અજય બધું મેનેજ નહતો કરી શક્તો..સમય જ ક્યાં રહેતો હતો..પરિણામે એના દોસ્તો એનાથી ગુસ્સે થવા લાગ્યા…દોસ્તી તોડવા લાગ્યાં..અજય રહ્યો માણસોની વચ્ચે રહેનારો માણસ…બહુ ભોગ આપેલા એણે આ દોસ્તોની દોસ્તી સાચવવા માટે..આજે એ જ લોકો આમ કન્ની કાટી જતા હતા એ સહન નહોતું થતું..પરિસ્થીતી પર પોતાનો કાબૂ ના હોય એવું આજ સુધી કયારેય નહોતું થતું એટલે આ પહેલવહેલી ખાવી પડતી સમયની કારમી થપાટ એનાથી સહન નહોતી થતી.

અજય એના દાદી રુપાબાથી એક્દમ નજીક હતો. રુપાબાની અનુભવી નજરોએ શારડી પેઠે એના અંતરની તકલીફોનો તાગ મેળવવાનો પ્રયત્ન કર્યો..અજયે બધી તકલીફો દાદીને કહી સંભળાવી. રુપાબા બે ઘડી તો વિચારમાં પડી ગયા પછી બોલ્યાં, ‘દીકરા મારા..આ કેવી અણસમજ જમાત ભેગી કરી છે તારી આજુબાજુ તેં..આટલા વર્ષોની સંબંધોની આવી મૂડી..! આ તારા મહત્વના વર્ષો છે..અત્યારે જે વાવીશ એ ભવિષ્યમાં ઉગી નીકળશે..એમાં થોડી પણ લાપરવાહી ના વર્તાય નહીં તો આખી જીંદગીનો પાક બગડે બેટા.. આજુબાજુ નિંદામણ તો હોય જ..એક વાત સાંભળ…તારી મજબૂરી સમજી અને એને સ્વીકારી શકે એ જ તારો સાચો મિત્ર…જીવનના દરેક સ્ટેજે તને મિત્રતા નવા નવા અર્થો સાથે સામી મળશે..રોજ તારે સંબંધોના નવા પાઠ ભણવા પડશે..તારા નસીબનું છે એ કોઇ છીનવી નથી શકવાનું એમ જ તારું નથી એ તું ગમે એટલા ધમપછાડા કરીશ તો પણ સાથે નથી રહેવાનું..તો આ બધી નાહકની મથામણો છોડ અને અત્યારે તારી પ્રાથમિકતા તારી નોકરીને આપ..મિત્રો સાથે તારી વાત –મજબૂરી એક્દમ સ્પષ્ટતાથી રજૂ કરી દે…જે સમજે એ ઠીક ના સમજે એ બધા તાળી મિત્રો સમજીને ભૂલી જા…’

એક્ધ્યાનથી એમની સાંભળી રહેલા અજયની આંખમાં આંસુ આવી ગયા…હા દાદી…તમે સાચું કહો છો..સાચા મિત્રો મારી વાત સમજશે જ. અને દાદીના ખોળામાં માથુ મૂકીને સૂઈ ગયો..રુપાબા એના વાંકડીઆ ઝુલ્ફામાં આંગળી પરોવીને એના વાટે એમનો સ્નેહ સીંચતા રહ્યાં.

અનબીટેબલ : The purpose of a  relation is not to have someone who can complete you..but to have someone with whom u can share your incompleteness.

સ્નેહા પટેલ