પરિવર્તન


http://phulchhab.janmabhoominewspapers.com/purti.aspx

ફૂલછાબ – નવરાશની પળ – 27-06-2012 નો લેખ

એક પળ માં નિખરવાનું,એક પળ માં વીખરવાનું,

આ ફૂલ જે ખીલ્યું,તે ખીલીને તો ખરવાનું,
હોડી ન હલેસાં હો, ન શઢ હો ન સુકાની હો,
દરિયોય જ દેખાતો ને પાર ઉતારવાનું……..

‘આદિલ’ મન્સૂરી

‘રાહુલની કારને એકસીડન્ટ થયો છે..જલ્દીથી સ્ટર્લીંગ હોસ્પિટલમાં આવી જાઓ ભાભી..’

અને ફોન  મૂકાઈ ગયો.

રુપા બાઘાની માફક પોતાના આઈફોનને તાકી રહી..મગજ બહેર મારી ગયું..એના દીયર રુપેશનો અવાજ હજુ એના કાનમાં પડઘાતો હતો.ત્યાં તો આરોહી એની આઠ વર્ષની દીકરીએ એને ઝંઝોડી…મમ્મા..શું થયું..કેમ આમ ગભરાઈ ગયાં છો..કંઇક તો બોલો..અને એકદમ રડવા લાગી.

આરોહીના રડવાનો અવાજ સાંભળીને રુપાનું મગજ ઠેકાણે આવ્યું અને કપડાં બદલવાની પણ દરકાર કર્યા વગર ગાડી- ઘર ની ચાવી અને ‘ક્લચ’ લઈને ઘરની બહાર નીકળી. ઘર લોક કરીને આરોહીને બાજુમાં રીતુબેનને ત્યાં મૂકીને ટુંકાણમાં વાત પતાવીને ગાડીની તરફ રીતસરની દોટ જ મૂકી.

બે મિનીટમાં તો એ સાલ હોસ્પિટલમાં હતી. રુપેશે બધી ફોર્માલીટી પતાવી દીધેલી અને રાહુલને ઓપરેશન થીયેટરમાં લઈ જવાયો હતો.

ઓફિસેથી આવતા અચાનક સામે આવી ગયેલ ૪ વર્ષના બાળકને બચાવવા જતા રાહુલનો બાજુમાં આવી રહેલી બસની જોડે જોરદાર એક્સીડન્ટ થઈ ગયેલો. હાથ..પગ અને માથામાંથી બ્લીડીંગ થયેલું.

લગભગ ૩એક કલાકના ઓપરેશન પછી ઓપરેશન સંતોષજનકના સમાચાર મળ્યાં પણ અનિવાર્ય સંજોગોમાં રાહુલનો જમણા હાથ કાપવો પડ્યો એનુ દુઃખ પણ જાણવા મળ્યું.

ચોતરફ અજબ સી નિસ્તબ્ધતા વ્યાપી ગઈ..ખુશ થવું કે દુઃખી કંઇ જ સમજાતું નહોતું.

થોડો સમય થયો અને રાહુલ બરાબર રીતે સાજો થઈને ઘરે આવ્યો. શરીરનું એક અગત્યનું અંગ ગુમાવી ચુકેલો એ હકીકત સ્વીકારી લીધેલી.

હાથ વગરના રાહુલને નોકરીએ કોણ રાખે હવે..એક ઓર મોટો ફટકો.

રાહુલની લાઈફ સ્ટાઈલ એકદમ વૈભવી હતી…ગાડી, મોબાઈલ, લેપટોપ, એલઈડી, લેટેસ્ત ફર્નિચર બધાંયના હપ્તા ઉપરાંત ચાર એસી સહિતના તોતિંગ લાઈટબિલો, આરોહીની સ્કુલના કોચીંગ ક્લાસીસના ખર્ચા..શોપિંગ..ઘરઘાટી..રસોઈઓ..અધધ..

મેરેજ પહેલાં રુપા એક કંપનીમાં મેનેજરની પોસ્ટ પર નોકરી કરતી હતી પણ મેરેજ પછી રાહુલની સરસ  મજાની જોબના કારણે એણે એક પ્યોર હાઉસવાઈફ બની રહેવાનું પસંદ કરેલું.

પણ આ હાલતમાં હવે એને જોબ કર્યા વગર છૂટકો જ નહતો.

ઓળખાણોથી એક સારી જોબ તો મળી ગઈ..પણ કામના કલાકો, જવાબદારી, ઘરનું કામ, લિમિટેડ આવક, રાહુલનું ધ્યાન રાખવું..રુપા નીચોવાવા લાગી..લગભગ એક મહિનામાં તો એનું વજન ૬૦ કિલોમાંથી ઘટીને ૫૨ કિલો થઈ ગયું.એની રુપાળા ગોરા ચહેરા પર કાળાશ, વેદનાનું વાદળું કાયમ પથરાયેલું રહેવા માંડ્યું.

એક દિવસ રાહુલ આગળ રડી પડી..રાહુલ નથી પહોંચી વળાતું..શું કરું.?

રાહુલ એનો ડાબો હાથ એના વાળમાં ફેરવતા બોલ્યો..રુપા એશોઆરામની આદતો પડતા અને મહેનતની આદતો છૂટતા ક્યારેય વાર નથી લાગતી. વળી મને તારી પર પૂરતો વિશ્વસ છે કે તું પહોંચી જ વળીશ. મેં પણ એક જોબ માટે વાત કરી છે..જેમાં ઘરે બેસીને કોમ્પ્યુટર પર જ કામ કરવાનું રહેશે. વળી મારો એક મિત્ર કોઇ નકલી હાથ લગાવી શકાય એવી શક્યતા છે એમ પણ કહેતો હતો.એ થઈ જાય પછી હું પહેલાંની જેમ મારા બધા કામ આરામથી કરી શકીશ..હા થોડી સ્પીડ ઓછી થઈ જશે એની ના નહીં..વળી આપણે કયાં સાવ રસ્તા પર આવી ગયા છીએ..સારી બચત પણ છે..એટલા પૂરતો તો ભગવાનનો આભાર માન ડીઅર.. સમય કાઢી લે ધીરજ રાખીને બસ.

અને રુપા હળ્વીફુલ થઈ ગઈ..રાહુલનો પોતાના પર વિશ્વાસ જોઇને પોતાની અંદર એક અનોખી તાકાતનો પવન ફૂંકાતો મહેસૂસ કરી રહી.

અનબીટેબલ ઃ પરિવર્તન હંમેશા શરુઆતના તબક્કે જ અઘરું લાગે છે..પછી એનાથી ટેવાઈ જવાય છે.

મેમરી


આજકાલ આર્ટીકલ લખીને કોમ્પ્યુટરમાં સેવ કરવા કરતાં કયો લેખ કેટ્લો લખાયો..કેટલો બાકી..કોને મોકલ્યો..હવે પછીનો લેખ મોકલવાની તારીખ કઈ..અડધો લખેલો લેખ ક્યાં સેવ કર્યો જેથી એડીટીંગ માટે ફરીથી એ તરત શોધી શકાય..વળી એડીટ કર્યા પછી એ ફરીથી પ્રોપર શિર્ષક સાથે ફરીથી સેવ કરું તો (રી-નેમ) તો પેલો જૂનો ડીલીટ કરી દેવાનો…સાલ્લ્લું..મને તઓ એમ કે કોમ્પ્યુટરની મેમરી સરસ..આપણે કંઇ જ યાદ ના રાખવું પડે..પણ એ ભૂલી જવાયું કે એમાં ડેટા તો મારે જ નાંખવાનો ને..મેન્યુઅલી મેનેજ કરવાનો ને..

એક રીતે મને આનંદ થયો કે હાશ..મારી મેમરી ધાર્યા કરતા ઘણી સરસ છે…અડધા લેખો તો મગજમાં જ આંટા ફેરા કરતા હોય…લખવા બેસું એટલે મારા હુકમને આધીન થઈને પોઈંટ ટુ પોઈંટ લેપટોપના કી -બોર્ડ પર આવીને બિરાજમાન થઈ જાય છે…

આવું તો બહુ બધુ છે મિત્રો…ફરી ક્યારેક શાંતિથી શેર કરીશ તમારી જોડે..:-)