મનગમતું – ૧


ખેતીની વાત  મેગેઝિન > મારી હયાતી તારી આસપાસ કોલમ – 5 > ફેબ્રુઆરી માસનો લેખ.

કાયમથી આપણે જોતા- સાંભળતા આવ્યાં છીએ કે દરેક પ્રેમકહાની સાથે એક પિકચર, એક ગીત જોડાયેલું હોય છે. જીવાતી કહાનીના હીરો હીરોઇનને એવું લાગે કે આ તો અદ્દ્લ અમારા દિલની જ વાત. આવું જ કંઇક આપણી જોડે પણ થઈ રહ્યું છે, થઈ ચૂક્યું છે.. સંવેદનાને આમ શબ્દે મઢી શકીએ એવી કલા નથી નહીં તો અમે પણ આવું જ કંઈક સર્જન કરી નાંખત..!!

એ અદભુત દિવસ મગજમાં તાજો તાજો..લીલોછમ્મ અકબંધ સચવાઇ ગયેલો છે.

કયો તે .. રેડિયો જોકી ધ્વનીતે જેને ચાર મીર્ચીનો સ્કોર આપી દીધેલો અને સતત ચર્ચાના કેન્દ્રમાં રહેતું રોમાન્ટીક મૂવી જોવા મિત્રો સાથે ગયેલા એ જ તો. શહેરના નવા જ ખુલેલા આધુનિક મલ્ટીપ્લેક્ષમાં મિત્ર-વૃંદ સાથે પહોંચ્યા પછી જાણ થઈ કે થિયેટર તો મલ્ટીપ્લેક્ષમાં છે..ક સાતમા માળે…લિફ્ટમાં જ જવું પડશે.

ખરી વાર્તા અહીંથી જ ચાલુ થઈ.

મલ્ટીપ્લેક્ષની પેલી રુપેરી બારણાવાળી લિફ્ટ જોઇને જ મારી આંખો આગળ લાલ-લીલી-પીળી ધારીઓવાળા ચકકર આવવાના ચાલુ થઇ ગયેલા. મગજમાં ડર ધબાધબ ધોકાવા લાગ્યો.. મેં આડકતરી રીતે બધાની વચ્ચે એકાદ-બે વાર સરકતા દાદરવાળો -એસ્કલેટરનો રસ્તો પસંદ કરવાની વાત કરી જોઇ (જોકે એ પ્રસ્તાવમાં કોઇ જ દમ નહતો એની મને ખબર હતી.) મલ્ટીપ્લેક્ષના ‘પાવર બચાવોના’ વેપારી  ક્રૂર એટીટ્યુડના કારણે પાંચ માળ સુધીની સીડીઓ તો  બંધ જ હતી..!! ૭ માળમાંથી ૫ માળ તો જાતે દાદરા ચડીને જવાના. આ આખી પ્રક્રિયા ખાસી ટાંટીયાતોડ મહેનત માંગી લેનારી હતી. એટલે હવે આપણી જોડે પેલી ભયાવહ લિફ્ટ સિવાય બીજો કોઇ રસ્તો બચ્યો જ નહતો.

તમે બધા મિત્રો તો આ વાતથી અજાણ પણ એ સજ્જ્ડબંધ દરવાજા જોઇને કાયમ મારા દિલમાં ભયના સાગરો ઉફનવા માંડે છે. કોઇ ફોબિયા જેવું જ કંઇક..!! પેલી કાળી કાળી સળિયાવાળી જૂની સ્ટાઇલની લિફટ્માં તો હવાની અવરજવર થાય, સક્કરપારાના આકારની એની ડિઝાઇનમાંથી બહારની દુનિયા પણ દેખાય અને ભૂલે ચૂકે લાઈટ જાય તો પણ એને સરળતાથી ખોલી શકાય (લિફ્ટ  અટકી જવાના ભયે આ કળા મને હસ્તસિધ્ધ કરાવી દીધેલી ) પણ આ રુપેરી દરવાજાવાળી લિફટની અંદરની દુનિયા તો જબરી ભયાવહ… અંદર સામેની બાજુનો કાચ..પ્રતિબિંબ..જમણાં હાથે  રુપકડી રાતા રંગની ઝાંય ધરાવતી ચોરસ ચોરસ સોફટટચ સ્વીચીસ..મનગમતી મંજિલનો આંકડો દબાવો, નજર ઉચકીને માથા ઉપર ઝબૂકતી પેલી પેનલમાં આપણા મુકામની રાહ જોયા કરવાની..ત્રાસજનક સ્થિતી.. મનમાં ને મનમાં હનુમાન ચાલીસા ચાલુ થઈ ગયા.

અરે.. અચાનક આ શું ? લિફટ ઉપરના બદલે નીચે સરકવા લાગી..!! ‘ગ્રે’  યુનિફોર્મધારી લિફ્ટમેનને  કારણ પૂછ્યું, તો એણે પાર્કિંગના લોકોને પણ આ ફેરામાં જ સાથે લઇ લેવાનો નેક ઇરાદો જાહેર કર્યો.અમારો રસ્તો ઉપરના બદલે નીચેની બાજુ ફંટાણો.ઉર્ધ્વગમન..!!

લિફ્ટમેનની કમાન છટકી તો નથી ગઈને..લિફ્ટમાં સહેજ પણ  જગ્યા શેષ નથી. તો પણ એ એક પછી એકને અંદર સમાવતો જ જાય છે.!! સૌથી પહેલાં લિફટમાં પ્રવેશેલા એવા આપણે, સાવ છેલ્લે ધકેલાયા..છે…ક અંદર..અને આ સંક્ડામણે  મારા ભયની આગને હવા આપવાનું કામ ચાલુ કરી દીધું..વિચારો પરનો કાબૂ ગુમાવી બેઠી. લાખ પ્રયત્નો છતાં મગજમાં નકારાત્મક વિચારોએ ભરડો જમાવવા માંડ્યો..રખે ને આ સમયે લાઈટ જાય, એકાએક આ લિફ્ટ બંધ થઈ જાય તો..!! સિક્યોરીટી,જનરેટર્સ બધાય ઉપાયો કારગત નીવડે ત્યાં સુધીનો આ બંધબારણે પુરાયેલ સજ્જડ સમય કેમનો પસાર કરવાનો..?

મારા માથા પર પસીનાની બૂંદો છલકવા લાગી..કપાળની એક બાજુથી એનો રેલો થઈને નીચે દદડવા માંડ્યો. ઉપર માથે ફરતો ગોળ ગોળ નિઃશબ્દ ચાલી રહેલો પેલો  પંખો જોઇ જોઇને મને ચક્કર આવવા લાગ્યાં.લિફ્ટમાં જમણી બાજુ એક સફેદ કાગળમાં થોડા કોન્ટેકટ નંબર અને સૂચનાઓ જેવું લખેલું એ બધો ‘ડેટા’ મારી આંખો એની જાતે જ મગજમાં ‘ફીડ’ કરવા લાગી. ગમે  ત્યારે એની જરુર પડી શકે.હાથ ટાઈટ જીન્સના આગલા પોકેટમાં સરકયો અને એમાં રહેલા સ્લીમ મોબાઇલ પર હાથની પકડ આપ-મેળે જ વધી ગઈ..એની બેટરી ફુલ ચાર્જ કરીને નીકળવાના નિર્ણય પર ગર્વ થઈ ગયો.

આહ, મારો શ્વાસ જાણે છાતીમાં ભરાઈ ગયો. અંદર ગયા પછી જાણે બહાર આવવાનો રસ્તો જ ભૂલી ગયો હતો. હમણાં જાણે ઉલ્ટી  થઇ જશે.

આ આટલી બધી વાર કેમ લાગી, ૭મા માળે જ તો જવાનું છે..!!  આ આખીય પ્રક્રિયા દરમ્યાન ખબર જ ના રહી કે ક્યારે મેં આ બધા વિચારોથી પીછો છોડાવવાની ગરજે  તારી વધારે નજીક સરકીને, તારા બાવડા પર મારું માથું મૂકીને આંખો કચકચાવીને બંધ કરી દીધેલી. મારા લાંબા અણીયાણા નખ તારા બાવડામાં ખાસા એવા ખૂંપેલા હતા એનું પણ મને ધ્યાન ના રહ્યું. તું  ચૂપચાપ એ બધુંય સહન કરતો રહ્યો. મારા માથા પર તારો હેતાળ હાથ મૂકીને મને આશ્વાસન આપતો હતો અને મારા કાનમાં ધીમેથી કહેતો હતો, ‘આટલી ‘ટેન્શ’ ના થા. હું છું ને તારી સાથે…તને કશું નહીં થવા દઉં, વિશ્વાસ રાખ. થોડું ‘ડીપ બ્રીથ’ કર..!! ખબર નહીં એ શબ્દોમાં શું જાદુ હતો..મારી અંદરનો બધો કોલાહલ એક્દમ શાંત થઈ ગયો.વિચારો સ્થગિત..અને મગજ એક્દમ રીલેક્સ..

અને આપણો સાતમો માળ આવી ગયો. જોકે, આ સમય દરમ્યાન  ભયના ક્રૂર આક્રમણના કારણે તારી એ નજદીકી,અજાણતાં થઈ ગયેલો સ્પર્શ સમજવાની, અનુભવવાની મારી કોઇ તાકાત નહોતા બચી.

પણ આ કેવો યોગાનુયોગ.. પિકચરમાં હીરોઇન અદદ્લ  એવી જ સ્થિતીમાં મૂકાઇ અને એની હાલત પણ મારી જેવી રડમસ થઇ ગઈ, ત્યારે અચાનક જ તું મારી સામે જોઇને મર્માળુ હસી પડ્યો..આ હાસ્ય..એની પાછળના અર્થ..આ બધું મને બે જ પળમાં અંદરથી હચમચાવી ગયું. પળમાં જાણે મારી આખી દુનિયા બદલાઇ ગઇ..હૈયાના પેટાળમાં ‘હું’ માંથી ‘આપણે’ જેવી ભાવનાઓ આકાર લેવા માંડી.  ‘અછડતા સ્પર્શ’ના મર્મ સમજાતા જ લાગણી હેલીએ ચડી.બધી સામાન્ય હાલત અસામાન્ય થતી ચાલી.

તનની સિતાર પર તારા શ્વાસોવાસ અફળાયા

અને

અજાણ્યા સળ ઊખળી ગયા

લપસણું મન

સરરરર…સટ્ટાક

સરક્યું

તારા મનની મેડીના

દરવાજા ખખડાવી બેઠું

જાકારો..આવકારો..?

દિલના ખૂણે આશંકા સેવાય

ધ્રિબાંગ ધ્રિબાંગ

ધડકન-નાદ

સંવેદના રેલમછેલ.

ખુરશીના વેલ્વેટીયા હાથા પર તને બેફિકરાઇથી સ્પર્શેલો હાથ આપમેળે જ પાછો ખેંચાઇ ગયો. કોકડું વળી ગઈ. પણ વાત ત્યાં ક્યાં પતતી હતી.?  આ દિલને શું થતું હતું..વારંવાર  થોડી ત્રાંસી નીકળેલી તારી કોણીને મારી કોણીનો સ્પર્શ કેમ કરાય એની ભાંજગડમાં મગજ ભમવા માંડ્યું ..મન સામે પિકચરમાં શું ચાલી રહ્યું છે એનાથી સાવ બેધ્યાન થઇ ગયું, પડદાની બહાર એક નવી જ વાર્તા આકાર લેવા માંડી. આ બધું કેમ..કારણોની કોઇ જ સમજ, ચિંતા નહીં બસ એક અર્જુનધ્યેય..તારો સ્પર્શ. ત્યાં તો તેં મારા હાથ પર તારો હાથ મૂકી દીધો..બે પળ તો મારું દિલ ગળામાં જ અટકી ગયું. વળતી પળે  મારા કાનમાં તારા શબ્દો રેલાયા : ‘ચાલ,બહારથી કોફી કે પોપકોર્ન લઇ આવીએ, આ બોરીંગ ગીત છે.’

તું તો નિખાલસતાથી મને બહાર જવા માટૅ જ કહી રહેલો પણ મારા દિલમાં ફુટતી લાગણીએ એનો ‘મનગમતો’ અર્થ કાઢી લીધેલો..હું મનોમન થોડી શરમાતી શરમાતી હસી પડી. આખે આખું પિકચર આવી મીઠી મનફાવતા અર્થ કાઢેલી વાતોના સધિયારે પત્યું.

થિયેટરમાંથી નીકળ્યા ત્યારે અંધકારે પોતાનો પ્રભાવ દેખાડવા માંડેલો. એકલી છોકરી અને અંધકાર…આ કોમ્બીનેશન આપણા ભારતીય સમાજમાં ક્યાં ઇરછનીય..! તેં પ્રસ્તાવ મૂક્યોઃ

‘ચાલો મારી બાઇક પર તમને લિફ્ટ આપી દઊં..ઘરે ઉતારી દઊં’

હું થોડી ચમકી..શું આ સહેતુક આમંત્રણ હતું કે..મન ફરી ‘મનગમતા’ અર્થ કાઢવા બેઠું..સાવ અવળચંડુ મર્કટ જસ્તો.

મનગમતી પળો નો અસ્વીકાર તો કેમનો થાય..જોકે તે મિત્રો સામે એક અર્થસૂચક તોફાની હાસ્ય ઉછાળી લીધેલું એ વાત આંખના ખૂણેથી મારા ધ્યાનમાં આવી જ ગઈ.પણ એ વાત ઉખેળવાને બદલે ‘મનગમતા’ સહવાસની લાલસા વધુ તીવ્ર હતી. એટલે અર્થઘટનોની ભાંજગડમાં ના પડી.

ક્રમશ :

–          સ્નેહા પટેલ-અક્ષિતારક

કાળું ધબ ભાવિ :


ફૂલછાબ > નવરાશની પળ > ૧૫-૦૨-૨૦૧૨

http://www.janmabhoominewspapers.com/Admin/Data/Epapers/15_Feb/Panchamarut_01.pdf

આકાશ તો મળ્યું પણ ઊડી નથી શકાતું ,

પીંજરને તોડવામાં પાંખો કપાઈ ગઈ છે .
– શોભિત દેસાઈ 

સુમય ૧૦ વર્ષનું પૈસાદાર મા – બાપનું લાડકવાયું સંતાન. નાનપણથી જ એને ડાન્સનો ઘણો શોખ. આધુનિક મા – બાપ એનું આ ‘પેશન’ જોઇને ત્વરિત ડીસીઝન લઇને ૫ વર્ષની કુમળી વયે જ છોડને વાળવાની ઇચ્છાથી શહેરના સારામાં સારા ડાન્સ ક્લાસીસ જોઇન કરાવી દીધા. ભારોભાર ધગશ અને મહેનતથી છલકાતો સુમય પણ મન લગાવીને ડાન્સની પ્રેકટીસ કરતો.ગમે તેટલો થાકેલો હોય તો પણ ક્લાસીસમાં રજા ના પાડતો. મનજોઇતી મંજિલ સુધી પહોંચીને જ જપતો.

એક દિવસ ટીવી જોતા જોતા રેખાબેન- સુમયના મમ્મીની નજરે અનાયાસે જ એક એડવર્ટાઇઝ ચડી

‘હેલો ફ્રેન્ડસ,  ખાણમાં છુપાયેલા કાચા હીરાને શોધી કાઢવા અમારી ‘ વી ટીવી’ની એક્સપર્ટ ડાન્સ-ટીમ આખા દેશમાં ફરી રહી છે. આ મહિનામાં અમારી ટીમ સુરત શહેરમાં ૧૦મી તારીખે,બરોડા શહેરમાં – ૧૫મી તારીખે અને અમદાવાદ શહેરમાં ૨૮ મી તારીખે જશે. આપને આપના બાળક- એના ડાન્સના ટેલેન્ટ પર વિશ્વાસ હોય અને આ કાર્યક્રમમાં ભાગ લેવા ઇચ્છતા હો તો વધારાની ડીટેઇલ્સ માટે આ સાથે આપેલ મોબાઇલ નંબર પર કોન્ટેકટ કરી લેવો.’

રેખાબેનની આંગળીઓ તરત સળવળી ને મોબાઇલ પરથી ડીટેઇલસ ભેગી કરવા લાગ્યા..

‘હ્મ્મ..ફોરમ કન્ટ્રી કલબ..શનિવારના સવારના દસ વાગ્યે પહોચી જવાનું રહેશે એમ ને..આવો મોકો ના જ ચૂકાય..આ તો ‘ઘર બેઠા ગંગા’ જેવું થયું .’

શનિવારના સવારના આઠ વાગ્યામાં જ સુમયને દૂધનાસ્તો કરાવીને , થોડા ફ્રુટસ અને ટીફીનમાં લંચ પેક કરીને પહોંચી ગયા એ તો ફોરમ ક્લબમાં..

સુમય સારો પરફોર્મર તો હતો જ, વળી આટલા સમયના ડાન્સ ટીચરના ગાઈડન્સના લીધે સારો એવો પોલિશ થઈ ગયેલો. એટ્લે એને સિલેક્ટ થવામાં કંઇ ખાસ તકલીફ ના પડી.

પછી વારો આવ્યો ૪૦ માંથી ૨૫ અને ૨૫ માંથી છેલ્લે ૧૫ હરીફોનું સિલેક્શન. સુમય એ બધા ય અભિમન્યુના કોઠા આરામથી વીંધી ગયો.

એ પછી ચાલુ થયો અઠવાડીક સ્પર્ધાનો..એસ. એમ. એસ દ્વારા પબ્લીક વોટીંગનો સિલસિલો..

દર અઠવાડીયે રીઝલ્ટના દિવસે રેખાબેન અને પ્રદીપભાઈનું પ્રેશર હાઇ થઈ જતું જે ‘ સુમય સેફ છે’ જાણીને માંડ ઠેકાણે આવતું.

એક પછી એક મળતી જતી સતત સફળતાએ સુમય ના આત્મવિશ્વાસના લેવલમાં ભરપૂર વધારો કર્યો..રોજ રોજ જજગુરુઓની પ્રોત્સાહન આપનારી કોમેન્ટ્સ – ટીપ્સ,ખોબલે ખોબલા વ્હાલ સાથે અઢળક પબ્લિક વોટીંગ અને ફોન કોલ્સ પર મળતા ચાહકોના ઢગલો’ક રીસ્પોન્સ..લખલૂટ પ્રશંસા..આ બધું સુમયના નાનકડા અને અપરિપકવ બાળમાનસ પર છવાતું ગયું ..છેલ્લે જયારે સ્પર્ધામાં એ પહેલા નંબરે વિજેતા ઘોષિત થયો ત્યારે તો એ હવામાં જ ઉડવા માંડ્યો..પોતાને પરગ્રહવાસી જ સમજવા લાગ્યો.

‘નવી વહુ નવ દહાડા’

બે ચાર મહિના તો રેખાબેન-પ્રદીપભાઈ અને સુમયને મજા મજા રહી. સગા-સંબંધીઓ,પાડોશીઓ, સુમયના મિત્રો..સ્કુલના અધ્યાપકો..પીન્સીપાલ બધાયની વાહ વાહ…અભિનંદન..પાર્ટીઓ..ગિફટ્સ..ઝાકમઝોળ..અહાહા…ધીમે ધીમે ‘રાત ગઇ બાત ગઈ..’ હવે બધું જૂનું થતું ચાલ્યું..બધા આ વાતને ભૂલવા પણ માંડ્યા…ના ભૂલી શકાયું તો માત્ર એક સુમયથી.

છેલા છએક મહિનાથી સતત લાઈટ, કેમેરા ..એકશન..વાહ વાહ..બહોત ખૂબ..સુપરકીડના જયનાદ..આ બધાનો નશો હજુ તેના મગજમાંથી ઊતરતો નહતો.હજુ પોતે ‘સમથીંગ સ્પેશિયલ’ છે..જરા હટકે જ..!! પોતાનો સુવર્ણકાળ હવે આથમી ગયેલો એ કડવી વાસ્તવિકતા એનાથી નહોતી ખમાતી. એના માબાપે એને સમજાવવાની ..નોર્મલ, રુટીન લાઇફમાં સેટલ થવાની પારાવાર કોશિશો કરી પણ બધું ‘પાણા પર પાણી’ જેવું જ વિફળ. ધીરે ધીરે સુમય પોતાની વર્તણુકથી એ એના મિત્ર વર્તુળમાં અભિમાની ગણાવા લાગ્યો…બધા એનાથી દૂર થતા ચાલ્યા.

આ બધાના કારણે સુમયને હવે સ્કુલે જવાનું મન પણ નહોતું થતું.. ભણવામાંથી રસ ઉડી ગયો.. વળી ‘ડાન્સ કોમ્પીટીશન’ પત્યા પછી તો કોણ એની સામે જોવા નવરું.. ? આવા તો કેટલાંય સુમય આવ્યા અને ગયા..બાળરમતમાં વીતાવવાના સમયને નીચોવી નીચોવીને ડાન્સ કોમ્પીટીશનમાં રેડી દેનાર કોમ્પીટીશનનું નામ પણ લોકો ભૂલી ગયા તો એના વિજેતાને કોણ વળી યાદ રાખવાનું હતું..! સુમય…ના તો ઘરનો રહ્યો કે ના તો ઘાટનો…એક બાળપણ અકાળે જ મૂરઝાતું ચાલ્યું..બૂઢું થતું ચાલ્યું.

પસ્તાવાની ગંગામાં નહાતા મા-બાપ એ કરમાતા ફૂલને વ્હાલ, કાળજીના સિંચન કરતા ગયા અને પોતાના સંતાનના બાળપણ સાથે ચેડા કરીને પ્રસિધ્ધિના શિખરે બેસાડવાના ઓરતાને કોસતા ગયા. રહી રહીને એમને સમજાયું કે’ ‘મા – બાપે પોતાના સંતાનને એની સાચવવાની તાકાત જોઇને એને અનુરુપ સમયે યથાયોગ્ય વસ્તુઓ આપવી જોઇએ. ભલે ને એ પછી પ્રસિધ્ધિ કેમ ના હોય.સંતાનોને એમના સમયે જ મોટા થવા દો, ધૈર્ય અને અનુભવના ખાતર નાંખીને એ બાળપણને સમજદારીના ફૂલ આવવા દો પછી જુઓ..એની  સુગંધનો કોઇ બાનમાં નહી લઇ શકે. પણ વહેલા ચૂંટી લેવાતા ફૂલમાં સુગંધ શોધવાના ફાંફા મારવા એ તો સંતાનનું ભાવિ હોડમાં મૂકવા જેવી વાત છે.  બાળપણ માણવા માટે છે નહીં કે આ થોડા સમયની પ્રસિધ્ધિની આગમાં ઝોંકી દેવા માટે..આવી આગ છેવટે નકરા કાળાધબ ભવિષ્ય સિવાય કશું જ નથી આપી શકતી.

અનબીટેબલ :- સ્વીકાર કે સ્પષ્ટતા કરી લેવાથી ભૂલ પુનરાવર્તનના હક નથી મળી જતાં.