Kachori


https://wp.me/sovbN-kachori

કચોરી:

નાનપણ માં મમ્મી મોટાભાગે માણેકચોકના શાક માર્કેટમાં જઇ – શિયાળુ શાકની સીઝન બરાબરની જામી હોય, સારો ભાવ હોય ત્યારે કૂણી કૂણી તુવેરો શોધીને બે ચાર કિલો ખરીદીને કાપડ ના થેલામાં ભરી લાલ દરવાજા સુધી ચાલતા જઈ ને ઘરે પહોંચાડતી બે બસ 42 અને 48ના બસ સ્ટેન્ડ પર બેસતી. બસને આવવાની વાર હોય તો સ્ટેન્ડ પર બેઠા બેઠા પોતાનું પર્સ, બીજો સામાન સાચવતી’કને થોડી તુવેર ફોલીને દાણા કાઢીને થેલા માં જ નાખી દેતી. લાલ દરવાજાના દૂરનાં વળાંકથી વળતી બસના ડાબી બાજુના મોટા ચોરસમાં લખાયેલ નંબર પર નજર તકાયેલી રહેતી. જેવો ઘરની બસનો નંબર દેખાય એટલે પોતાનો બધો સામાન સાચવીને સમેટીને ચોર..પર્સ કાતરુઓથી બચતી ને લાઈનમાં કોઈ આગળ ના વહયું જાય એ બધું ધ્યાન એકસાથે રાખતી બસ નજીક આવે એટલે ત્વરાથી એમાં ચડી જતી. ઓફીસ અવર…નસીબ હોય તો જગ્યા મળે નહીતો હાથના થેલા પગના આધારે અને એ પોતે માથા પર આવેલ રોડમાં લટકતા ચામડાના પટ્ટાના સહારે. એ વખતે #me too જેવી ચળવળો નહતી ચાલતી, બસની ધક્કા મુક્કીમાં પોતાની જાતને મજબૂતાઈથી બચાવી શકતી – આંખની કડપ માત્રથી સામનો કરી શકતી એ સિંહણ જેવી સ્ત્રીને જોકે એવી ચળવળોની જરૂર પણ નહતી પડતી.

ને આમ એક ચકલી પોતાના માળામાં ચાતક નજરે રાહ જોઈ રહેલા બચ્ચાંઓ વાળા માળામાં પાછી ફરતી. બચ્ચાંઓની નજર મમ્મીના પર્સ ને હાથના થેલામાં કાયમ રહેતી જ હોય.આટલા વજનનો થેલો જોઈને મનોમન ખુશ થઇ જાય,

‘ નક્કી કૈક મોજ થવાની ઘરમાં’

એ પછી ચાલુ થતો તુવેરો ફોલવાનો સિલસિલો !
રાતે ટીવી જોતા જોતા ઘર ના દરેક સદસ્ય પૂરા મનથી તુવેરોના દાણા ફોલવાની ફરજ નિભાવતું. કોઈ જાતની ફરજ પાડવામાં નહોતી આવતી પણ સદસ્યો નો એક અનેરો ઉત્સાહ !

એ પછી તો ‘ મિશન તુવેર’ ની પાછળ આખું ઘર પૂરતી તન્મયતાથી મચી પડતું તે બે દિવસમાં એનો ઝપાટો બોલાવીને જ જપતું. જેટલી વહેલી ફોલાય એટલી જલ્દી મનભાવતી વાનગી ‘કચોરી’ ખાવા મળે એવી લાલચ.

મોટાભાગે તો આવા મોટા (!!) પ્રોગ્રામ રવિવારના દિવસે જ બનતાં કે જ્યારે આખા ઘરને રજા હોય ને સાથે બેસીને બનાવી શકાય ને આરામથી ઘડિયાળના કાંટા જોયા વિના આરોગી શકાય એવો દિવસ જ નક્કી થતો. ફોલાયેલ તુવેરના દાણા વીણવા ની જવાબદારી ઘરના સૌથી નાના સદસ્યની એટલે કે આપણી પોતાની. કોની દાણા ફોલવાની સ્પીડ સૌથી વધુ, કોણ કેટલા દાણા જોયા વિના ફોલે એવી બધી પંચાત કરતા કરતા દાણામાંથી સડેલ દાણા, કચરો કાઢવાનું કામ પૂર્ણ થતું. આપણું મોટાભાગનું કામ પતી ગયું એ પછી આવતો મોટીબેન ધ ગ્રેટનો વારો. એ વખતે કદાચ ઘરમાં મિક્સર નહોતું એટલે એક કાળીગોળ માટીની કુંડીમાં એ ધોયેલ દાણા મોટીબેન લાકડાં ના દસ્તા વડે ઘસી ઘસીને દાણાનો માવો બનાવતી. જોકે આ થોડો સમય જ…એ પછી મિક્સર આવી જતાં એમાં દાણા ક્રશ કરવાનું કામ પણ મોટીબેનનું જ ! મોટીબેન કાયમ જીંદાબાદ!
આપણે આરામથી ટીવીમાં ચિત્રહાર, ચંદ્રકાંતા, તમસ, બુનિયાદ જે આવતું હોય એ પ્રોગ્રામ જોવાના.

ઘરના સૌથી નાના ને સૌથી લાડકાં એવા આપણે !

મોટીબેન નું કામ પતે ત્યાં સુધી બીજી દીદી લોટ બાંધીને લુવા પાડી દેતી ને મમ્મી નાહવા, કપડાં ધોવા સાથે મારા જેવા આળસુઓને નાહી -ધોઇને તૈયાર થવા જેવા મોટા કામ (!) પતાવવાની સૂચના આપતી જતી. મમ્મી બહુ વ્હાલી પણ એ ગુસ્સે થાય તો સાલું બીક તો લાગતી એટલે એ ગુસ્સે થાય એ પહેલાં એની સૂચના મુજબ કામ પતાવી કાઢતી. પછી મુખ્ય કામ આવતું માવાનો મસાલો કરી માવો શેકવાનું ને એમાં મારી માસ્ટર મમ્મી માળીયામાંથી જાડા તળિયાવાળું ને આવા કામ માટેનું સ્પેશિયલ પીત્તળનું તપેલું ઉતરાવડાવતી.
(ઘરના કામ જેવા કે, બહારથી વસ્તુઓ લાવવી મૂકવી કે માળિયામાં ચડીને વસ્તુઓ, અનાજ ઉતારવું એ બધાને કામ કહેવાય એવી સમજ પણ નહોતી , એ સમયથી મારા હતાં. )

એ પછી પિત્તળના તપેલામાં તેલ,માવો, મસાલો મિક્સ કરાતો અને ઘરના દરેક સદસ્ય ત્યાં દિવેટવાલા પ્રાઈમસની આજુબાજુ બેસીને જોતા. એક હાથે રૂમાલ પકડીને એનાથી તપેલું પકડીને માવો હલાવતી મમ્મી ના હાથમાંથી વચ્ચે વચ્ચે બધા તવેથો લઈને પૂરી નિષ્ઠાથી એ કામમાં પોતપોતાનું શક્ય યોગદાન આપતા. પપ્પા…હા…આ મહાયજ્ઞમાં અમે બધા રત હોઈએ ને કોઈના મગજમાં ચા પીવા નો કીડો સળવળે ને ઓર્ડર છૂટે, ‘પપ્પા, ચા મૂકી દો ને..’ અને પપ્પાને પણ ચા ની તલપ લાગી જ હોય એટલે એ પણ બહારનો ચોવીસ કલાક ખુલ્લો રહેતો ઘરનો મુખ્ય દરવાજો બંધ કરી રસોડામાં આવે.
પાંચ સદસ્યોનું મોટું કુટુંબ નાનકડા રસોડામાં આરામથી જગ્યા કરીને પોતપોતાનું કામ કરતું.
એ પછી ચા પીવા વિરામ લેવાતો અને મારા જેવો અવળચન્ડો જીવ માવો કેવો બન્યો છે? ની ભરપૂર જિજ્ઞાસા સાથે વચ્ચે વચ્ચે એ ચાખી પણ લેતો. જેટલું ચાખીએ એટલી સ્વાદેન્દ્રિય ઓર તેજ થતી જતી. આવા સ્પેશિયલ સમય માટે ફ્રિજમાં મૂકી રખાતા કાજુ, દ્રાક્ષ થી મોઢામાં પાણીના ફુવારા છૂટતાં. જોકે એ પછી નું કામ ફટાફટ થતું. જમવાનો સમય નજીક આવતો જતો હોય ને એટલે.
દીદી પૂરી વળે , કઈ સાઇડ સીધી ને કઈ ઉંધી એની મમ્મી સમજ પાડતી ને બીજી દીદી પૂરીમાં માવો ભરતી. જોકે ભારે ચીવટ વાળી મમ્મી ને એનાથી સંતોષ ના થતા વચ્ચે વચ્ચે કચોરીની કાંગરી બરાબર કેમની પડે, પૂરી નું પડ પાતળું..જાડું… એવી સલાહ આપતી દિવેટવાળા પ્રાઈમસ પરની તેલની તાવડીમાં કચોરી તળવા લાગતી. વચ્ચે વચ્ચે હું પણ કચોરી ભરવાનો પ્રયત્ન કરીને કોઈ મહાન કામ શીખ્યા નો ભરપૂર આનંદ લઈ લેતી અને કોથમીરની ચટણી, છુંદો, ટોમેટો સોસ લઈને બધા પોતપોતાની ડીશ લઈને જમવા બેસતાં.
અહાહા….અદભુત વાતાવરણ !
આ આખી કથા એટલે યાદ આવી કે કાલે હું તૈયાર દાણા લાવીને, માવો બનાવી, પૂરી માં ભરીને તળવા સુધીની દરેક પ્રક્રિયા માં એકલી હતી.ઇનમીન ને તીન ના ફેમિલીમાં બધા બીઝી બીઝી…મિક્સર…દાણા…એ બધું રમત…કાજુ, દ્રાક્ષ પણ હવે રોજ ખવાય. કચોરી સરસ બની હતી , સદસ્યોએ ખાધી પણ પૂરાં પ્રેમથી ને વખાણી પણ દિલના કોઈ ખૂણે બહુ બધી સ્મૃતિઓ ખળભળતી હતી ને એ ખળભળાટથી લાચાર થઈને આ લેખ લખ્યાં વિના ના રહેવાયું .
મારો વ્હાલો પરિવાર…લવ યુ !

સ્નેહા પટેલ.
24 નવેમ્બર,2018

Advertisements

Taajgi


મારું સુખ હું સાત તિજોરીમાં છેક તળિયે છુપાવીને રાખું છું. જોકે, મારા દુઃખ પણ લોકો ને બતાવવાની ટેવ નથી પણ લોકવાયકા એવી છે કે, “સુખને લોકોની નજર લાગે અને તમારા દુઃખથી મોટાભાગની દુનિયા ખુશ થાય.”એટલે દુનિયાની અને મારી બે ય ની ખુશીના રખોપા કરીને મારા દુઃખને રઝળતા મૂકી દઉં છું. જેને એ સામે મળે…પંપાળે…હસે..બે ઘડી ખુશ થાય…એનાથી મને બહુ ફરક ના પડે પણ સુખની યાદો તો તિજોરીમાં કેદ જ સારી ! સુખની યાદો સુખ ઉતપન્ન કરે જ્યારે દુઃખની દુઃખ! મને ખુશ રહેવું ખૂબ ગમે છે, તમને પણ ગમતું જ હશે ને ? માનવસહજ કુદરતી ઈચ્છા છે. આપણો જન્મ જ ખુશ રહેવા ને ખુશ રાખવા થયો છે એ યાદ રહે તો બહુ બધા પ્રોબ્લેમ સોલ્વ થઈ જાય.
અરે…આ શું ? પેરેગ્રાફ ની શરૂઆતમાં ‘સુખ’ ની વાત કરતા કરતા હું અત્યારે ‘ખુશી’ની વાત પર આવી ગઈ !
સુખ એ ખુશીનો પર્યાય ના બની શકે પણ ખુશી સુખનો સમાનાર્થી ચોક્કસ છે જ !

ઓહ..મતલબ દુનિયામાં ખુશ રહેવું સૌથી મહત્વનું.. ને એ જ શીખવાનું છે..એ આવડી જાય પછી કોઈ સાત તિજોરીના તાળાઓની જરૂર નહીં પડે…ખુશી પણ હવામાં વહેતી મૂકી શકાશે…શું કહો મિત્રો ?
-સ્નેહા પટેલ
23 નવેમ્બર,2018

377 & metoo


એકબાજુ 377 ને જોરદાર સમર્થન મળી રહ્યું છે ને બીજી તરફ આ #metoo આંધળી સમજથી આગળ ધપી રહ્યું છે – આના પગલે મને લાગે છે કે લોકો એટલા સજાગ (!!) થઈ જશે કે ભવિષ્યમાં છોકરી છોકરી અને છોકરાઓ છોકરાઓ ઉપર #metoo નો દાવો ઠોકશે.
: D
-સ્નેહા પટેલ.

#metoo


#metoo ની પોસ્ટ્સ જોઈને મારી ફૂલછાબ પેપરની ‘ નવરાશની પળ’ કોલમનો એક લેખ યાદ આવ્યો જેમાં મેં લખેલું કે, ‘ કોઈ પણ સફળતા મેળવતા પહેલા તમારે એક્ઝેટલી શુ જોઈએ છે અને એના માટે કેટલી કિંમત ચૂકવવા તૈયાર છો એ નક્કી કરવાનું હોય છે ‘ વાર્તાનું નામ યાદ નથી નહીતો એ વાર્તા જ અહીં મૂકત. સફળતા મેળવવા સ્ત્રીઓએ પોતાની યોગ્યતા પર મદાર રાખવાને બદલે મરજીથી અનેક કોમ્પરોમાઇઝ કરી લીધા અને આગળ વધી ગઈ અને આજેસફળતા ને સ્પર્શી લીધા પછી #metoo ની ધારામાં હાથ ધોવા બેઠી છે એમની માનસિકતા કેટલી યોગ્ય ?
સૂકા ભેગું લીલું ય બળે એ ખબર પણ લીલાનું પ્રમાણ સૂકા કરતા વધી ના જાય એ પણ સ્ત્રીઓએ ધ્યાન રાખીને કોઈ પણ metoo ને સ્પીર્ટ કરતા પહેલા વિચારવાની ખાસ જરૂર છે.આજકાલ ‘હેરેસમેન્ટ’ની વ્યાખ્યામા ઘણા નિર્દોષ પુરુષો અટવાઈને ગડથોલા ખાય છે કદાચ કાતદાનો..ઓછી સમજનો, ઘેટાંવૃત્તિઓનો આવો અતિરેક જ પુરુષોને સ્ત્રી બાબતે ઇનસિક્યોર ફિલ કરાવે છે ને આવી ચળવળ વખતે અકળાઈ ઉઠે છે – આ ના ચાલે. અમુક પુરૂષના કારણે આખો પુરુષવર્ગ ખરાબ એવી વ્યાખ્યા કરીને દરેકને શંકાની શૂળ ના ભોંકાય.આમ તો સમાજમાંથી વિશ્વાસની વ્યાખ્યા જ નામશેષ થઈ જશે. દરેક વાતમાં વિવેકની જરૂર હોય છે મિત્રો.
બાકી આવા વર્ષો પહેલાના કોંપ્રોમાઇઝને રાજીખુશીથી કરાયેલ એક સોદાથી વધુ કશું જ ના કહેવાય એવુ મારું દ્રઢપણે માનવું છે.
-સ્નેહા પટેલ.
#metoo

Video calling


પ્રિય મમ્મી,

તારે સંતાનમાં ત્રણ દીકરીઓ અને બધી તારી લાડકવાયી. તું એમના માટે કઈ પણ કરી છૂટે, તારામાં સંતાનો માટે લડવાની ગજબની તાકાત હતી. મને એના માટે તારી પર કાયમ ગૌરવ રહ્યું છે. ત્રણ દીકરીઓને પરણાવી સાસરે વળાવીને તું સાવ જ એકલી પડી ગઈ જાણે…આજથી સાત વર્ષ પહેલાં આમારો સાથ છોડીને તું જતી રહી તે વખતે ‘વોટ્સએપ’ ને ‘ વિડિઓ કોલિંગ’ જેવી સુવિધા નહોતી.મન થાય ત્યારે આપણાં સંતાનોને ફરી આપણી હથેળીમાં મોબાઈલના સ્ક્રીન થકી સમાવી લેવાના, એના સ્ક્રીન પાર વ્હાલથી હાથ ફેરવી મીઠી પપ્પી પણ લઈ લેવાય, બહારગામ જસ્ય તો વિડિઓ કોલિંગ દ્વારા પ્રવાસમાં ય સતત એમની સાથે રહયાનો સુખદ અનુભવ થાય.પણ આ બધું તારા…નહી નહીં…આપણાં નસીબમાં નહોતું..ખૂબ જ અફસોસ થાય છે.
આજે તું જ્યાં હોય ત્યાં મારા દિલના મોબાઈલથી તને વિડિઓ કોલિંગ કરું છું.તારા ખબર અંતર જાણવા છે, તારો ચહેરો જોવો છે, ચુંબનોથી નવડાવી દેવો છે..બહુ વાતો કરવી છે… ફોન ઉપાડ ને…પ્લીઝ. !

-સ્નેહા પટેલ.

Masik dhrma


આનો મારી મચડીને ‘માસિકમાં આવેલી સ્ત્રી અસ્વચ્છ કહેવાય ‘ એવો અર્થ કરવાની સહેજ પણ જરૂર નથી. એવા વિચારોને લઈને મારી વોલ પર ચર્ચા કરવા આવવું જ નહીં અને આવો તો એના પરિણામોની જવાબદારી સંપૂર્ણપણે તમારી 😀

આજકાલ જે સ્ત્રીઓ સ્વતંત્રતાની દીવાની થઈ છે એમણે પહેલા આ વાત સમજવાની ખાસ જરૂર છે. પોતાના નિર્ણયની જવાબદારી પોતાની જ હોવી જોઈએ પછી રડવા કે ફરિયાદો કરવા ના બેસાય..

સાચું સ્ત્રીસશક્તિકરણ એટલે :-

#માસિક ધર્મ, #metoo જેવા સંવેદનશીલ મુદ્દાઓમાં પોતે શુ કરવું શું નહીં – એ દરેક સ્ત્રીનો પોતીકો નિર્ણય હોવો જોઈએ.બીજાની મદદની રાહ જોઇને ના બેસી રહેવાય, self defence આવડવો જ જોઈએ. એને નિર્ણયો લેવાની સ્વતંત્રતા હોવી જ જોઈએ. જોકે સ્ત્રીઓ જાતે જે નિર્ણય લે એની સમજી વિચારીને પૂરતી જવાબદારી લેતા ખાસ શીખવું જોઈએ.
‘સ્વતંત્રતા ક્યારેય જવાબદારી વિના નથી મળતી.’

‘માસિકધર્મ’ શબ્દ જ ખોટો છે. આપણા મગજમાં ‘ધર્મ’ વિચાર આવતા જ એના નિયમો પાળવાનો વિચાર ઉતપન્ન થાય. ખરેખર તો માસિક એ કોઈ ધર્મ નથી કે સ્ત્રીઓએ પાળવાનો હોય. એ તો માત્ર શારીરિક અવસ્થા છે . જેમ પુરુષોમાં વીર્ય સ્ખલન થાય એમ સ્ત્રીઓમાં માસિક આવે છે એટલી સરળ ને સહજ વાતને ધર્મના નામે ચગાવીને કહેવાતા પુરુષપ્રધાન સમાજે (નેઅમુક અંશે અણઘડ ને જડબુદ્ધિ સ્ત્રીઓએ પણ ) અત્યાર સુધી બહુ મનમાની કરી હવે બસ…આજની નારી વધુ સંવેદનશીલ ને વધુ સમજુ થઈ રહી છે. એને જે વાત સમજાય છે એનો આદર કરીને સ્વીકારે છે ને ના સમજાતી દરેક વાત પર પ્રશ્ન, વિરોધ કરતી ને લડતી પણ થઈ છે. એ આવા પાયાવિહોણા શબ્દનો વિરોધ કરશે જ. માસિકધર્મના બદલે માત્ર ‘માસિક’ બોલવાની – લખવાની ટેવ પાડશે ને પડાવશે જ.

– મિત્ર વિનુભાઈની કૉમેન્ટમાંથી ઉદ્દભવેલ વિચાર.
સહજ શબ્દપ્રયોગ ગણાઇ જાય એ હદ સુધી આના મૂળિયા છે…એટલે જ પેલી ગેઝેટેડ ઓફીસર સ્ત્રીઓ પણ મંદિર નથી જતી. આખી સાયકોલોજીકલ ઇફેક્ટ છે. હું પણ ક્યારેય ધર્મ નથી બોલતી…પણ કાલે સ્ટેટ્સ લખવામાં સહજ (!!) રીતે જ મેં આ શબ્દપ્રયોગ કર્યો…કાજલબેને એમના લેક્ચરમાં પણ સહજ (!!)રીતે બોલવામાં એ જ શબ્દ ઉપયોગ કર્યો…ને એ પછી વિનુભાઈએ કોમેન્ટ કરી ત્યારે મને ખ્યાલ આવ્યો આ શબ્દના ઊંડા મૂળિયાનો…મારા ધ્યાન બહાર જ મેં પણ એ શબ્દ જૂના જમાનાથી બોલાતો ને લખાતો આવ્યો છે એ જ સ્વીકારેલો
..એ જોઈને મને આ સ્ટેટ્સ લખવાનો વિચાર આવ્યો.બાકી બધા સહજને વંદન બીજું શું ! લખાવાનો પણ બંધ થવો જોઈએ આ શબ્દ..મેં ઉપર લિંક આપી એમાં હાજી વારંવાર આ શબ્દ વપરાયો જ છે…જાતે ગૂગલ કરીને જોજો ને વિચારજો.

ગેઝેટેડ ઓફિસર એમની મરજીથી મંદિર નહીં જાય તો ચાલશે પણ કોઈ અભણ (ભણેલી પણ) સ્ત્રીના માથે એની મરજી વિરુદ્ધ આ વાતને લઈને ખોટા ખોટા બંધનો લદાય એ જરાય ના ચલાવી લેવાય. કોઈ પણ સ્ત્રીની સ્વતંત્રતા ના છીનવાવી જોઈએ આ શબ્દની આડમાં …આ સો વાતની એક વાત.

હાર જીતની વાત નથી…લોકોની ( સ્ત્રી ને પુરુષ ) બે ય ની આ બાબતે માનસિકતા બદલાય એ જ હેતુ છે ભાઈ. કાલે કહ્યું એમ..સ્વચ્છતા માટે વધુ ધ્યાન અપાવું જોઈએ..એ દિવસો દરમ્યાન થતા રોગો..ચેપથી કેમ બચવું…જાતની કેર કરતા જાતે શીખવું…વપરાયેલ પેડનો યોગ્ય નિકાલ કેવી રીતે કરવો.. એનું જ્ઞાન અપાવવુ જોઈએ એ વધુ મહત્વનું પગલુ.


-સ્નેહા પટેલ

27 ઓક્ટોબર,2018.

‘માસિક’ વિષયની પોસ્ટ્સમાં પુરુષો તરફથી વધુ ને હકારાત્મક રિસ્પોન્સ મળે છે..આજનો પુરુષ પણ પૂરતો સપોર્ટિંવ ને અપડેટ થઈ રહ્યો છે એ ખૂબ જ ખુશીની વાત છે !

સ્ત્રીને સમજવા, એના લેવલ સુધી પહોંચનારા એ સઘળાં પુરુષોને દિલથી અભિનંદન છે દોસ્તો !

સ્ત્રીઓને પણ એક અરજ કે એ પણ થોડો સમય કાઢીને આ પાસું જોઈને એની કદર કરે, સમજે અને પોતાને મળતી સ્વતંત્રતાનો દુરુપયોગ ના કરે.

એક તંદુરસ્ત સમાજના પાયા નંખાઈ રહયાનો ખૂબ આંનદ અનુભવાય છે. ભાવિમાં આપણા સંતાનોને
હેલ્ધી વાતાવરણ મળશે.
-સ્નેહા પટેલ.

Pratham jaat ne e – poem


પ્રથમ જાતને એ પજવવાનું હોય,
પછી ભીતરે ક્યાંક ઠરવાનું હોય !

પ્રથમ બારણાંએ ઊઘડવાનું હોય,
પછી બહાર એણે નીકળવાનું હોય !

ઉપર એક પગથિયું જ ચડવાનું હોય,
પછી બે પગથિયાં ઉતરવાનું હોય !

સ્વયંને સમર્પિત કરવાનું હોય,
ન બનવાનું ક્યારેક બનવાનું હોય !

લખીને ભૂંસી પાછું લખવાનું હોય,
પ્રથમ નિજ આંખે ઊકલવાનું હોય !

ઘૂંટણ સુધી આવી જતા બેઉ પગ,
આ ઠંડીમાં એવું થથરવાનું હોય !

કશું આપણી બે ય વચ્ચે નથી,
અને હોય છે તે સમજવાનું હોય !

છૂટીને ય છૂટી શકાતું નથી,
ન મળવાનું જાણે કે મળવાનું હોય !

તમોને જે દુ:ખ્યા કરે છે ભીતર,
એ મારામાં આવી વિકસવાનું હોય !

-સ્નેહા પટેલ
‘અક્ષિતારક’ પુસ્તક – પેજ :9

#metoo


#metoo નો જુવાળ એવો ચાલ્યો છે કે અનેકોની એવી પોસ્ટ જોઈને બોલાઈ જાય #youtoo !!
એક રીતે સારું છે કે સમાજ અને ખુદ સ્ત્રીઓ સ્વીકારતી – સમજતી થઇ કે ખરાબ કામ કરનારા એ શરમાવું જોઈએ એનો ભોગ બનનારે નહીં. બીજી બાજુ આટલી સારી ઝૂંબેશ માં અમુક બાલિશ પોસ્ટ ને આરોપ વાંચીને હસવું કે દુઃખી થવું એમાં કન્ફ્યુઝ થઈ જવાય છે. પોતાની વધતી જતી સ્વતંત્રતા પચાવવાનું કદાચ સ્ત્રીઓ હજી શીખી રહી છે. હજી એને બેલેન્સ્ડ થતા પણ અમુક સમય વીતશે.

જોકે હરાયા ઢોરની જેમ જ્યાં ત્યાં મોઢું મારતા ફરતા હોય એવા પુરુષ સ્ત્રીઓ સાથે મિસબીહેવ કરતાં ડરતાં થઈ ગયા છે એ વાત ચોક્કસ. બ્રેવો ગર્લ્સ.

metoo ચળવળ કે સ્ત્રીઓની સ્વતંત્રતાનો મુદ્દો હોય તો મોટાભાગના પુરુષો ભડકી કેમ ઉઠે છે એ નથી સમજાતું ! ભાઈ, આ સમાજના એક વર્ગની વાત છે જે પાયહીન નથી જ એ બધા જાણીએ જ છીએ. પણ એનો અર્થ એમ નહિ કે દરેક #metoo ની પોસ્ટ સમાજના દરેક પુરુષને પોતાના નિશાના પર રાખે છે. સાચા અર્થમાં દબાયેલી…કચડાયેલી અને હવે બોલવાની તાકાત ભેગી કરી શકી છે ને આ ચળવળ દ્વારા પોતાની અકળામણ બહાર કાઢે છે એ દરેક સ્ત્રીને આપણો સપોર્ટ હોવો જ જોઈએ પછી એમ સ્ત્રી કે પુરુષ જાતિ જોવા ન બેસાય.

મારો સપોર્ટ તો છે..આપણા દેશને બીજી કોઈ જ નાની કે મોટી..સગીર કે પુખ્ત નિર્ભયા ના જોવી પડે એવી જ દિલની કામના ! તમારા પ્રશ્નો કે અવઢવ તમને મુબારક !

-સ્નેહા પટેલ.

અદ્દલ મારા જેવી જ છે R


ન્યુઝીલેન્ડ, ઓસ્ટ્રેલિયા થી પ્રકાશિત છાપું ‘ આપણું ગુજરાત’માં મારી રેગ્યુલર કોલમ ‘અક્ષિતારક’નો ઓક્ટોબર માસનો લેખ.

અદ્દલ મારા જેવી જ છેઃ

આરોહી આજે ખૂબ ખુશખુશાલ હતી. એની દીકરી અન્વેષા આજે સ્કુલમાં વાર્ષિક ફંકશનમાં યોજાયેલ દોડની સ્પર્ધામાં ૮૬ સ્પર્ધકોની વચ્ચે પ્રથમ સ્થાન મેળવી શકેલી. એ બદલ એને સ્કુલ તરફથી સુવર્ણચંદ્રક પ્રાપ્ત થયો હતો. અન્વેષાના સફેદ ઝગ ફ્રોક ઉપર એના ગળામાં લાલ સાટીનની રીબીનમાં પીળો ચંદ્રક વીંટીમાં જડેલા હીરા જેવો ચમકી રહયો હતો. બે ગાલ પર હાથ મૂકીને આંખો અહોભાવમાં પહોળી કરીને આરોહી એકીટશે એની લાડકવાયીને જોઇ રહી હતી. આમ જ ભાવાવેશમાં એની આંખમાંથી ખુશીના આંસુ વહેવા લાગ્યા હતા એની પણ એને ખબર નહતી રહી.
અન્વેષા અચાનક હસી પડી અને એની મમ્મીના આંસુ પોતાની તર્જની પર લઈને રાજકુમારની જેમ ફિલ્મી અદામાં બોલી,
‘ આ બહુ જ મૂલ્યવાન મોતી છે માતા, એને જમીન પર ના પાડો.’
અને આરોહી ભફ્ફાક.. દેતાં’કને હસી પડી. પ્રેમથી અન્વેષાનો કાન ખેંચીને બોલી,
‘ચાલ હવે ચિબાવલી, ચૂપ થઈ જા તો. એ તો તું જ્યારે મા બનીશ અને તારું સંતાન આવી સિધ્ધી પ્રાપ્ત કરશે ત્યારે તને આ લાગણી સમજાશે.’
અને અન્વેષાનું કપાળ પ્રેમથી ચૂમતાં બોલી,
‘સાવ મારી પર જ ગઈ છે, હું પણ સ્કુલમાં કાયમ આમ જ પ્રથમ નંબર લાવતી હતી.’
અને વળતી પળે જ માતાના પ્રેમ ઝરણમાં નહાતી અન્વેષાના મોઢામાં કાંકરો આવી ગયો હોય એવી લાગણી ઉભરાઈ. જો કે એણે પોતાની લાગણી બહુ જ સફળતાથી છુપાવી લીધી એથી આરોહીને એના વિશે કશું જાણ ના થઈ.
થોડા સમય પછી,
અન્વેષા એના મિત્રો સાથે કાશ્મીર બાજુમ ટ્રેકીંગ પર નીકળી પડી હતી. નેટ પર જોઇ જોઇને બધી જ જગ્યાનું પૂરેપૂરું એનાલીસીસ કરીને જોઇતા પૈસા, સામાન અને બધી જ સાવધાનીનો પૂરેપૂરો અભ્યાસ કરી લીધો. માત્ર એક ખભા પર પાછળ લટકાવવાની બેગ લઈને એ સાહસયાત્રા પર નીકળી પડી. લગભગ આઠ દિવસનો પ્રોગ્રામ હતો અને એનું પૂરું સંચાલન અન્વેષાના હાથમાં. મુસાફરીમાં અનેક જગ્યાએ એની અનેક વખત કસોટી થઈ અને આપસૂઝથી અન્વેષા એમાંથી આસાનીથી બહાર પણ નીકળી ગઈ.
સાહસયાત્રા પરથી પાછી આવ્યા પછી થાક ઉતારીને બીજા દિવસે અન્વેષા પૂરાં ઉત્સાહથી પોતાની કહાની મમ્મી પપ્પાને સંભળાવી રહી હતી. કેવી કેવી મુશ્કેલીઓ આવી એનો એ લોકોએ કેવી રીતે સામનો કર્યો, ક્યાં ક્યાં કેવી અગવડ પડી – કેટલી ય જરુરિયાતની વસ્તુઓ વગર પણ ચલાવ્યું અને એ બધી જગ્યાને કેવી રીતે પોતાના એસ. એલ. આરમાં યાદગીરીરુપે કંડાર્યુ એ બધાની માહિતી આપતી હતી અને અચાનક એના પપ્પા અશ્વીન બોલી ઉઠ્યો,
‘આઈ એમ પ્રાઉડ ઓફ યુ માય ડોટર. અમે પણ આવી યાત્રાઓ બહુ જ કરતાં હતાં. અસ્સલ મારી પર જ ગઈ છે મારી ઢીંગલી.’
અને અન્વેષાના મોઢામાં ફરીથી ક્વીનાઈનની ટીક્ડી ઘોળાઈ ગઈ. આજે એની સહનશક્તિ એનો સાથ છોડતી જણાઈ અને એના મોઢામાંથી શબ્દો ફૂટી નીકળ્યાં,
‘મમ્મી – પપ્પા, નાનપણથી મારી દરેક સફળતા, હોંશિયારીમાં તમે લોકો તમારી જ સફળતા અને સ્માર્ટનેસ કેમ શોધો છો?’
‘મતલબ ?’ આરોહી અને અશ્વીન અચાનક જ આવા વિચિત્ર અને અણધાર્યા પ્રશ્નથી ચોંકી ગયા.
‘મતલબ એ જ કે મારી કોઇ પણ સિધ્ધી હોય ભલે દોડવાની હોય કે આવી રીતે ટ્રેકીંગની હોય કે પછી કપડાંની પસંદગી હોય કે મેથ્સમાં સૌથી વધુ માર્કસ મેળવવાની – દરેક વાતનો અંત તો ‘અસ્સલ મારી પર ગઈ છે’થી જ હોય છે. માન્યું કે સંતાનોમાં એમના માતા પિતાના અનેક ગુણ હોય જન્મજાત જ હોય પણ એની પાછળ તમે મારી હોંશિયારીની કોઇ કદર ના કરો કાં તો નજરઅંદાજ કરીને બધો જશ પોતાના માથે જ લઈ લો છો એ વાતની તમને ખબર જ નથી હોતી. મારે તમારા મોઢે સાંભળવું હોય છે કે,
‘અન્વેષા બેટા, તું બહુ જ સાહસી છો, હોંશિયાર છું, તાકાતવાન છું. તારી સાથે આટલા બધા મજબૂત હરીફો હોય છે એનાથી ગભરાયા વિના હિંમત રાખીને તું એમનાથી આગળ નીકળી જાય છે એ ખરેખર કાબિલે તારીફ કામ છે, આટલી નાની ઉંમરમાં તેં તારામાં આટલા બધા ગુણ વિક્સાવ્યા છે એ ખરેખર પ્રશંસનીય છે. એના બદલે કાયમ મને તમારા તરફથી ‘તું તો અસ્સલ મારા પર જ ગઈ છું’ જેવી એકની એક રેકોર્ડ જ સાંભળવા મળે છે.માન્યું કે તમારા જીન્સ મને મળ્યાં છે પણે બધાંને સમજીને મેં મારી રીતે મારામાં એ બધાને ડેવલોપ કરવામાં બહુ મહેનત કરી છે.તમારા જેવી ભલે ને વીસ વીસ ટકા માનો અને મને મારી પોતાની જેવી બાકીના સાઈઠ ટકા તો માનો. કાયમ સરખામણી કરવાનો આ સ્વભાવ ત્યજી દો પ્લીઝ.’
‘હા દીકરા , તારી વાત સાચી જ છે. નાનપણથી અમે અમારા સંતાનોમાં અમારા અંશ અને ગુણ જ શોધતા ફરીએ છીએ અને બીજાંઓ અમારી કમજોરી અમારા સંતાનોમાં શોધીને એક વિચિત્ર આનંદ મેળવે છે. પણ આજે તેં જે વાત કહી એ વાત તો અમારા હરખઘેલાં વાલીઓને ખ્યાલ જ માં નથી આવતી કે,’અમારું સંતાન ધીમે ધીમે મોટું થઈ રહ્યું છે, એના આજુબાજુના વાતાવરણમાંથી જાતે બધું શીખતું થયું છે, એની પોતાની પણ એક આઈન્ડેટીટી છે. અમને માફ કરજે દીકરાં. આજે તેં અમારી આંખો ખોલી દીધી.વી આર રીઅલી પ્રાઉડ ઓફ યુ. અમારું સંતાન આટલું વિચારશીલ છે એનો અમને ખૂબ જ આનંદ છે.’
અને અશ્વીને અન્વેષાના કપાળ પર ચુંબન અંકીત કરી દીધું.
અન્વેષાની આંખમાંથી એની જાણ બહાર આંસુ વહી રહ્યાં હતાં.
-સ્નેહા પટેલ

Whatsapp messges


👆છેક સુધી વાંચવી. ઉપરનું લખાણ મારું નથી😀
 
🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
🤨🤨🤨🤨🤨🤨🤨🤨
એક સાયકલમાં
ત્રણ સવારી જતા,
એક ધક્કો મારે
ને બે બેસતા,
આજે બધા પાસે
બે બે કાર છે,
પણ
સાથે બેસનાર એ દોસ્ત
કોને ખબર ક્યાં છે,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
એકનાં ધરેથી બીજાના ઘરે
બોલાવા જતા,
સાથે મળીને રખડતા
ભટકતા નિશાળે જતા,
આજે
ફેસબુક વોટ્સએપ પર
મિત્રો હજાર છે,
પણ
કોને કોના ધરનાં
સરનામા યાદ છે,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
🤥🤥🤥🤥🤥🤥🤥🤥
રમતા લડતા ઝધડતા
ને સાથે ધરે જતા,
કોનો નાસ્તો કોણ કરે
ઈ ક્યાં ધ્યાન છે,
 
આજે ફાઈવસ્ટારમાં
જમવાનાં પ્રોગ્રામમાં પણ,
બહાના કાઢી ક્યે છે કે
મને તારીખ ક્યાં યાદ છે,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
😦😦😦😦😦😦😦😦
રોજ સાથે રમતા વાતો કરતા,
સમય પ્રત્યે સૌ અજાણ હતા,
આજે રસ્તામાં
હાથ ઉંચો કરીને કહે છે કે,
સમય કાઢીને મળીએ
તારૂ એક કામ છે,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
🤫🤫🤫🤫🤫🤫🤫🤫
ત્રણ દિવસ
પતંગને કાના બાંધતા,
દિવાળી જનમાષ્ટમીની
રાહ જોતા,
આજે રજાઓમાં
ફોરેન ફરવા નિકળી જવું છે,
મિત્રો સાથે
તહેવારો માણવાનો
ક્યાં ટાઈમ છે,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
😇😇😇😇😇😇😇😇
આઠઆનાની પેપ્સીકોલામાં
અડધો ભાગ કરતા,
પાવલીનાં કરમદામાં
પાંચ જણા દાંત ખાટા કરતા,
આજે સુપ સલાડ ને છપ્પનભોગ છે,
પણ
ભાગ પડાવનાર
ભાઈબંધની ખોટ છે,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
ભેરૂનાં જન્મદિવસનાં
જલસા કરતા,
મોટાનાં લગન પંદર દી માણતા,
આજે મિત્રનાં મરણનાં
સમાચારે પણ,
વોટ્સએપમાં
આર.આઈ.પી.
લખીને પતાવીએ છીએ,
 
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃
આપણે ક્યાં પહોંચી ગયા, ધ્યાન છે?
🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔
.
.
.
ખબર નહીં આના લેખક કોણ…પણ આખો દિવસ આવા મેસેજીસ જોઈને હવે મને નારીવાદી લખાણ જેટલો કંટાળો આવે છે.
 
એ વખતે જે હતું એ અત્યારે નથી અને અત્યારે જે છે એ એ વખતે નહોતું..દરેક સમય સમય પ્રમાણે ચાલવું પડે..અમુક લોકો આવુ લખવામાંથી જ ઊંચા નથી આવતા..બે આખો દિવસ રડ રડ કર્યા કરે છે. નથી પોતે આગળ વધતા નથી બીજાને વધવા દેતા..ભૂતકાળ ને વર્તમાન બનાવવાના ચકકરોમાં વર્તમાનની પત્તર ફાડીને આવનારો ભૂતકાળ બગાડે છે…😡🙈
અત્યારે પણ લોકો એટલા જ લાગણીશીલ છે જ. કમ સે કમ મને તો મળે જ છે.
સ્નેહા પટેલ.

મિચ્છામિ દુક્કડમ


મિત્રો, તમે કદાચ નહીં જાણતા હોવ પણ હું જન્મે જૈન છું એટલે આજના દિવસનું મહત્વ સૌથી વધુ મારે !

આજે મહાપર્વ સંવત્સરી છે, જેમાં આખા વર્ષના પાપ ધોઈ કાઢવાની આપણી એષણા હોય પણ હકીકતે શુ થાય એ બધા જ જાણીએ ને સમજીએ છીએ. જેની સાથે મનદુઃખ થયું હોય એ સામેથી આપણને ‘મિચ્છામિ દુક્કડમ’ કહીને પહેલ કરે એવી જીદ મનમાં સળવળતી હોય છે. સામે પક્ષે પણ એવી જ ઇચ્છાઓના તોરણ લટકતા હોય છે. પરિણામ… આજનો દિવસ પણ સામાન્ય દિવસોની જેમ ઈગો સાચવવામાં વહયો જાય છે.આપણે બધી જ ધાર્મિક વિધીઓ પૂરા મનથી કરીએ છીએ, સાજ શણગાર સજીએ છીએ, ને પૂરા પ્રભુમય થઈ જઈએ છીએ, હજારો લોકો પાસે સહૃદય થઈને માફી માગીએ છીએ, મેસેજ ને ફોન સુધ્ધાં કરીએ છીએ પણ પેલું એક ના કહી શકાયેલું સૌથી જરૂરી ‘ મિચ્છામિ દુક્કડમ’ મનનો કોઈ ખૂણો દુખાડતું રહે છે. જ્યાં બોલવાનું સૌથી વધુ જરૂરી છે ત્યાં જ સાવ ચુપ્પી ધારણ કરાઈ ગઈ છે. તો મિત્રો.. હજારો ફોર્મલિટીના પોકળ – કહેવા ખાતર કહેવાતા મિચ્છામિ દુક્કડમ ની જગ્યાએ પેલું એક ના કહી શકાયેલું મિચ્છામી દુક્કડમ બોલવું વધુ જરૂરી અને સૌથી પહેલું કરવા જેવું કામ છે.પરમાત્મા તમને એ કાર્ય કરવાની શક્તિ આપે જેથી તમે મન, વચન અને કાયાથી હલવાફૂલ થઇ શકો.
મારા આપ સૌને ‘ મિચ્છામિ દુક્કડમ.’
સ્નેહા પટેલ.

Manavman


માનવીનું મન અથાગ ઊંડાણવાળું. ભલભલા મનોચિકિસ્તકો એની ગહેરાઈ માપવા પુસ્તકીયા જ્ઞાનનો ઓક્સિજન લઈને ‘ડાઈવ’ માર્યા જ કરે છે. માણસની નાજુક રગોમાં આવતા ઉછાળા – અવરોહ – શીતલતા -ઉષ્ણતા એ બધાની સચોટ જાણકારી પામવામાં કોઈ જ પૂર્ણ સ્વરૂપે સફળ નથી થઈ શકતું. આમ ને આમ માનવમાનના રહસ્યોની ડાયરી અકબંધ રહે છે.એક કોકડું ખૂલે ને બીજા દસ કોકડાં એ જગ્યા લેવા તૈયાર જ ઉભા હોય છે.

દરેક માનવી જન્મે સમ્પૂર્ણ માસૂમ હોય છે તો પછી વખત જતા બધા અલગ અલગ સ્વભાવના થઈને કેમ મળે છે ? તો એનો જવાબ છે એની આજુબાજુનું વાતાવરણ – એનો અનુભવ – એના સંસ્કાર – એની વાતને સમજવાની દ્રષ્ટિ ને એમાંથી અર્થ કાઢવાની વૃત્તિ – શક્તિ !

અમુક વખત એવું થાય છે કે ઘણાં માણસો ખૂબ જ પ્રેમાળ હોય છે પણ એક દાયકા પછી જો એમને મળવાનું થાય તો આપણે અચંબિત રહી જઈએ એટલી હદે બદલાઈ ચુક્યા હોય છે. કોઈ બહિર્મુખી વ્યક્તિત્વ એમના સારા માઠા અનુભવોને કારણે સાવ જ બંધ થઈ ગયેલું મળે. ખીલેલું પુષ્પ જાણે ફરી કળી બની ગયું હોય એવું ! પણ આ ‘કળીપણું’ મોટાભાગે આવકારદાયક નથી જ હોતું. આ ‘કળી’ સમય જતાં વધુ ને વધુ અંદરની બાજુ ભીડાતી જાય છે, જગ્યા નથી મળતી તો ય જોર કરીને એ ભીડાવાનું ચાલુ રાખે છે જે અમુક હદ પછી ભીંસાવામાં પરિવર્તીત થઈ જાય છે એની એ વ્યક્તિને જાણ સુદ્ધાં નથી થતી. ખુલવાનો સ્વભાવ બંધ થતો જાય છે ને બંધ થવાનો સ્વભાવ ખૂલતો જાય છે. નેચરલ પ્રોસેસથી થતો ઉછેર હવે અનુભવોના જહેરી રસાયણોના હાથમાં પહોંચી જાય છે.

ઝેર તો આખરે ઝેરના ગુણધર્મો જ ધરાવાનું અને જીવ લઈને જ જંપવાનું !

એ ધીમા – અદ્રશ્ય સ્વરૂપે માનવીની નસોમાંથી હળવે હળવે આખા શરીરમાં પ્રવેશતું જાય છે. ધીમી ગતિના કારણે માનવી ખુદ પોતાના કાતીલપણાથી અણજાણ હોય છે. એ સઘળી પ્રક્રિયાને ‘સ્વ બચાવ’ તરીકે જ લે છે ને મનોમન મજબૂત થતો હોવાનું અનુભવી ખુશ થતો રહે છે. જોકે આ ખુશી પેલી માસુમિયાતની ખુશી જેવી લાંબી અસર ધરાવતી નથી જ હોતી પણ માનવી બધું જોઈને ય નજોયું કરવામાં કે ટૂંકા ગાળાનો ફાયદો વિચારવામાં જ હોંશિયાર હોય છે. એની માસુમિયતનો ‘ગુલાબી’ રંગ જોઈ ચૂકનારા હિતેચ્છુઓ એને કદાચ પણ હિંમત કરીને એ સમય – સ્વભાવ ની પળો વાગોળવાની હિંમત કરે તો ઝેરના ‘લીલા’ રંગમાં રંગાઈ ચૂકેલ એ માનવી જાણે મોઢામાં ભૂલથી ‘કવિનાઇન’ ચવાઈ ગઈ હોય એમ મોઢું બગાડીને એ સંસ્મરણો થૂંકી કાઢે છે.

જોકે કુદરતી સ્વભાવ સાવ તો ના જ મરી જાય સિવાય કે જાણીજોઈને એને મારવાના પ્રયાસો ના કરાય. પ્રસંગોપાત ‘લીલા’ રંગ પર ‘ગુલાબી’ રંગના સ્વભાવની હલકી ઝાય જોવા તો મળી જ જાય.

દુનિયા આ ‘ ગુલાબી’ રંગથી રંગાયેલી રહે એવી અભ્યર્થના ! બાકી માનવમનને સમજવાનો દાવો કરતા દરેક ચિકિત્સકને દૂરથી જ મારા સલામ.

-સ્નેહા પટેલ.

20-8-201

#માનસશાસ્ત્ર #સાયકોલોજી

Prayer for kerala


#kerala #કેરળ #પૂર #અતિવરસાદ

પૂરમાં જાન ગુમાવેલ કેરળવાસીઓને શ્રદ્ધાંજલી:

લોકોએ સાચા દિલથી અનેકો વિનંતી – યજ્ઞો કર્યા પછી ભગવાને વરસાવ્યો તો ય વરસાદ ના માથે અપજશ જ ! કહેવાય છે ને કે, , વહુ ને વરસાદ બે ય ને ક્યારેય જશ ના જ હોય’.
ઠીક મારા ભાઈ..આ જશ – અપજશ બધું મનમાં માની લીધેલ અવસ્થાઓ. હકીકત એ જ કે ગમે એટલા અણગમા હોય પણ છોકરો મોટો થાય એટલે એને ‘પૈણ’ ઉપડે અને મા બાપ પણ ‘મૂડી કરતાં વ્યાજ વધુ વ્હાલું’ ની આશાએ વહુનો અણગમો ગયો તેલ પીવા પણ છોકરાને પરણાવી, વહુ લાવીને એક સપનું સેવવા લાગે છે,
‘ બસ, આમના છોકરાંઓને રમાડવા છે ને શક્ય હોય તો એને ય પરણાવવા સુધી ય જીવતા રહેવું છે.’

એવું જ વરસાદનું…નહીં આવે તો ખેતી કેવી રીતે થશે? પીવાનું પાણી ક્યાંથી લાવીશું ? વરસાદનો ગંદવાડ ના ગમતો હોય તો પણ એના થકી મળતાં અનાજ -જળ જેવી મૂળભૂત જીવન જરૂરીયાત માટે ય એને આવકારવો પડે જ…રિસામણે ગયો હોય તો મનામણા ય કરવા પડે – એમાં કાઈ નાના બાપના ના થઇ જવાય..લાંબા ગાળાનો ફાયદો તો જોવો જ પડે ને ! સોબસોની જાન હાનિ કે થોડા રૂપિયા મિલકતની હાનિ પહોંચે તો પણ લાખ વાતની એક વાત , ‘ જળ એ જ જીવન’
(આ વાક્યમાં જળ બોલો કે વહુ.. બધું એકનું એક જ મારા ભાઈ હવે..સમજોને !)

કાયમ આવકારો બાપા બેઉને !

-સ્નેહા પટેલ
18-8-2018.

પૂરમાં જાન ગુમાવેલ કેરાળાવાસીઓને શ્રદ્ધાંજલી:

લોકોએ સાચા દિલથી અનેકો વિનંતી – યજ્ઞો કર્યા પછી વરસાવ્યો તો ય વરસાદ ના માથે અપજશ જ ! કહેવાય છે ને કે, , વહુ ને વરસાદ બે ય ને ક્યારેય જશ ના જ હોય’.
ઠીક મારા ભાઈ..આ જશ – અપજશ બધું મનમાં માની લીધેલ અવસ્થાઓ. હકીકત એ જ કે વમે એટલા અણગમા હોય પણ છોકરો મોટો થાય એટલે એને ‘પૈણ’ ઉપડે અને મા બાપ પણ ‘મૂડી કરતાં વ્યાજ વધુ વ્હાલું’ ની આશાએ વહુનો અણગમો ગયો તેલ પીવા પણ છોકરાને પરણાવી, વહુ એના છોકરાં ઓને રમાડવા છે ને શક્ય હોય તો એને ય પરણાવવા સુધી ય જીવતા રહેવું છે.
એવું જ વરસાદનું…નહીં આવે તો ખેતી કેવી રીતે થશે? પીવાનું પાણી ક્યાંથી લાવીશું ? વરસાદનો ગંદવાડ ના ગમતો હોય તો પણ એના થકી મળતાં અનાજ -જળ જેવી મૂળભૂત જીવન જરૂરીયાત માટે ય એને આવકારવો પડે જ…રિસામણે વાયો હોય તો મનામણા ય કરવા પડે – એમાં કાઈ નાના બાપના ના થઇ જવાય..લાંબા ગાળાનો ફાયદો તો જોવો જ પડે ને ! સોબસોની જાન હાનિ કે થોડા રૂપિયા મિલકતની હાનિ પહોંચે તો પણ લાખ વાતની એક વાત , ‘ જળ એ જ જીવન’
(આ વાક્યમાં જળ બોલો કે વહુ.. બધું એકનું એક જ મારા ભાઈ હવે…સમજોને !)

કાયમ આવકારો બાપા બેઉને !

-સ્નેહા પટેલ
18-8-201

Mari bhitar gazal – tarannum


મારી ગઝલ મારા અવાજમાં.. 🙂

તમે મારી ભીતર પધારી જુઓ,
વિચારું છું હું એ વિચારી જુઓ.

ઉકેલી જુઓ મારા મનની લિપિ,
એ વાંચી જુઓ અથવા ધારી જુઓ.

નથી આપણાં હાથની વાત એ,
કદી સ્વપ્નને તો મઠારી જુઓ !

પ્રવેશ્યા વગર કોઈના ક્ષેત્રમાં,
તમારી જ હદને વધારી જુઓ.

હશે એમાં મોતી, કવિતા હશે,
તમે આંસુ ભીતર ઉતારી જુઓ.

-સ્નેહા પટેલ.