તારી અને મારી વચ્ચે આ કેવો સંબંધ છે??

હું આ કિનારે અને તું છેક સામ્મ્મ્મે….ના છેડે..!!!બે કિનારાનો સંબંધ છે આપણી વચ્ચે.!! કિનારા શેના છે એ તને ખબર છે? તને ના મળી શકું ત્યારે મન એક તલસાટ અનુભવે છે.કેટલીયે ખાલી ક્ષણો સમયના વચગાળામાં પસાર થઈ જાય છે.એ તલસાટના ગરમાવાથી ઘેરાતી ઉષ્ણતા આંખના રસ્તે ટપકી પડે છે.એક અકથનીય વાચાનો ખોબલે ખોબલા ભરેલો તલસાટ એક વિરાટ નદીમાં ફેરવાઈ જાય છે.

હવે સમજાયું તને? એ નદીના બે કિનારા એટલે હું અને તું.

જ્યાં સુધી આ રુદન છે ત્યાં સુધીનો આ સંબંધ કે જ્યાં સુધી આ સંબંધ છે ત્યાં સુધી આ રુદન?ખબર નથી પડતી આની મને.કારણ,નદીનું વહેવું તો જરુરી છે આપણી વચ્ચે.નહીંતો આપણે બે કિનારાઓ સુકાઈ જઈશું એના વગર.ઓહ..મતલબ,સામે કાંઠે રહીને એક-બીજાને જોયા કરો આમજ..બસ દૂર સુદૂર …ક્ષિતિજ સુધી,અનંત સુધી …આ જ છે આપણા સંબંધની સચ્ચાઈ..!!

સ્નેહા-અક્ષિતારક.
૬-૭-૨૦૦૯
૨૩.૧૦ વાગ્યે.

કોઈ યાદ ગુલાબ થઈને
અંતરમાં મહેંકી ઊઠે.

બંધ આંખે ગાલ પર
ગુલમહોર ખીલી ઊઠે.

સાથે વિતાવેલ પળો
હોઠની હસીમાં છલકી ઊઠે,

બે હાથ ઊચકવાની
જરુર જ કયાં રહી વ્હાલમ,

તારે માટે તો આપમેળે જ
અંતરમાંથી દુવાઓ સરી ઊઠે..

સ્નેહા-અક્ષિતારક,
૨૩-સપ્ટેમ્બર,૨૦૦૯.

રેઈનકોટી સંબંધે
તું
લાગણી-વર્ષા
શીદ કરે…!!!!!

મિત્રો,ઘણી વાર એવું થાય છે કે ઈરછવા છતાંય આપણે અમુક સંબંધોથી દૂર નથી થઈ શકતા.આપણને ખબર હોય છે કે તમે ગમે તેટલા જાતને ઓવારીને વરસી પડો તો પણ સામે પક્ષે તો મીણીયું કવચ જ ઓઢીને બેઠેલ સંબંધ છે.સૌથી કરુણાજનક વાત એ છે કે જાણીને પણ આપણે ત્યાં આપણી લાગણી વરસાવતા જ રહીએ છીએ..આપણું હૈયું આપણા કંટ્રોલમાં જ નથી હોતું.ના..ના કહેતા રહીએ તો પણ એ સંબંધનું આકર્ષણ કહો કે એની એક લત કે ટેવ પડી ગઈ છે જેનું વળગણ આપણે છોડી નથી શકતા.કેવી કેવી મોહ-માયાથી ભરેલું છે આ જીવન? હાથે કરીને છેતરાવામાં પણ એક આનંદ મળે છે.સામેનો પક્ષ ‘ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ’ લે તો પણ આપણે એના માટેનો આપણો પ્રેમ ઓછો નથી કરી શકતા.આ પરીસ્થિતિથી વધુ ખરાબ કઈ? લાગણીશીલ સ્વભાવ એક ગુનો લાગે છે જાણે.કોઈ આ બધી સંવેદના લઈ લે અને દિલની ધડકનોને કાબૂમાં રાખવા એક નકેલ નાંખી આપે એવું કહેવાનું મન થઈ જાય છે.ત્યારે ઉપર મુજબના થોડાક શબ્દો કાગળ પર ઊતરી આવે છે..સમજીને પણ નાસમજ્તું આ દિલ…આહ…ક્યાં લઈ જશે આપણને? એની યાત્રા કયાં અટકશે? કેવા કેવા રંગો બતાવશે હજી જીન્દગીના..કોને ખબર…!!!!!!

એક સંબંધનું વળગણ મને એવું,
શ્વાસના બંધારણમાં કોઈ
હવા જ ના રાખે
એ કેવું…??

સ્નેહા- અક્ષિતારક
31-12-09

રતાશભરી લાલ હિંગળોક આંખો,
પરસેવે તરબતર ડિલ,
લાભ-શુભના મૂર્હૂતો સાચવવાનું ટેન્શન,
દોડા-દોડ..
કંકોત્રીના ટાઈમ ટેબલો પકડમાંથી
રખે ને છટકી જાય..
કોઈ આપ્તજન ભુલાઈ તો નથી ગયુંને.??
કોઈ રિવાજ ભુલાઈ તો નથી જતો ને,
દિકરીને વળાવવાની છે ને..
ઘેરાયેલ ઉદાસીના વમળોમાં
ચગડોળે ચડેલ ચિત્ત ને
સતત જાગ્રત રાખવાના પ્રયાસો..
અને એ બધા પ્રયાસોની જાણે
હાંસી ઉડાવતું ડગમગતું તન….
મારી નજીક આવીને બોલ્યું,
“ભલે પધાર્યા બેન..બહુ ગમ્યું,
કોઈ મણા તો નથી ને વ્યવ્હારમાં..?
ભુલ-ચૂક લેવી દેવી..!!”
ભલા માણસને હવે કોણ સમજાવે,
તમે પ્રેમથી બોલાવ્યાં,
અમે અંતરના સાદે દોડતા આવ્યાં..
સ્નેહની લેવડ-દેવડ..
આનાથી વધુ વ્યવ્હારમાં વળી શું હોય..!!

સ્નેહા-અક્ષિતારક,
૨૬-૧૨-૨૦૦૯
બપોરનાં ૧.૫૨ વાગ્યાનાં

તને કંઈક લખુ તો
રુંવાડે-રુંવાડા ચીરીને
મારી લાગણી ફૂટી નીકળે છે.

તને વિચારુ તો
ધડકનોને મદહોશ કરી દેતાં
નાજુક સ્પંદનો મહેંકી ઊઠે છે.

સ્નેહા-અક્ષિતારક,
૨૧-૧૨-૨૦૦૯
રાતના ૧૦.૧૬ મિનિટે

એક પળ પણ સખે સરતી નથી હવે,
ને તમે છો કે મહિનાઓના વાયદા કરો છો.

રાત-દિન સ્મરણેથી ઓસરતા નથી હવે,
ને તમે છો કે વાત કરવામાં પણ કાયદા ઘડો છો..

સ્નેહા-અક્ષિતારક,
૧૭-૧૨-૦૯
૨૧.૧૦ વાગે..

આ હવા હજી હુંફાળી છે,
આ ધડકન હજી તોફાની છે,
આ આંખે શરમની લાલી છે,
તું હજી જાગે છે,
એની આ નિશાની છે…

અહીં પ્રિયતમા એના પ્રેમીને યાદ કરે છે અને દિલ પોકારી પોકારીને જાણે ફરિયાદ કરે છે.એનો પ્રિયતમ એનાથી દૂર દૂર જઈને બેઠો છે.દિવસ તો જેમ તેમ કરીને એણે કાઢી નાખ્યો, પણ આ કાળી રાત..હાય રે..કેમ કરીને વીતે..?બસ અંદર અંદરથી અંતર એક સાદ પોકારે છે.આકાશમાં ખાલી કોરી ધાકોર આંખે એકીટશે નિહાળે છે,તારાઓની ગોઠ્વણીથી એના પિયુજીનો ચેહરો દેખાઈ જાય રખેને..!!ક્યાં તો કોઈ તારો તૂટી પડે ને એ પળે વ્હાલાના મિલનની ક્ષણ યાચી લે પ્રભુ પાસે..!!

સ્નેહા-અક્ષિતારક,
૧૫-૧૨-૦૯,રાતના ૧૦.૩૦ વાગ્યે

હાથની મેંહદીમાં તારું નામ લખ્યું છે,
મારા નામ સાથે ખુલ્લે આમ લખ્યું છે.
પ્રીતની સુવાસથી મહેંકે છે આ હથેળી,
તારા નામે જીવતર તમામ લખ્યું છે.

૧૫-૧૨-૦૯ સાંજ્ના ૭.૪૫ વાગ્યાનાં

“ઉદાસીના સૂરજ આથમે એવી,
આથમણી કોર ક્યાંથી લાવું..??” 

સ્નેહા-અક્ષિતારક,
૭-૧૨-૦૯
સાંજના ૭.૦૦ વાગ્યાના સમયે

આ ઝાકળ ભીની સવાર,
અને આ એક તારી યાદ,

 કરી જાય મને સમૂળગી
મારામાંથી બાદ.

સ્નેહા-અક્ષિતારક.
૫-૧૨-૨૦૦૯
બપોરનાં ૪.૧૫ના