મારાં વિશે થોડું ઘણું..

મારા વિશે લખવાનું કામ મારા માટે બહુ અઘરું અઘરું છે. એક સામાન્ય ભારતીય ગૃહિણી અને એક પ્રેમાળ મા. આમ તો મારી આટલી જ ઓળખ પર્યાપ્ત છે મારા માટે. મારી બહુ મોટી મહત્વાકાક્ષાંઓ નથી. એક મા અને એક સારી પત્ની બની શકું, બધી જવાબદારીઓ એના માટેની નિભાવી શકું તો પણ મારી જિન્દગી ભયો ભયો..

લખવાનો શોખ તો બહુ જુનો મારો. મારી બહેનપણીઓને પણ સરસ મજાના પત્રો લખી શકતી હતી.. બધાનો એક મત જ કે, “તું તારી લાગણીને સારી વાચા આપી શકે છે. એક બહુ જ સંવેદનશીલ હૈયું આપેલું છે દયાળુ પ્રભુ એ તને..” હું નાની અમથી કીડી સાથે પણ વાતો કરી લઉં છું.. જો કે એને સમજાય છે કે નહીં એ હજી બહુ સમજાતું નથી મને.

મારી બધી જ ઊર્મિઓ પહેલાં ‘હું અને મારી ડાયરી’ પૂરતી જ સીમિત હતી. પછી તો જીવનમાં લગ્ન, સાસરી, નોકરી, સામાજિક જવાબદારી… એ બધામાં ક્યાંક અંગ્રેજી કલ્ચરમાં આ ગુજરાતીપણું ક્યાંક ખોવાઈ ગયેલું. દીકરાની સ્કૂલમાં પણ શરમ આવે ગુજરાતી બોલતા..!! અંગ્રેજીની કચ-કચાવીને પ્રેકટીસ કરું પછી તો… દીકરાની આબરૂનો સવાલ હતોને સ્કૂલમાં..!! દીકરાની પાછળ ભરપૂર સમય આપવા, એનું બચપણ પૂરેપૂરું માણવા માટે પછી મેં મારું આકાશ થોડું સીમિત બનાવી દીધું.

એ સમયગાળામાં આ નેટની દુનિયાની થોડી પરિચિત થઈ. ઓરકુટમાં મારી એક કોમ્યુનીટી ખોલી, “ગરવી ગુજરાત” ના નામે.

http://www.orkut.co.in/Main#Community?cmm=50780400

 જ્યાં બહુ બધા મિત્રો સાથે સરસ મજાની જાત જાતના વિષય પર ચર્ચાઓ કરીએ છીએ, સુખ-દુખની વહેંચણી કરીએ છીએ.. સરસ મજાની ગુજરાતી સાહિત્યની ચર્ચાઓ કરીએ છીએ.. સાથે જ મારામાં છુપાયેલ એક સર્જનાત્મક લેખિકા સાથે મારો પોતાનો પરિચય થયો.. જાત સાથે જાતનો પરિચય.. બસ પછી તો અહીં બહુ બધા મિત્રો પથદર્શક બન્યા. અને એના પરિણામરૂપે આ બ્લોગનું સર્જન થયું.

મને આ લખવાના વા થી એક ખૂબ જ મોટો ફાયદો એ થયો છે કે હું મારી માતૃભાષા ગુજરાતીની નજીક આવી શકી છું અને હવે ક્યાંય પણ એ બોલતા શરમ નથી અનુભવતી. પણ ગર્વ અનુભવુ છું.

બસ પછી તો નાના નાના પ્રયત્નો કર્યા લાગણીઓને શબ્દે મઢવાના. મને ખબર જ નહતી કે લખાણમાં પણ એક નશો હોય છે. મેં ખાલી એક નાનો પ્રયત્ન કર્યો કે લાગણીને શબ્દોના બીબામાં ઢાળી શકું. ખબર જ ના રહી કે ક્યારે કલમ આપો-આપ મારા દિલ-દિમાગની ગતિવિધિઓથી પરિચિત થઈ ગઈ. બસ એક ખૂબ જ લાગણીભર્યુ અને સંવેદનશીલ દિલ આપ્યું છે પ્રભુએ એના આધારે થોડું ઘણું લખી લઉં છું. મારી ડાયરીના બદલે આ બ્લોગ જગતના મિત્રોના સહકારના કારણે બ્લોગ પર જાહેરમાં લખતી થઈ શકી છું. મિત્રોનો ઘણો ઘણો સહકાર રહ્યો છે મને. મારુ સારુ -ખોટું બધું સહન કરી ને બસ લખતા રહેવા માટે સાચું માર્ગદર્શન આપતા રહ્યા છે. આશા છે આ બ્લોગ જગતમાં પણ આવા જ સમજુ અને સારા મિત્રો મળી રહે જે બ્લોગને યોગ્ય કોમેન્ટસથી સમૃધ્ધ બનાવે.

- સ્નેહા પટેલ “અક્ષિતારક”