ભ્રમણો

દોસ્તો,ક્યારેક કોઈ પ્રિયજનની યાદમાં રડ્યાં છો?ત્યારે મનમાં કેવા- કેવા વિચારો ની હેલી ઉફ્ને એ અનુભવ્યું છે?થોડુંક કંઈક લખ્યું છે એ સંદર્ભમાં..એક નવો પ્રયત્ન..મારી જાત સાથેના મારા સંવાદો..

મગજમાં લોહીનું પરિભ્રમણ સતત કેમ થતું રહેતું હશે,
વળી એ સર્વદા એકધારી ગતિ કેમ નહી જાળવતું હોય..?
સાતત્યતાથી સદા વિમુખ રહેવાની ટેવ કેમ પડી ગઈ હશે.

એમાંયે ઘણીવાર તો….

નસે નસ ત્રસ્ત થઈને ફાટું ફાટું કરે,
રક્તપ્રવાહ વિદ્રોહ પુકારે ત્યારે એમ થાય કે,
ચાલ…..
આપણે પ્રવાહી થઈને વહી જઈએ,
તો કદાચ એની ગતિથી તાલ મેળવી શકીએ,
વળી એમ થાય…
કદાચ નસો લોખંડની બનેલી હોય તો કેવું સારું.
આ પ્રચંડ ભ્રમણના વેગથી એ ફાટી જવાનો ડર તો ના રહેત ને..!!!

જો..
આ રકતપ્રવાહ અટકી જાય તો વળી શું થઈ જાય,
કેટલી શાંતી, કેમ?

કાયમ માટે આ ભ્રમણ-ગતિની ચિંતામાંથી તો મુક્તિ…
ના..ના…
એના કરતાં
પ્રવાહી બનીને જો આપણે જાતે જ વહેવા લાગીએ તો….
કેવી મજા.
સાંકડી-પહોળી ગલીઓમાં વહેવાનું,
બેકાબૂ-બેફામ..
અને પછી,
સાવ અચાનક એક દિવસ કોઈ જ એંધાણી વગર
અટકી જવાનું…આહ…

જિંદગીના ભ્રમણો આપણી ઈરછા-શક્તિથી ચાલે
તો કેવી શાંતિ…કેમ…!!!!!

સ્નેહા-અક્ષિતારક.
૪થી નવેમ્બર,૨૦૦૮..ના ના ભૂલ નથી..એક વરસ પહેલાં જ લખેલ છે આ રચના..
બપોરનાં ૨.૦૦ વાગ્યે.